Wie betaalt u, Béatrice Delvaux?
Die vraag mag men zich terecht stellen bij het lezen van het editoriaal van Béatrice Delvaux* in Le Soir van woensdag 8 december. Deze bijna lyrische ode aan het vaccin komt op een welbepaald moment, namelijk wanneer de Belgische bevolking met verbijstering ontdekt dat gevaccineerde mensen covid krijgen, ernstige vormen van covid ontwikkelen, covid overdragen en de ziekenhuizen vullen.
We zijn ver verwijderd van de reclamecatalogus geschreven door De Croo, Vandenbroucke, Pfizer, de experts … en gretig doorgegeven door media als Le Soir, die ons een jaar geleden een totale uitroeiing van het virus voorspelden … als we ons allemaal lieten vaccineren. Ongeveer 75% van de bevolking is gevaccineerd en, ondanks alle schandcampagnes tegen de niet-gevaccineerden, nemen twijfels en vragen toe …
Relancemarketing verplicht: de vaccinverkopers duwen door met de schandelijke vaccinatie van de 5- tot 11-jarigen. Om het reekseffect te vermijden van een 3e dosis, een 4e dosis, die zelfs bij de grootste voorstanders van het vaccin vragen begint op te roepen, verandert men de naam: „Booster” … Zo komt men dichter bij de communicatie van verkopers van motorolie, in de trant van „Boost de prestaties van uw motor”.
In deze woelige periode, waarin men voelt dat de vaccindoxa onder vuur ligt, schrijft mevrouw Delvaux, trouw aan haar lijn, haar editoriaal van 8 december in een vocabularium dat aan het transcendente grenst, door ons het vaccin voor te stellen als een „mirakel”.
Le Soir, een onafhankelijke en vrijzinnige krant? Bij gebrek aan rationaliteit verlaten we de gangen van de Koningsstraat en laten we ons meevoeren naar de duisternis van die bedevaartsoorden van het „mirakel” zoals Beauraing of Lourdes, om het denken van mevrouw Delvaux te begrijpen.
Aangezien het vaccin het absolute mirakel is, duiken er onder de pen van de editorialiste van het grootste Franstalige dagblad nog 4 andere „mirakels” op.
„Mirakel van de wetenschap bovenal” : zonder enige relativering, de verlichting voor de technowetenschap en de mRNA-technieken. Niets over de prestaties van de vaccins, niets over de rampzalige bijwerkingen, niets over de geneesmiddelenbewaking, niets over de leugens van Pfizer, met name over de klinische studies, niets over de gerenommeerde wetenschappers die dit enthousiasme niet delen. Niets!
„Mirakel van de Europese Unie”: „De massale financiële investeringen van de EU en de Staten (laten we eraan herinneren dat het om ons geld gaat!) hebben een sleutelrol gespeeld in de ultrasnelle industriële productie van honderden miljoenen doses, hun distributie en hun opslag” (sic). Niets, uiteraard, over de geheime contracten, de niet-aansprakelijkheid van de Staten en de laboratoria voor de bijwerkingen van wat geen vaccins zijn maar experimentele stoffen in testfase.
In vol devoot lyrisme volgt het „mirakel van de vrijwilligers” gedragen door de vaccinatiecentra, beheerd „met warmte, toewijding en aandacht” (sic). Geen woord over de manipulatietechnieken van die vaccinatiecentra, zoals dj's om jongeren te lokken, de weigering om lotnummers te geven om geneesmiddelenbewaking te vermijden, of het verbod voor artsen om te vaccineren …
Het laatste mirakel van mevrouw Delvaux, het mooiste, het mirakel dat ongetwijfeld
van goddelijke tussenkomst getuigt: het „mirakel van het overheidsoptreden: de uitwerking van de vaccinatiestrategie en de uitvoering ervan – gratis – (laten we eraan herinneren dat het om ons geld gaat!) zijn de verdienste van de overheid” (sic).
In deze wondere wereld, dichter bij Bernadette Soubirous dan bij Didier Raoult, is alle rationaliteit verdwenen. De realiteit van de coronacrisis beperkt zich voor het boegbeeld van Le Soir tot de vaccinatie alleen (en dan nog een geslaagde!).
Want overheidsoptreden is ook: eerstelijnsartsen die weigeren covidpatiënten te verzorgen, de voorspelbare ineenstorting van het ziekenhuis, zorgverleners die op zijn, ontbrekende zorgprotocollen, het negeren van de nood van de jongeren, een school die haar basisopdrachten niet meer aankan, opeenvolgende en herhaalde overtredingen van de wetten van het Belgische volk door precies degenen die ze moeten doen naleven … We stoppen hier, anders bederven we de sfeer.
Maar uiteindelijk blijft de vraag gesteld, mevrouw Delvaux: wie betaalt u?
Uw krant zet enerzijds haar onderzoeken in de verf, zoals „Congo Hold-up”, die terecht de corruptie van dictator Kabila aan de kaak stelt. Anderzijds, onder uw pen, ongenuanceerde lofzangen op een regering en een overheid waarvan het crisisbeheer van alle kanten wordt bekritiseerd: betogingen, opiniestukken in de media van artsen, juristen, oudercollectieven … Dat is u wellicht ontgaan?
De corruptie van de geesten is waarschijnlijk de ergste als het over journalistiek gaat.
Le Soir blijft, vooral voor ouderen (geen nood, weinig jongeren lezen u), ten onrechte een pijler van ernstige en geloofwaardige informatie.
Rest ons alleen te hopen dat de kritische geest van eenieder snel beseft dat de intelligentie en de opiniëring die men van een „editoriaal” verwacht, vandaag neerkomen op een banale „publireportage”.
Door Philippe Davister
*Hoofdeditorialiste van het Franstalige Belgische dagblad Le Soir
https://www.lesoir.be/411121/article/2021-12-08/un-plus-tard-rendons-justice-au-vaccin-il-nest-pas-quune-polemique
De in dit artikel geuite meningen zijn uitsluitend de verantwoordelijkheid van de auteur en vertegenwoordigen niet noodzakelijk die van BAM!
Fotobron:
Bijgesneden afbeelding op basis van de originele afbeelding van Baudoin op flickr, CC BY-NC-ND 2.0
