„Inside Corona – La pandémie, le réseau & les tireurs de ficelles. Les vraies raison derrière le covid-19”

Het is een analyse vanuit een invalshoek die niets meer en niets minder is dan de objectieve vrucht van de onderbouwde analyse van honderden bronnen en vooral van een databank met openbare metadata afkomstig van het web. Er werd zoveel over dit boek gesproken dat het al uitverkocht was nog voor het verscheen! Hier volgt, exclusief voor de lezers van BAM!, de samenvatting van dit zeer dichte boek, dat nog niet in het Frans vertaald is.

Bijgestaan in die taak door „Mr. X”, een anonieme informaticus die overweg kan met open-source-inlichtingensoftware, kon Thomas Röper een netwerk reconstrueren van personen, organisaties en instellingen – die de lezers slechts gedeeltelijk kennen – die rechtstreeks betrokken waren bij de voorbereidingen van de pandemie en dienden om een economisch systeem in hun voordeel op te zetten. Tegenover de feiten zullen zelfs de vurigste aanhangers van de „toevalstheorie” toegeven dat die steeds minder waarschijnlijk wordt. Dit is meer dan het verhaal van een simpel complot: dit is het verhaal van een systeem.

Over de auteur

Thomas Röper is een onafhankelijke Duitse journalist die in Sint-Petersburg woont. Hij is de uitgever van de journalistieke en mediakritische website „Anti-Spiegel” en de auteur van meerdere boeken met (geo)politieke analyses. In een vorig leven bekleedde hij bestuursfuncties in de financiële sector en las hij zogenaamde referentiemedia, zoals Der Spiegel. Dat vertrouwen werd aan het wankelen gebracht tijdens de politieke crisis in Oekraïne in 2014, die hem ertoe bracht zijn carrière op te geven om een analyse te schrijven van de staatsgreep in Oekraïne en zijn activiteit als onafhankelijk onderzoeksjournalist te beginnen. De eerste zes maanden van de pandemie onthield hij zich van elk oordeel erover. Het waren zijn kennis van cijfers en statistieken en het verschil in de behandeling van de pandemie tussen de Russische media (terughoudender) en de westerse media (in paniekmodus) die hem ervan overtuigden dat er een addertje onder het gras zat. Half mei 2021 kreeg hij een e-mail van Mr. X, die er dankzij zijn software in geslaagd was hetzelfde netwerk te reconstrueren waarnaar Th. Röper al maanden onderzoek deed. Noch Th. Röper noch Mr. X hebben echter ooit het standpunt verdedigd dat het virus niet bestaat of dat alle vaccins a priori verworpen moeten worden, op voorwaarde dat ze bestudeerd zijn en veilig en doeltreffend zijn bevonden. Wat ze daarentegen hekelen, is de onderwerping van het gezondheidsbeleid aan financiële en economische belangen.

Voorafgaand aan de pandemie

Wat we de afgelopen twee jaar met covid hebben meegemaakt, zou zijn oorsprong vinden in de H1N1-pandemie (varkensgriep), die meer dan tien jaar geleden door de WHO werd afgekondigd. Destijds had de farmaceutische industrie (GSK, Baxter en Novartis) contracten gesloten met verschillende staten die deze laatste verplichtten hun vaccins aan te kopen in geval van een pandemie. Omdat de WHO-definitie van een pandemie kort daarvoor was gewijzigd, riep de WHO de pandemie uit, terwijl het ging om een van de mildste griepgolven ooit. Maar ook al was het een goede zaak voor de farmaceutische groepen en hun lobbyisten, zoals Heidi Larson – die destijds en ook in het geval van covid een belangrijke rol speelde –, het was niet zo lucratief als de industrie had gehoopt. Na enkele maanden was de paniek weggeëbd en lieten zo weinig mensen zich vaccineren dat miljoenen vaccindosissen, betaald door de belastingbetalers, moesten worden vernietigd. Ondanks hun aanzienlijke winsten was hun gederfde winst nog groter.

De farmaceutische industrie, die dit als een mislukking ervoer, trok de volgende lessen uit H1N1: bij de volgende pandemie zal ze media nodig hebben die de gevaarlijkheid van de ziekte massaal overdrijven en de angst ervoor in stand houden; opdat de bevolking zich zou onderwerpen, moet ze de pandemie voelen via dwingende maatregelen die door de staten worden opgelegd; en in het beste geval zouden de staten niet alleen haar vaccins kopen, maar haar bovendien de ontwikkelingskosten betalen. H. Larson is dé lobbyiste die sinds 2013 werkt aan de invoering van die strategie.

Het economische model van het spinnenweb

Hoe werkt dit systeem? Het steunt in de eerste plaats op ngo’s, d.w.z. alle vormen van niet-gouvernementele en niet-commerciële organisaties, dus ook stichtingen, think tanks en lobby’s ^[2]. De meeste van deze ngo’s hebben het statuut van liefdadigheidsinstelling, wat hun enerzijds een aura van belangeloosheid en onschuld geeft, maar anderzijds hun oprichters in staat stelt te genieten van belastingvrijstellingen. Hun transparantie over de gefinancierde projecten is slechts schijn. Deze projecten functioneren meestal in de vorm van publiek-private samenwerkingen (PPS), waarbij het aanvankelijke bedrag dat door de mecenassen en ngo’s wordt geïnvesteerd sterk gemediatiseerd wordt, terwijl het slechts een fractie vertegenwoordigt van de bedragen aan overheidsgeld die daarna worden geïnvesteerd.

En aangezien deze PPS vaak op initiatief van de ngo’s worden opgericht, controleren die laatste ze dankzij hun experts, die ze op beslissende posten weten te plaatsen. Deze experts worden door de ene gefinancierd en in dienst genomen en zijn actief binnen de andere, waardoor een netwerk van talrijke banden ontstaat dat belangenconflicten veroorzaakt die de experts beïnvloeden.

De rol van de VN

Veel van deze projecten kaderen in de verwezenlijking van de Duurzame Ontwikkelingsdoelstellingen (SDG, Eng. Sustainable Development Goals, SDG) van de VN, ook bekend als de Agenda 2030. De SDG werden in 2015 door de VN op papier gezet ter vervanging van de Millenniumdoelstellingen (MDG). De SDG hebben dit gemeen met de projecten die beweren ze te willen verwezenlijken: ze zijn even vaag en voor interpretatie vatbaar geformuleerd. Dat stelt oligarchen zoals Bill Gates of Georges Soros in staat zich ervan meester te maken om er hun visie op ontwikkeling aan op te leggen. De aura van de VN verleent de doelstellingen en projecten die in hun verlengde liggen een schijn van legitimiteit en respectabiliteit.

T. Röper geeft als voorbeeld doelstelling nummer 2, met als titel „Een einde maken aan honger, voedselzekerheid bereiken, de voeding verbeteren en duurzame landbouw bevorderen”. Dat kan geïnterpreteerd worden als een overgang naar biologische landbouw, gekenmerkt door kleine tot middelgrote boerenbedrijven. Maar het zou ook geïnterpreteerd kunnen worden als een landbouwtransitie waarvan de agribusiness en de industrie deel zouden uitmaken, bijgestaan door „groene” technologieën, zoals ggo’s. Zo’n programma bestond al en bestaat nog altijd, en heet A Green Revolution for Africa (AGRA). AGRA beweerde de landbouwontwikkeling en de ecologische transitie in Afrika te bevorderen ten voordele van de kleine lokale producenten. Maar uiteindelijk ruïneert AGRA die laatsten door hen afhankelijk te maken van ggo-zaden die gepatenteerd zijn door de multinationals die partner zijn van het programma, zoals Monsanto, Bayer en Syngenta. Aan de oorsprong van AGRA vinden we de Bill and Melinda Gates Foundation (BMGF) en de Rockefeller Foundation.

Verkochte media

Zoals hierboven gezegd, kende de strategie van de voorbereidingen op de pandemie een belangrijke rol toe aan de mainstreammedia, die de ziekte zichtbaar moesten maken en de bevolking de gevaarlijkheid ervan en de legitimiteit van de maatregelen moesten inprenten. Dat kwam goed uit: angst en sensatie zijn koren op de molen van de mainstreamtitels. Maar hoe werd het engagement van de gerenommeerde media daarnaast mogelijk?

Omdat de mainstreammedia (vooral de pers) al decennia lijden onder dalende inkomsten, wat zich vertaalt in een gebrek aan tijd, mankracht, middelen en knowhow, zijn ze gedwongen hun inhoud en onafhankelijk onderzoek op het terrein te beperken en nemen ze in plaats daarvan regelmatig de koppen van de grote persagentschappen over. Het geld van de oligarchen is dan ook welkom.

Vaak wordt een medium, als het zich na een eerste experimentele schenking coöperatief heeft getoond, op meer regelmatige basis gefinancierd door een oligarch of zijn ngo. Eenmaal gewend aan die geldstromen, wordt het medium er afhankelijk van, want die bedragen vertegenwoordigen een groot deel van de inkomsten, niet van de mediagroep, maar van de titel zelf. Dankzij die invloed zouden de oligarchen niet eens rechtstreeks hoeven in te grijpen in de redactionele inhoud: er ontstaat een stilzwijgende overeenkomst. Alleen is het geld aan voorwaarden gebonden en een stichting als de BMGF bijvoorbeeld neemt de moeite om op haar website letterlijk te noteren waarvoor haar giften moeten dienen. Ze zijn veel minder bedoeld om het geheel van de activiteiten van een medium te financieren en dienen meestal om er nieuwe rubrieken te creëren die de belangen van de schenker moeten bevorderen en de kritiek moeten smoren.

Tegenstemmen worden weggelaten of zelfs geweerd. Omgekeerd komen de lobbyisten die op de loonlijst van dezelfde oligarchen staan er herhaaldelijk en via verschillende media aan het woord, waarbij ze worden voorgesteld als onafhankelijke experts, wat een indruk van gezag en van een onontkoombare consensus wekt. Transparantie en kritiek worden, wanneer ze onvermijdelijk en onmiskenbaar zijn geworden, slechts mondjesmaat toegelaten en diep in de titels weggestopt.

Zo zijn veel (zo niet alle) zogenaamde referentietitels het doelwit geworden van oligarchen: der Spiegel, The Guardian, Le Monde, El Pais, de BBC, enz.; geen enkele heeft eraan kunnen ontsnappen. Bijgevolg heeft geen enkel mainstreammedium er belang bij de anderen dat systeem te verwijten. Integendeel, aangezien ze er deel van uitmaken, hebben ze eerder de neiging het te normaliseren, te banaliseren en te rechtvaardigen.

De volgende stap is de oprichting van een soort internationaal persagentschap, Project Syndicate, opgericht door George Soros, dat nu al redactionele inhoud produceert voor meer dan 500 media in meer dan 156 landen, vertaald in verschillende talen. We hebben nog niet het laatste van hen gehoord.

Voor een volhardend publiek

Het is een belangrijk onderzoek, rijk aan informatie en details, dat de basis legt voor elk toekomstig onderzoek naar een van de meest bepalende en intrigerende historische episodes die we ooit hebben gekend. Dat gezegd zijnde, hoe boeiend ook, het boek dreigt zich alleen tot een volhardend publiek te richten, omdat het vrij moeilijk leesbaar is door de opeenvolging van namen, acroniemen en details, wat voor een zekere verwarring en een gevoel van overweldiging kan zorgen. We hopen op een herziening bij de volgende uitgave om het gebrek aan tijd voor de afwerking en de nalezing te verhelpen. We raden het echter ten zeerste aan om het in etappes te lezen. Het is hoe dan ook een onmisbaar boek voor elke onderzoeker, onderzoeksjournalist, speurder enz. die belangstelling heeft voor deze unieke episode uit onze geschiedenis.

Door Colin Meier, burgerjournalist en correspondent voor Duitsland bij BAM!

[1] Röper, T. (2022): Inside Corona – Die Pandemie, das Netzwerk & die Hintermänner. Die wahren Ziele hinter Covid-19. J.K. Fischer Verlag. Gelnhausen Hailer.

[2] Zie apart artikel over het onderwerp van de ngo’s (in het Frans)

Fotobron:
CC-BY-NC-SA-2.0, montage op basis van een foto van Colin Meier en een foto van Phil op flickr, CC-BY-NC-SA-2.0