Reiner Füllmich, politiek gevangene #4 Vervolgd in de gevangenis
Ongepubliceerde getuigenis van Reiner Füllmich over zijn detentieomstandigheden in de zwaarbeveiligde gevangenis van Rosdorf, als antwoord aan Kerstin Heusinger, correspondente van BAM! in Duitsland. Met haar exclusieve foto’s, genomen in de rechtbank, en haar schetsen.
- 7 uur ’s ochtends, zittingsdagen in de rechtbank voor Reiner Füllmich:
„Zwaarbewapende agenten met pistolen en machinegeweren, uitgerust met kogelwerende vesten, nemen mij over. Ze proberen me te overtuigen een kogelwerend vest aan te trekken, wat ik systematisch weiger. Dan laten ze me een verklaring ondertekenen die hen van aansprakelijkheid ontslaat als ik gewond door een kogel of gedood zou worden.
Een van de agenten fouilleert me, en verplicht me zoals altijd te knielen op een krukje terwijl hij me voetboeien omdoet.
Hij maakt een brede leren riem rond mijn middel vast en doet me dan handboeien om die met kettingen aan de riem zijn verbonden, beveiligd met een groot hangslot.
Mijn voetboeien dwingen me met heel kleine pasjes vooruit te gaan, wat het in- en uitstappen van het transportvoertuig bemoeilijkt. Als ik zo geketend zou struikelen, zou ik mijn val niet kunnen breken en zou ik waarschijnlijk mijn polsen breken.
Gevangenisbewaarders hebben me verzekerd dat ze nog nooit een beklaagde voor een eenvoudig wanbedrijf (en geen zware misdaad of terroristische daad) meer dan 11 maanden in voorlopige hechtenis hebben zien blijven, in afzondering hebben zien houden en vooral met handen en voeten geketend naar de zittingen van de rechtbank hebben zien brengen.
Bij aankomst in de rechtbank word ik naar de kelder gebracht, in een betegelde cel met een eenvoudige houten bank, cynisch „de kelder” genoemd. Nieuwe fouillering. Daarna moet ik wachten tot ik, nog altijd geboeid, naar de zittingszaal word gebracht. Bij elke onderbreking van de zitting word ik opnieuw geboeid en weer „naar de kelder” gebracht.
Bij elke terugkeer van de rechtbank moet ik me in een transitruimte volledig uitkleden, voor een grondige fouillering.
Pesterijen, vernederingen, straffen
De heer D, adjunct-directeur bevoegd voor de voorlopige hechtenis, heeft mijn volledige afzondering bevolen, onder het voorwendsel dat het juridische advies dat ik aan andere gedetineerden gaf hen tot opstand zou kunnen aanzetten.
De gevangenis van Rosdorf is verdeeld in twee sectoren: de detentie van veroordeelden (400 gedetineerden) en de voorlopige hechtenis (80 gedetineerden), waar ik sinds 13 oktober 2023 opgesloten zit.
De beklaagden in voorlopige hechtenis zijn verdeeld over 4 niveaus. Wie als bijzonder gevaarlijk of kwetsbaar wordt beschouwd, wordt in afzondering geplaatst op niveau A0, dat onder versterkte beveiliging staat en aan bijkomende beperkingen onderworpen is. Daar ben ik geplaatst.
Mijn afzondering begon in het weekend van mijn verjaardag. Ze werd enkele dagen later opgeheven en daarna opnieuw ingesteld. Sinds 10 juni 2024 zit ik permanent in afzondering.
In deze afdeling is er geen mogelijkheid om te sporten of erediensten bij te wonen. Geen enkel contact met de andere gedetineerden van de niveaus A1 tot A3 is toegestaan.
Zoals de andere gedetineerden van niveau A0 is het mij uitdrukkelijk verboden een andere gedetineerde aan te spreken.
Sinds 11 maanden heb ik geen toegang tot internet, geen computer en geen gsm. Ik heb alleen recht op televisie. Mijn enige contact met de buitenwereld is mijn advocaat en de 3 uur per maand aan bezoeken of telefoongesprekken met mijn familie. Ja, 3 uur per maand in totaal.
Mijn afzondering gaat zo ver dat zelfs mijn dagelijkse wandeling op de binnenplaats alleen moet gebeuren. Dat wandeluur wordt geschrapt als ik betrapt word op communicatie met een andere gedetineerde, zelfs met een handgebaar. Ja, als ik een groet uitwissel, zelfs met een knikje, met een medegedetineerde door de tralies van een raam, - worden hij en ik onmiddellijk gestraft.
Alle tuchtsancties worden toegepast zonder opgave van reden en zonder mogelijkheid tot beroep.
Allemaal schuldig!
De behandeling van de voorlopig gehechten is bijzonder slecht en grenst aan foltering. De heer D, , die de voorlopige hechtenis beheert en ook de functie van maatschappelijk werker vervult, steekt zijn overtuiging niet onder stoelen of banken: hij vindt dat wie in voorlopige hechtenis zit, schuldig is.
Zijn minachting voor het vermoeden van onschuld is de voornaamste reden voor mijn plaatsing in afzondering.
Hij heeft ernstige en opzettelijke plichtsverzuimen begaan waarvan ik getuige was. Plichtsverzuimen die door de directie van de instelling worden toegedekt. Wat de bewakers betreft: op twee uitzonderingen na voeren ze de bevelen die ze krijgen gewetenloos uit, als robots.
Op 08 augustus 2024 heb ik een onderhoud gevraagd met de adjunct-directrice van de strafinrichting. Ik heb haar meegedeeld dat tijdens mijn afwezigheid voor de zittingen in de rechtbank persoonlijke voorwerpen en documenten uit mijn cel waren verdwenen. De cellen worden normaal regelmatig doorzocht, volgens strikte regels. Deze diefstallen gebeurden buiten de officiële inspecties waarvan een proces-verbaal wordt opgemaakt.
Vervolging: Reiner wijst op het geval-Redzep« De volle ernst van de situatie blijkt uit de agressie die een voorlopig gehechte, Kevin Redzep, heeft ondergaan en waarbij hij zwaargewond raakte. Hij heeft mij toestemming gegeven zijn naam en zijn verhaal openbaar te maken. Hij is afkomstig uit Montenegro en hoewel hij intelligent is en meerdere talen spreekt, kan hij niet vlot Duits lezen of schrijven. Hij was geplaatst in een eenheid waar meerdere gewelddadige gedetineerden of gedetineerden die van doodslag werden beschuldigd verbleven. Door zijn medegedetineerden uitgescholden voor „zigeuner”, had hij bedreigingen gekregen en de heer D om hulp gevraagd, die weigerde hem bij de kwetsbare gedetineerden te plaatsen. De volgende dag werd Kevin Redzep tijdens de wandeling door drie medegedetineerden aangevallen. Hij werd met een glazen fles zo zwaar aan het hoofd verwond dat het jukbeen boven zijn linkeroog werd ingedrukt, waardoor zijn gezichtsvermogen in gevaar kwam. Op 9 juli 2024 moest Kevin Redzep een operatie ondergaan, waarna hij naar de gevangenis van Rosdorf terugkeerde nog voor hij hersteld was. Er volgde een nieuwe fysieke confrontatie met vijf of zes gevangenisbewaarders, die hem tegen de grond wierpen en opnieuw aan het hoofd verwondden. De heer D beval toen de afzondering van Kevin Redzep, die al zwaar getraumatiseerd was. Kevin Redzep, die de heer D, de strafinrichting en de deelstaat Nedersaksen wilde vervolgen wegens slagen en verwondingen, had mij om hulp gevraagd. Toen de heer D vernam dat ik deze gedetineerde had geadviseerd en hem een advocaat had bezorgd, verdween Kevin Redzep. Vermoedelijk werd hij naar een andere gevangenis overgebracht. Sindsdien probeert Mr. Wörmer, mijn advocate, tevergeefs hem te lokaliseren, in de hoop dat hij nog in leven is.” |
Sprankjes hoop
Ondanks de tuchtsancties die ze riskeren, tonen de voorlopig gehechten zich solidair met mij. Ze moedigen me aan. Ze roepen me bijvoorbeeld toe: „Geef niet op, ga door”.
Sommige gevangenisbewaarders hebben de zwendel rond de pandemie doorzien, en ook dat mijn proces een schijnvertoning van justitie is, georkestreerd door de inlichtingendiensten. Ze laten het me weten en wensen me een goede afloop.
Wat me vooral helpt, is de immense steun van de internationale publieke opinie.
Ik krijg een grote hoeveelheid post, die de gevangenisadministratie niet eens meer de moeite neemt te lezen. Ik lees alle brieven en ben oneindig ontroerd door de genegenheid waarvan ze getuigen. Ik probeer te antwoorden voor zover ik kan.
Soms zie ik de steunwakes en de mensen die naar me zwaaien terwijl ik in het transportvoertuig naar de rechtbank voorbijrijd.
Ik voel die band, zo opmerkelijk sterk, met iedereen die mij steunt. Het is die band die ons in staat zal stellen samen de tegenspoed te overwinnen.
Twee keer per week moet ik naar de medische dienst om onderzocht te worden, omdat ik elke bloedafname heb geweigerd. Ik heb laten gelden dat elke medische handeling, en a fortiori elke invasieve medische handeling, een aantasting van de fysieke integriteit vormt als de patiënt niet vrij zijn toestemming geeft. Ik word dus regelmatig onderzocht omdat een gedetineerde met tuberculose mogelijk personen met wie hij in contact is geweest, zou kunnen hebben besmet.
Een van de gevangenisartsen heeft me zijn sympathie voor mijn werk betuigd. Hij heeft me ook uitgelegd dat het medisch personeel van oordeel was dat de gezondheidstoestand van een groot aantal gedetineerden niet verenigbaar was met hun detentie. Maar de directie van de instelling negeert die realiteit liever.
Nu ik persoonlijk heb vastgesteld wat er in de voorlopige hechtenis gebeurt – de opschorting van de grondrechten van de beklaagden, hun moeilijke toegang tot een verdediging die zich echt om hun lot bekommert –, ben ik ervan overtuigd dat gevangenissen alleen ten goede komen aan wie er winst uit haalt, wetende dat voorlopige hechtenis lucratiever is dan detentie na een vonnis.
Ik heb geen enkele beklaagde ontmoet die ik „slecht” zou noemen. Ik heb veel, echt veel voorlopig gehechten ontmoet die mij onschuldig lijken, of die vooral therapeutische behandeling nodig hebben, zoals een gevangenisarts zelf toegaf.
Als we niet nog enkele gevangenissen nodig hadden voor enkele sociopaten, bijvoorbeeld zij die verantwoordelijk zijn voor de pandemie, de oorlogen, bloedbaden zoals die in Gaza, en voor de corrupten van het systeem, zou ik voor de afschaffing van de gevangenissen zijn.”
Getuigenis opgenomen door Reiner Füllmich op de telefoon van zijn advocate, Mr. Katja Wörmer, vertaald door Kerstin Heusinger.
Concept en opmaak door Michel Caulea en KAro.
Foto’s door Kerstin Heusinger
Schetsen door Kerstin Heusinger en Michel Caulea
Plattegrond van zijn cel door Reiner Füllmich
