COVIDTESTS, DE BELGISCHE PROCESSEN

Tussen een burgerlijke partij die zich vastklampt aan de juridische kwalificatie van belaging en beklaagden die een verbeten vervolging door de staat aanklagen, kreeg de correctionele zitting in Bergen iets van een omgekeerd proces. Terwijl twee ambtenaren van het FAGG (het Federaal Agentschap voor Geneesmiddelen en Gezondheidsproducten), die als privépersoon optreden, de wet proberen in te roepen om aanvallen op de sociale netwerken te laten bestraffen, slaat de verdediging terug door het raderwerk bloot te leggen van een zaak waarin de oorspronkelijke beschuldigingen de ene na de andere instorten. Tussen herhaalde huiszoekingen, administratieve blokkades en een reeks vrijspraken belandt het gerecht in het hart van een paradox: wat als de echte belagingsonderneming niet die is waarover de aanklacht beweert te oordelen? Een vraag die des te brandender is omdat deze confrontatie in de rechtbank niet het eindpunt is, maar de aanzet tot een globaal tegenoffensief, nu er op basis van nieuwe elementen nieuwe gerechtelijke acties en parlementaire onderzoeken klaarstaan om het over te nemen.

Verslag van de zitting: klacht van de heren Thierry Kestemont en Hugues Malonne (FAGG) tegen dokter David Bouillon, Frédéric Baugniet en Cécile Gremez (United People) wegens belaging voor de correctionele kamer van Bergen:

We waren donderdagochtend voor de correctionele kamer van Bergen, waar de heer Thierry Kestemont, controleur van het FAGG, en de directeur-generaal ervan, Hugues Malonne, dokter David Bouillon en het koppel Frédéric Baugniet en Cécile Gremez vervolgden wegens belaging.

De zaal zit vol: een vijftigtal mensen vult de publieksbanken, terwijl een twintigtal anderen moet blijven staan.

De voorzitster leest de tenlasteleggingen voor uit de klacht van de burgerlijke partijen, de heren Kestemont en Malonne, en het soort straf van niveau 2, en roept de beklaagden op, waarbij ze zoals gebruikelijk eventuele vermeldingen in het strafregister noemt. Zes maanden gevangenisstraf met uitstel voor het faillissement van de vzw van dokter Bouillon, die het niet kan laten de voorzitster te onderbreken om eraan te herinneren dat tegen dit vonnis een cassatieberoep loopt. In één adem vraagt de voorzitster de beklaagden niet terug te komen op zaken die al berecht zijn, maar de beklaagden laten verstaan dat ze niet zonder context en achtergrond kunnen, zoals we in deze hooggespannen zitting zullen zien.

De voorzitster herinnert vervolgens aan de bewoordingen van de wet op belaging en schetst de context van de klacht van de heren Kestemont en Malonne. Zij werden voortdurend genoemd in video’s die de beklaagden Baugniet en Gremez tussen 3 oktober en 2 november 2020 op de sociale netwerken verspreidden. Wat dokter Bouillon betreft, steunt de tenlastelegging op een e-mail en een video. De voorzitster verduidelijkt dat één enkel feit zonder herhaling kan volstaan om een geval van belaging te vormen, en voegt eraan toe dat het gevoel van de persoon in rekening moet worden gebracht.

Van online belaging tot het vermoeden van een vervalste overheidsopdracht

Daarna ondervraagt ze de beklaagden: “Hebt u de heren Kestemont en Malonne in uw video’s uitgescholden?”. Het gaat om video’s uit 2020 waarvan niemand zich de precieze bewoordingen herinnert, en die in het dossier zouden ontbreken. De discussie over de aan- of afwezigheid van uitschriften van die video’s in het dossier blijft verward.

De heer Baugniet laat de rechtbank dan weten dat een belediging geen daad van belaging is en dat het belangrijkste het motief erachter is. Hij herinnert er terloops aan dat ze volledig werden vrijgesproken van 30 tenlasteleggingen, waarvan de oorsprong rechtstreeks verband hield met het optreden van de heren Kestemont en Malonne binnen het FAGG. Op de vraag van de voorzitster waarom ze niet de instelling in plaats van haar personeel hadden aangevallen, luidt het antwoord dat die personen persoonlijk verantwoordelijk zijn: ze zouden de overheidsopdracht voor covidtests hebben vervalst door het bedrijf en de test MEDAKIT te saboteren, die de beklaagden aan het FAGG en de regering hadden voorgesteld en die dokter Bouillon gebruikte bij de verzorging van zijn patiënten. Dat zou gebeurd zijn om de test van DiaSorin te bevoordelen. Onafhankelijke laboratoria zoals het Institut Pasteur stelden de superioriteit van de MEDAKIT vast, en het Franse leger had er op grote schaal gebruik van gemaakt. De heer Baugniet benadrukt dat zijn test de beste evaluaties en het CE-label had gekregen, terwijl de DiaSorin dat nog niet had en de slechtste prestaties neerzette in de tests – laatste op een lijst van 18 tests, terwijl de MEDAKIT eerste was. De MEDAKIT werd op 27 september door United People aan de regering voorgelegd. Vijf dagen later, op 2 oktober, worden Baugniet en Gremez vastgezet en beschuldigd, worden hun tegoeden in beslag genomen en kunnen ze niets meer doen tegen de toekenning van de overheidsopdracht aan DiaSorin. Na hun vrijlating beginnen ze zich op 3 oktober op de sociale netwerken te uiten om het onrecht dat hen werd aangedaan aan te klagen en Kestemont en Malonne, in soms kleurrijke bewoordingen, van malversaties te beschuldigen.

Op haar beurt door de voorzitster gevraagd of zij de heren Kestemont en Malonne in haar video’s had genoemd, antwoordt Cécile Gremez bevestigend. Ze verduidelijkt wel dat het niet om belaging ging, maar om een reactie op de belaging die zij zelf hadden ondergaan. Uit haar verklaring blijkt dat de beklaagden te maken zouden hebben met een omkering van de beschuldiging, geïllustreerd door gerechtelijke belaging via snode vervolgingen die begonnen met de huiszoekingen samen met de heer Kestemont, controleur van het FAGG, en die tergend waren, aangezien ze op 12 september 2025 allemaal instortten met een algemene vrijspraak.

Wat dokter Bouillon betreft, gaat het om een e-mail van 26 oktober 2020 aan het FAGG, met kopie aan de procureur des Konings, en om een video waarin de heer Kestemont slechts één keer wordt genoemd. Hij voert aan dat er in dat bericht geen enkele belaging staat; hij kondigde er alleen in aan dat hij over alle bewijzen beschikte en “dat ze zouden moeten betalen”.

Daarna is het de beurt aan meester Nicolas Bonbled, advocaat van de heren Kestemont en Malonne, om het woord te nemen, in afwezigheid van zijn cliënten. Hij verwijt de beklaagden dat ze de sociale netwerken gebruikten om “hun namen voor de leeuwen te gooien” in plaats van naar de hoven en rechtbanken te stappen. Volgens de raadsman was de heer Kestemont maar een gewone controleur die zijn werk deed, zo zwaar getroffen door deze zaak dat hij in juli 2021 wegens burn-out met ziekteverlof ging. De advocaat probeert het onderscheid te maken tussen vastberadenheid en belaging. Zijn cliënten eisen 500 en 1.000 euro schadevergoeding van de beklaagden, en de stopzetting van hun handelingen. Pech! Op basis van nieuwe elementen hadden United People, Baugniet en Gremez diezelfde ochtend vóór de zitting bij het parket van Bergen een verzoek ingediend om het geseponeerde dossier over het optreden van de heren Kestemont en Malonne bij de toekenning van de overheidsopdracht te heropenen.

Het openbaar ministerie neemt dan het woord om te herinneren aan de bepalingen van artikel 237 van het Strafwetboek over belaging. Het vraagt een schuldigverklaring, zonder evenwel een financiële vergoeding te vorderen.

Het woord gaat naar meester Philippe van Langendonck voor de verdediging van zijn cliënten. Hij benadrukt dat zes jaar na de feiten de redelijke termijn niet meer gerespecteerd is. Hij voegt eraan toe dat de feiten rond de toekenning van de overheidsopdrachten voor de tests het voorwerp zijn van een onderzoek naar georganiseerde misdaad. Voor de advocaat van de beklaagden hebben de heren Kestemont en Malonne het gerecht geïnstrumentaliseerd om de MEDAKIT te saboteren en de test van DiaSorin te beschermen. De DiaSorin zou tegen woekerprijzen verkocht zijn en voor meer dan 80 euro aan de sociale zekerheid aangerekend, terwijl de MEDAKIT amper iets meer dan 3 euro kostte. De Diasorin is “een slechte test, rommel verkocht tegen woekerprijzen” roept van Langendonck nog, die eraan herinnert dat zelfs de RTBF de MEDAKIT had getest en de doeltreffendheid ervan had gemeld. De advocaat besluit met eraan te herinneren dat de heer Kestemont zijn cliënten belasterde door te verklaren dat de MEDAKIT oplichterij was.

Dr. Bouillon voor de rechtbank: tussen wettige zelfverdediging en huiszoekingen

De voorzitster geeft het woord aan dokter Bouillon, die zichzelf verdedigt, zonder advocaat. De dokter herinnert aan zijn eed van Hippocrates en aan zijn eed aan de Koning, de Grondwet en de wetten van het Belgische volk voor zijn mandaat als gemeenteraadslid van de stad Bergen in 2018 (dat hij in 2021, walgend van de politiek, zal neerleggen). Hij begint aan een lange schets van de feiten die aantoont dat zijn enige zorg was levens te redden en de verzorging van de patiënten te verzekeren, in het bijzonder van de ouderen, terwijl een omzendbrief hen oplegde niet meer naar het ziekenhuis te gaan. Daarop had dokter Bouillon de Belgische staat en de Federatie Wallonië-Brussel gedagvaard tegen die omzendbrief, die hij dodelijk noemde, een misdaad tegen de menselijkheid. Meer bekommerd om het ziekenhuisbeheer dan om het menselijk leven. Rechter Collignon, zelf ook al op leeftijd, gaf hem gelijk.

Na die overwinning begonnen zijn problemen. Hij spreekt over verschillende huiszoekingen in zijn woning en zijn praktijk door talrijke politieagenten, samen met de heer Kestemont, allemaal zonder mondmasker en zonder afstand op het hoogtepunt van de gezondheidscrisis, terwijl wachtende patiënten werden weggestuurd. Hij vermeldt de inbeslagname van de MEDAKIT-tests en een absurde beschuldiging van drugshandel, ingegeven door de aanwezigheid van alcohol in het product. Dokter Bouillon herinnert eraan dat hij herhaaldelijk in de pers werd besmeurd en een kwakzalver werd genoemd die weigerde de protocollen van de staat toe te passen. Op zijn talrijke waarschuwingen, e-mails en interpellaties aan de regering en het FAGG kwam nooit een antwoord. Dokter Bouillon werd weliswaar van meer dan 40 tenlasteleggingen vrijgesproken, maar hij wil eraan herinneren dat tegen zijn straf van 6 maanden met uitstel voor het faillissement van zijn vzw nog een cassatieberoep loopt. Omdat hij geen ander middel had dan de sociale netwerken om over de tekortkomingen van de staat te informeren, zegt hij uit noodtoestand te hebben gehandeld. Hij betreurt ten slotte dat de onderzoeken uitsluitend à charge werden gevoerd en dat de tenlasteleggingen over meerdere procedures werden versnipperd, wat bijdroeg tot de uitputting en de ondergang van de beklaagden en de ondergane gerechtelijke belaging concreet maakte, en dat alles tot op vandaag zonder de minste schadevergoeding.

Na het pleidooi van dokter Bouillon vond een deel van het publiek het helaas nodig te applaudisseren, naar verluidt gevolgd door enkele politieagenten in de zaal, die waarschijnlijk niet wisten dat het verboden is in een rechtszaal partij te kiezen of zich te uiten. De voorzitster van de rechtbank, die al had gewaarschuwd, greep die gelegenheid uiteraard aan om de zitting te schorsen, zodat de ordediensten de zaal konden ontruimen. Na enkele korte minuten werden de debatten voortgezet met gedeeltelijk gesloten deuren, met een kleiner publiek dat op erewoord beloofde te zwijgen, en enkele journalisten.

Nauwelijks zijn de deuren gesloten of Frédéric Baugniet meldt de rechtbank dat hij nog iets te zeggen heeft. Het woord gaat echter eerst naar de advocaat van de burgerlijke partij voor “twee of drie micro-argumenten” over de belaging. Hij benadrukt dat de beschuldigingen van de beklaagden tegen zijn cliënten in 2023 werden geseponeerd. Wanneer hij spreekt over loutere voornemens om de heropening te vragen, komt Cécile Gremez tussenbeide om te bevestigen dat het verzoek diezelfde ochtend bij het parket werd ingediend.

Meester Bonbled herinnert vervolgens aan enkele punten uit de rechtspraak en wijst op de veelheid aan agressieve uitlatingen tegenover privépersonen die in de uitoefening van hun functie handelden, waarbij hij de beklaagden verwijt het publiek via alle kanalen te hebben opgeroepen de burgerlijke partijen te “kapotmaken”. Terloops schiet hij een pijl af op dokter Bouillon omdat die gezegd zou hebben: “U hebt mij mijn vrijheid ontnomen, daarvoor zult u betalen”. Met de opmerking dat het FAGG zijn opdrachten in alle rust moet kunnen uitvoeren, besluit de raadsman met de nadruk dat de beklaagden de rechtsweg hadden moeten volgen in plaats van zich over te geven aan feitelijkheden tegen zijn cliënten.

Dan is het aan meester van Langendonck om te besluiten dat men de dossiers niet kan loskoppelen. Hij herinnert eraan dat onderzoeksrechter Guisset had bevestigd dat alle registraties en labels volledig in orde waren, en neemt dan de woorden van dokter Bouillon over, die stelde dat de beklaagden tegenover een “maffieuze organisatie” stonden. De advocaat beschuldigt de heren Malonne en Kestemont er rechtstreeks van deel uit te maken van een “bende van bandieten” die hun functie van beëdigd inspecteur hebben misbruikt, waarbij de advocaat terloops onderstreept dat de “straf [wordt] verdubbeld”, en die, nadat ze de prestaties van de MEDAKIT hadden vastgesteld, alles in het werk zouden hebben gesteld om die af te remmen, hun lokalen te doorzoeken en zijn cliënten te vervolgen om hen te beletten in te schrijven. Hij looft de burgerzin van de beklaagden, die volgens hem werd gedwarsboomd door “vuile maffiapraktijken”, en voegt eraan toe dat het bewijs daarvan geleverd zal worden, wat een heftige reactie van de burgerlijke partij uitlokt.

Dokter Bouillon neemt op zijn beurt opnieuw het woord om dat toppunt aan te klagen en te herinneren aan de talrijke brieven aan de overheid, die aantonen dat hij voortdurend de rechtsweg heeft bewandeld. Hij vermeldt het gunstige verloop van zijn verhoren bij onderzoeksrechter Guisset en betreurt dat hij voortdurend werd gehinderd en aan meer dan vijf huiszoekingen werd onderworpen, terwijl hij veel meer levens had kunnen redden. Hij bevestigt ten slotte dat er momenteel een onderzoek loopt wegens misdaad tegen de menselijkheid.

Het requisitoir van Baugniet: van het MEDAKIT-schandaal tot beloofde strafrechtelijke bewijzen

De voorzitster vraagt dan aan de heer Baugniet of hij de woorden van zijn advocaat bevestigt. Die stemt in, maar waarschuwt dat hij nog veel uit te leggen heeft. Zijn aangekondigde “vijf minuten” zullen de zaal meer dan een halfuur in de ban houden.

Voordat hij het over de toekomst en het tegenoffensief heeft, komt hij terug op zijn ontdekking van de MEDAKIT in februari 2020, een test die een resultaat geeft in 45 seconden tot 5 minuten, tegenover twee tot drie dagen voor PCR-tests. Hij is er trots op dat hij die test heeft laten evalueren door het Institut Pasteur en door militaire ziekenhuizen, en herinnert eraan dat hij met succes werd gebruikt aan boord van het vliegdekschip Charles de Gaulle en als de beste ter wereld werd erkend. Dankzij de oplossing van United Belgium zou het volgens hem overbodig geweest zijn de hele bevolking op te sluiten en te vaccineren: de MEDAKIT zou de aanwezigheid van antistoffen bij de burgers hebben aangetoond en zo overbodige injecties hebben vermeden. De doeltreffendheid van het systeem stond al vast op 19 mei 2020, dus lang vóór de periode waarop de vervolging betrekking heeft.

Voor de heer Baugniet werden de prestaties van de MEDAKIT bewust verzwegen door de heren Kestemont en Malonne. Hij houdt hen dan ook verantwoordelijk voor de bijwerkingen bij alle mensen die nodeloos gevaccineerd werden. Vervolgens vertelt hij over zijn vroegere leven, zijn vroegere levensstijl, maar ook over zijn altruïsme, en benadrukt hij dat hij voor 450.000 euro aan tests aan de armsten heeft uitgedeeld. Hij stelt dat covid een “militaire parasiet” is waartegen antiparasitaire middelen zoals ivermectine doeltreffend bleken, wat trouwens door de WHO erkend zou zijn, en voegt eraan toe dat zijn test het mogelijk maakte de evolutie van de virulentie over 19 dagen te meten. Zes maanden lang interpelleerde hij tevergeefs de minister van Onderwijs (denk aan de toegang die afhing van het Covid Safe Ticket) en het FAGG om zijn oplossing voor te stellen, zonder ooit een antwoord te krijgen.

De heer Baugniet herinnert vervolgens aan zijn verleden als paracommando, aan de vastberadenheid die hij tijdens zijn missies opdeed, met name in Libanon in 1991 in dienst van de ICMC (International Catholic Migration Council), en aan de noodzakelijke of radicale methoden om kritieke situaties het hoofd te bieden. Vandaag heeft hij alles verloren en zijn familie verwijt hem “het hele familiefortuin te hebben verkwist”. Een ondergang die hij rechtstreeks toeschrijft aan de klagers, die hij “twee smeerlappen” noemt en ervan beschuldigt hun evaluaties via een familielaboratorium te hebben vervalst en “poen te hebben willen scheppen met tests die niet werkten” en die niet beschikten over de CE-markering die nodig was voor hun verdeling. Hij stelt dat de PCR-tests, die nog altijd gebruikt worden, de staat al meer dan 9 miljard euro zouden hebben gekost.

De vergoedingen die hij in de komende procedures hoopt te verkrijgen, moeten volgens hem dienen om analyselaboratoria te openen, onder meer om het kraantjeswater te controleren dat “ons doodt”, waarbij hij verwijst naar de cadmiumvervuiling. Terloops wijst hij op de functies die de heer Malonne vroeger bekleedde bij Merck en Abbott – “ze zijn allemaal maatjes” – en beschuldigt hij de twee klagers ervan rechtstreeks verantwoordelijk te zijn voor de dood van zijn moeder, voor de doden en de vaccinschade bij sommige burgers, waarbij hij Lucy en Pierre aanwijst, die de zitting bijwonen.

Hij beschouwt de heer Malonne als de “beste vriend van Frank Vandenbroucke” en vindt het onbegrijpelijk dat men die man, bekend omdat hij “bankbiljetten in zijn garage heeft verbrand”, op een post en in een markt heeft gezet die het meest blootgesteld zijn aan corruptie. De heer Baugniet hekelt ook nog de “absurde” zit-/staregels uit de covidperiode en beweert dat van de vier reeksen vaccinloten die werden verdeeld, die met nummer 4 op je vaccinatiekaart een dodelijk product zou zijn. Volgens hem had men een vaccinatiecampagne en gezondheidsbeperkingen kunnen vermijden die de Belgen 100 miljard euro hebben gekost. Hij besluit met een verwijzing naar zijn “koninklijke vrijspraak” voor alle vorige tenlasteleggingen en kondigt aan dat er strafrechtelijke stappen lopen, waarbij hij stelt het traject van de geldstromen te kunnen aantonen. Voor hem is de vaststelling onherroepelijk: de beklaagden hadden de oplossing, en de klagers dragen de verantwoordelijkheid voor duizenden doden.

Mevrouw Cécile Gremez neemt als laatste het woord om de debatten af te sluiten. Ze herinnert eraan hoezeer hun reputatie door de media werd vernietigd, en benadrukt dat haar partner Frédéric Baugniet pas na een inverdenkingstelling zijn naam eindelijk voor het gerecht kon zuiveren. Ze verduidelijkt dat de RTBF de MEDAKIT op 7 april 2020 had laten evalueren, dus vijf maanden vóór de huiszoekingen, na exemplaren in Spanje te hebben gekocht om ze in het UMC Sint-Pieter te laten testen^[1]​, dat bevestigde dat de test wel degelijk doeltreffend was. Medakit had zich in een studie over een twintigtal onderzochte tests als beste test kunnen opwerpen^[2]​. Ten slotte vermeldt ze een onderzoek door vastberaden parlementsleden, dat rechtstreeks gericht is op Hugues Malonne, de directeur-generaal van het FAGG. Wordt vervolgd dus!

We vingen de reacties op van meester Van Langendonck en van Frédéric Baugniet en Cécile Gremez bij het buitenkomen. Bekijk onze reportage (in het Frans).

Réginald de Potesta de Waleffe voor BAM!
__________________________________________________

Verklaringen van Frédéric Baugniet en Cécile Gremez (United People), en van dokter David Bouillon vóór de zitting, en van meester Van Langendonck bij het buitenkomen van de rechtbank (in het Frans):
https://youtu.be/6DC5CSByr-w

Verklaring van Frédéric Baugniet vóór de zitting (in het Frans):
https://youtu.be/4d-CGapBP-I

Reacties van Frédéric Baugniet en dr. David Bouillon na de zitting (in het Frans):
https://youtu.be/Wdt_Ur7JHng

​