Het nieuwe Israëlische parlement
Een analyse- en opiniestuk dat Geoffroy d’Aspremont* ons heeft gestuurd.
Verkiezingen in Israël: uitslagen die het morele bankroet van de Israëlische samenleving bevestigen.
Welke coalitie er ook komt na de parlementsverkiezingen van 27 oktober 2026, er verandert niets voor de Palestijnen, van wie de rechten, het lot en het leven niet tellen voor de overgrote meerderheid van de joodse Israëli’s, net zomin als voor de meeste westerse regeringen.
Bij de parlementsverkiezingen van 27 oktober werden 5.717.397 stemmen uitgebracht (blanco en ongeldige stemmen inbegrepen), een opkomst van 77,98 % van alle ingeschreven kiezers[1]. Een record sinds tientallen jaren. Ik heb me afgevraagd hoeveel van die stemmen naar lijsten gingen die de eerbiediging van de legitieme rechten van de Palestijnen verdedigen, en dus de eerbiediging van het internationaal recht, de gelijkheid en de rechtvaardigheid.
Ter herinnering: slechts 3 van de 14 ingediende lijsten verdedigen die: The Joint List (seculiere linkse Arabische lijst – 500.755 stemmen, 8,80 % en 11 zetels), The Democrats (linkse blok – 366.278 stemmen, 6,44 % van de stemmen en 8 zetels) en Ra’am (gematigde islamitische Arabische lijst – 337.720 stemmen, 5,9 % en 8 zetels), samen 1.204.753 stemmen (21,16 % van de geldige stemmen).
Alle andere geldige stemmen (4.486.673 stemmen, 78,84 %) gingen dus naar lijsten die weigeren het recht van de Palestijnen op een volwaardige staat en op gelijkheid te erkennen, en die de voortzetting van de kolonisatie en de onderdrukking steunen, of de Palestijnen zelfs willen verdrijven, deporteren of verder afslachten.
Het is niet mogelijk precies te weten hoeveel van de 1.204.753 stemmen voor de partijen die de rechten van de Palestijnen verdedigen afkomstig zijn van joden en hoeveel van zogenaamde “Israëlische” Arabieren – zij die binnen de internationaal erkende grenzen van Israël wonen, de zogenaamde “grenzen van vóór 1967”, omdat ze in 1947-1948 niet vertrokken zijn, niet verdreven of afgeslacht werden. Bovendien stonden er joden op de zogenaamde Arabische lijsten, van wie sommigen verkozen werden, onder wie de voormalige viceminister Yoav Segalovitz, en ook Arabieren op de lijst “The Democrats” en op de lijst Yashar (913.629 stemmen, 16,05 %) onder leiding van Gadi Eisenkot, een lijst die de legitieme rechten van de Palestijnen hoegenaamd niet erkent.
Toch lijkt het me mogelijk ramingen te maken die dicht bij de werkelijkheid liggen. Men mag immers aannemen dat 85-90 % van de kiezers van “The Democrats” en 5-10 % van de kiezers van de Arabische lijsten joods zijn; dat zou neerkomen op ongeveer 450.000 joodse Israëli’s die zich inzetten voor de gelijkheid en het recht van de Palestijnen, op ongeveer 4.900.000 joodse kiezers, of minder dan 10 % van de joodse Israëli’s. Volgens deze raming erkent dus meer dan 90 % van de joodse kiezers bij deze verkiezingen de rechten van de Palestijnen niet, en een groot deel van hen laat hun leven of bestaan koud. Laten we eraan herinneren dat peilingen hebben aangetoond dat een groot deel van de Israëlische bevolking denkt dat “er in Gaza geen onschuldigen zijn”[2], en zo de totale vernietiging van de enclave en de misdaden tegen de bevolking van Gaza rechtvaardigt[3], de kolonisatie of zelfs de annexatie van de Westelijke Jordaanoever steunt of geen tweestatenoplossing wenst[4].
Deze cijfers bevestigen helaas de totale morele ontsporing van een bevolking die geïndoctrineerd is met racisme, suprematisme en de aanvaarding van het geweld waaraan ze zelf deelneemt, aangezien elke Israëli in het leger moet dienen. Die ontsporing is het resultaat van een suprematistische ideologie waarop Israël gebouwd is, het zionisme, en van een duidelijk politiek project: territoriaal expansionisme met kracht en geweld als enige modus operandi. Netanyahu, Ben Gvir of Smotrich zijn niet de oorzaak van die ontsporing, maar het resultaat ervan.
Hoe kan het in die omstandigheden dat de associatieovereenkomst van de EU met Israël of de voortzetting van de handel met die staat (waaronder wapenverkoop door tal van Europese landen zoals Duitsland, het Verenigd Koninkrijk of Frankrijk) helemaal niet in vraag wordt gesteld, dat er totaal geen sancties zijn en vrijwel geen vervolging van Israëlische oorlogsmisdadigers, terwijl in Europa oproepen tot boycot of de verdediging van de rechten van de Palestijnen gecriminaliseerd worden?
Hoe is deze omkering van waarden mogelijk?
Beseffen onze regeringen en zij die over deze situatie zwijgen dat de aanhoudende straffeloosheid of de eeuwige dubbele maatstaf wanneer het om Israël gaat alleen de extremisten in de kaart speelt? Eerst zij die Israël controleren, de Israëli’s indoctrineren en voortdurend oorlog voeren, dan extreemrechts in Europa – racistisch, zionistisch of islamofoob – dat de publieke opinie beïnvloedt en het debat vertekent, en als reactie helaas zij die antisemitische standpunten innemen. En wie zijn in die context de verliezers? Naast de Palestijnen en de Libanezen, wier lot niemand interesseert, zijn de verliezers in het Westen vooral de joodse en islamitische religieuze minderheden, en natuurlijk de democratie, die vertrappeld en in vraag gesteld wordt. Is dat de toekomst die we willen?
Geoffroy d’Aspremont
*
Geoffroy d’Aspremont is onafhankelijk consultant, met ervaring
– in het verenigingsleven en in denktanks
– in professioneel advies en beheer voor ngo’s uit het middenveld, in internationale betrekkingen, onderwijs en vastgoed.
Na operationeel directeur te zijn geweest bij EPEDA, werd hij er in juni 2025 gedelegeerd bestuurder.
De meningen in dit artikel zijn uitsluitend die van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijk die van BAM!
