Ik kan niet meer
In een open brief bekritiseert een medewerker van de Duitse openbare tv-zender ARD anderhalf jaar berichtgeving over het coronavirus. Ole Skambraks werkt al 12 jaar als reporter en eindredacteur bij de openbare omroep.
BAM! kreeg van Multipolar de toestemming om onze eigen Franse vertaling van zijn brief te publiceren.
LAATSTE NIEUWS: Ole Skambraks geschorst!
Ole Skambraks, monteur bij de Duitse openbare televisie ARD en auteur van een open brief over de mediavooringenomenheid rond covid (zie vertaling hieronder), is op 22 oktober 2021 tot nader order geschorst van zijn functie bij de zender SWR2. Nadat hij zijn brief op 5 oktober had gepubliceerd op Multipolar, had O. Skambraks op 8 oktober een gesprek, op het eerste gezicht zonder gevolg, met zijn leidinggevende, de programmadirecteur van SWR2, Jan-Philippe Schlüter. Volgens Multipolarverklaarde de directie dat haar medewerkers „weliswaar recht hadden op hun eigen mening, maar dat de zender het standpunt van O. Skambraks niet deelde”. Ze noemde het„onjuist en van aard om een verkeerd beeld van covid te geven”. SWR2 verklaarde dat er geen andere publieke reactie zal komen.
Ik kan niet meer zwijgen. Ik kan niet meer in stilte aanvaarden wat er al anderhalf jaar gebeurt bij mijn werkgever, de openbare omroep. In de statuten en in de contracten van de media met de staat zijn elementen als „evenwicht”, „sociale cohesie” en „pluraliteit” verankerd in de berichtgeving. Wat er momenteel gebeurt, is precies het tegendeel. Er is geen echt discours of echte uitwisseling waarin alle geledingen van de samenleving zich kunnen terugvinden.
Van bij het begin was ik van mening dat de openbare omroep precies die ruimte moest bieden: de dialoog bevorderen tussen voorstanders en critici, tussen wie bang is voor het virus en wie bang is zijn grondrechten te verliezen, tussen verdedigers van vaccinatie en sceptici. Maar sinds anderhalf jaar is de ruimte voor discussie aanzienlijk ingekrompen.
Wetenschappers die vóór corona gerespecteerd en erkend werden, en die ruimte kregen in het publieke debat, werden plots gekken, complotdenkers of „covidioten”. Zoals Wolfgang Wodarg, een voorbeeld dat in deze context vaak wordt aangehaald. Hij is een multispecialist, epidemioloog en al lange tijd politicus op het vlak van gezondheid. Tot de coronacrisis zat hij ook in het bestuur van Transparency International. In 2010 legde hij als voorzitter van de gezondheidscommissie van de Raad van Europa de invloed van de farmaceutische industrie op de varkensgrieppandemie bloot. Destijds kon hij zijn mening persoonlijk uiten op de openbare omroep, maar sinds corona is dat niet meer mogelijk. De zogenaamde factcheckers, die hem in diskrediet brengen, hebben zijn plaats ingenomen.
Een verlammende consensus
In plaats van een open uitwisseling van standpunten werd een „wetenschappelijke consensus” afgekondigd, die moet worden verdedigd. Wie daaraan twijfelt en oproept tot een multidimensionale kijk op de pandemie, oogst verontwaardiging en gal van de anderen.
Dit patroon werkt ook binnen de redacties. Ik werk al anderhalf jaar niet meer aan de dagelijkse actualiteit, waar ik erg blij om ben. Vanuit mijn huidige functie ben ik niet betrokken bij de beslissingen over welke onderwerpen worden behandeld en hoe ze worden uitgewerkt. Ik beschrijf hier mijn waarneming van de redactievergaderingen en van de analyse van de reportages. Lange tijd durfde ik niet uit de rol van waarnemer te stappen; de veronderstelde consensus leek me te absoluut en te eensgezind.
Sinds enkele maanden waag ik me buiten mijn hol en geef ik tijdens vergaderingen hier en daar een kritische opmerking. Daarop volgt vaak een ongemakkelijke stilte, soms een "bedankt voor de tip" en soms een terechtwijzing waarin me wordt uitgelegd waarom het niet zo is. Dat heeft nooit tot een reportage geleid.
Het resultaat van anderhalf jaar corona is een ongeziene versplintering van de samenleving. De openbare omroep speelt daarin een grote rol. Hij komt zijn verantwoordelijkheid na om bruggen te slaan tussen de kampen en de uitwisseling te bevorderen.
Vaak wordt het argument aangevoerd dat de critici een kleine, verwaarloosbare minderheid vertegenwoordigen, aan wie om redenen van proportionaliteit niet te veel belang moet worden gehecht. Uiterlijk sinds het referendum over de coronamaatregelen in Zwitserland zou dat als weerlegd moeten worden beschouwd. Hoewel er ook daar geen vrije uitwisseling van meningen in de massamedia is, eindigde de stemming slechts op 60:40 in het voordeel van de regering[i]. Kan men met 40% van de stemmen spreken van een kleine minderheid? Het is ook vermeldenswaard dat de Zwitserse regering de uitbetaling van steun aan de stemming had gekoppeld, wat de beslissing van sommigen om „Ja” aan te kruisen kan hebben beïnvloed.
De ontwikkelingen in deze crisis raken zoveel niveaus en treffen alle delen van de samenleving, dat we op dit moment niet minder maar meer ruimte nodig hebben voor het vrije debat.
De veelzeggende onderwerpen zijn dus niet die welke de openbare omroep aansnijdt, maar die welke worden weggelaten. Daar zijn veel redenen voor, die een eerlijke interne analyse vereisen. In dat verband kunnen de publicaties van mediawetenschapper en voormalig lid van de CSA van de MDR Uwe Krüger helpen, zoals zijn boek „Mainstream – Warum wir den Medien nicht mehr trauen ” („Mainstream – Waarom we de media niet meer vertrouwen”).
In elk geval is er moed nodig om tegen de stroom in te zwemmen in de vergaderingen waar de onderwerpen worden besproken. Vaak haalt de welbespraaktste het; bij twijfel beslist uiteraard de hoofdredactie. Heel snel werd de associatie gelegd dat kritiek op de koers van de regering inzake corona tot het rechtse spectrum behoort. Welke redacteur durft dan nog een gedachte in die richting te uiten?
Open vragen
De lijst van inconsistenties en onbeantwoorde vragen die niet substantieel aan bod zijn gekomen, is erg lang:
- Waarom weten we zo weinig over het „gain of function”-onderzoek (onderzoek naar de manieren waarop men virussen gevaarlijker kan maken voor de mens)?
- Waarom bepaalt de nieuwe Infektionsschutzgesetz [„Wet ter bescherming tegen infecties”, het Duitse equivalent van de „Pandemiewet” in België, N.v.d.r.] dat de grondrechten op fysieke integriteit en onschendbaarheid van de woning voortaan kunnen worden beperkt - los van een epidemische situatie?
- Waarom moeten mensen die al covid-19 hebben gehad opnieuw worden gevaccineerd, terwijl ze minstens even goed beschermd zijn als gevaccineerde mensen?
- Waarom worden „event 201” en de wereldwijde pandemiesimulaties in de aanloop naar de verspreiding van SARS-CoV-2 niet behandeld, of alleen in verband met complottheorieën?[ii]
- Waarom werd het interne document van het federale ministerie van Binnenlandse Zaken, dat bij de media bekend was en waarin de autoriteiten werd gevraagd een „schokeffect” teweeg te brengen om de gevolgen van de coronapandemie voor de menselijke samenleving duidelijk te maken, niet integraal gepubliceerd – en publiek besproken?
- Waarom haalt de studie van prof. Ioannidis over het overlevingspercentage (99,41% voor wie jonger is dan 70) niet de voorpagina's van de kranten, maar wel de fataal verkeerde projecties van het Imperial College (Neil Fergusson voorspelde in het voorjaar van 2020 een half miljoen coronadoden in het Verenigd Koninkrijk en meer dan 2 miljoen in de Verenigde Staten)?
- Waarom staat er in een deskundigenrapport dat voor het federale ministerie van Volksgezondheid werd opgesteld, dat de bezettingsgraad van de ziekenhuizen in 2020 door covid-19-patiënten slechts 2% bedroeg?
- Waarom heeft Bremen veruit de hoogste incidentie (113 op 4 oktober 2021) terwijl de vaccinatiegraad er veruit de hoogste van Duitsland is (79 %)?
- Waarom werden er betalingen van 4 miljoen euro gedaan op een familierekening van de Europese commissaris voor Gezondheid, Stella Kyriakides, die belast was met het ondertekenen van de eerste EU-contracten met de farmaceutische bedrijven voor vaccins?[iii]
- Waarom worden mensen met ernstige bijwerkingen van de vaccins niet in dezelfde mate getoond als mensen met ernstige vormen van covid-19 in 2020?[iv]
- Waarom stoort niemand zich aan de onjuiste telmethode van de „vaccinatiefalen”?[v]
- Waarom meldt Nederland significant meer bijwerkingen van de covid-19-vaccins dan andere landen?
- Waarom is de beschrijving van de werkzaamheid van de covid-19-vaccins op de website van het Paul-Ehrlich-Institut [Duits nationaal instituut voor geneesmiddelenbewaking, N.v.d.r.] de voorbije weken drie keer veranderd? „De COVID-19-vaccins beschermen tegen infecties met het SARS-CoV-2-virus.” (15 augustus 2021) „De COVID-19-vaccins beschermen tegen een ernstig verloop van de infectie met het SARS-CoV-2-virus.” (7 september 2021) „De COVID-19-vaccins zijn geïndiceerd voor actieve immunisatie ter voorkoming van de ziekte COVID-19 veroorzaakt door het SARS-CoV-2-virus.” (27 september 2021)[vi]
Ik wil enkele punten in meer detail bespreken.
„Gain of function” en „Lab leak”
Tot op heden heb ik niets substantieels gehoord of gelezen over het „gain of function”-onderzoek – dat wil zeggen het onderzoek om virussen gevaarlijker te maken, dat werd uitgevoerd in het Instituut voor Virologie van Wuhan, China, en gefinancierd door de Verenigde Staten. Dat onderzoek vindt plaats in zogenaamde P4-laboratoria, die al decennialang werken aan de manier waarop virussen uit het dierenrijk zo kunnen worden gewijzigd dat ze ook voor de mens gevaarlijk zijn. ARD en ZDF hebben het onderwerp tot nu toe bewust vermeden – ook al is er duidelijk nood aan een debat erover. Een eerste vraag om te bespreken zou bijvoorbeeld kunnen zijn: willen wij als samenleving zulk onderzoek?
Over de „lab leak-theorie” – dat wil zeggen de hypothese dat SARS-CoV-2 uit een laboratorium afkomstig is – bestaan er intussen talrijke rapporten. Daarbij moet worden gezegd dat die vraag vorig jaar meteen als complottheorie werd afgedaan. Alternatieve media die dat spoor volgden, werden van sociale netwerken als YouTube en Twitter verbannen en de informatie werd verwijderd. Wetenschappers die die stelling uitten, werden massaal aangevallen. Vandaag is de „lab leak-theorie” minstens even plausibel als de overdracht via een vleermuis. De Amerikaanse onderzoeksjournalist Paul Thacker publiceerde de resultaten van zijn nauwgezette onderzoek in het British Medical Journal. Dr. Ingrid Mühlhauser, hoogleraar gezondheidswetenschappen aan de Universiteit van Hamburg, schrijft daarover: „Stap voor stap toont hij [Thacker] aan hoe de operatoren van een Amerikaanse laboratoriumgroep bewust een complottheorie ontwikkelen om hun laboratoriumongeval in Wuhan als complot te vermommen[1]. De mythe wordt ondersteund door gerenommeerde tijdschriften zoals The Lancet. Wetenschapsjournalisten en aanbieders van factcheckdiensten nemen de informatie zonder nadenken over. De betrokken wetenschappers zwijgen, uit angst hun prestige en de financiering van hun onderzoek te verliezen. Bijna een jaar lang blokkeerde Facebook berichten die de natuurlijke oorsprong van SARS-CoV-2 in twijfel trokken. Als de stelling van het laboratoriumongeval zou worden bevestigd, zouden ZDF en andere media complottheorieën hebben verdedigd.”
Ivermectine en alternatieven voor vaccinatie
Al maanden is het ook duidelijk dat er doeltreffende en goedkope behandelingen voor covid-19 bestaan die niet mogen worden gebruikt. De gegevens hierover zijn duidelijk. Maar de pseudowetenschappelijke desinformatiecampagnes tegen deze geneesmiddelen zeggen veel over de toestand waarin onze geneeskunde zich bevindt. Hydroxychloroquine is al decennia bekend en werd miljoenen keren gebruikt tegen malaria en reumatische aandoeningen. Vorig jaar werd het plots gevaarlijk verklaard. De uitspraak van president Donald Trump dat hydroxychloroquine een „game changer” was, deed de rest om het in diskrediet te brengen. De politieke redenering liet geen wetenschappelijke discussie over HCQ meer toe.
In het voorjaar berichtten alle media uitgebreid over de catastrofale situatie in India door de verspreiding van de deltavariant (toen sprak men nog van de Indiase variant van het virus). Dat India de situatie vrij snel onder controle kreeg en dat het geneesmiddel ivermectine daarbij in grote staten als Uttar Pradesh een beslissende rol speelde , maakte echter geen deel uit van de berichtgeving.[vii]
Ook in Tsjechië en Slowakije heeft ivermectine een voorlopige toelating voor de behandeling van covid-19-patiënten. De MDR bericht daar tenminste over, zij het met een negatieve connotatie.
Ivermectine wordt zelfs niet opgenomen in de lijst van mogelijke geneesmiddelen van de Bayerischer Rundfunk, en over hydroxychloroquine worden alleen negatieve studies geciteerd, geen enkele positieve.
Ook de molecule clofoctol bleek in de zomer van 2020 bij laboratoriumtests werkzaam tegen SARS-CoV-2. Tot 2005 werd dit antibioticum in Frankrijk en Italië op de markt gebracht onder de namen Octofene en Gramplus. HetInstitut Pasteur van Rijsel werd door de Franse autoriteiten herhaaldelijk verhinderd een studie met covid-19-patiënten te starten. Na verschillende pogingen rekruteerden ze daarvoor begin september hun eerste patiënt.
Waarom verzetten de gezondheidsautoriteiten zich zo heftig tegen behandelingen die vanaf het begin van de pandemie beschikbaar zouden zijn geweest? Ik had graag onderzoeksjournalistiek gezien van deARD! Het is ook vermeldenswaard dat de nieuwe coronavaccins alleen een noodtoelating konden krijgen omdat er geen officieel erkende behandeling voor SARS-CoV-2 bestond.
Het gaat er niet om een wondermiddel tegen corona te promoten. Ik wil wijzen op feiten die niet de nodige aandacht hebben gekregen. Van bij het begin verspreidde zich in het publieke debat de opvatting dat alleen een vaccinatie de situatie kon verhelpen. De WHO ging zelfs zo ver de definitie van „groepsimmuniteit” te wijzigen , in die zin dat ze alleen door vaccinaties kon worden bereikt en niet langer door een eerdere infectie, zoals tot dan het geval was.
Maar wat als de weg die u hebt gekozen een doodlopende straat blijkt te zijn?
Vragen over de werkzaamheid van de vaccins
De gegevens uit landen met een bijzonder hoge vaccinatiegraad tonen aan dat SARS-CoV-2-infecties bij volledig gevaccineerden niet zeldzaam zijn, maar integendeel courant. Dr. Kobi Haviv, directeur van het Herzog-ziekenhuis in Jeruzalem, verklaart dat 85 tot 90 % van de zwaar zieke mensen op zijn afdeling intensieve zorg dubbel gevaccineerd is.[viii]
Het tijdschrift Science schrijft voor heel Israël: „Op 15 augustus werden 514 Israëli's met een ernstige of kritieke vorm van covid-19 in het ziekenhuis opgenomen… 59 % van die 514 personen was volledig gevaccineerd. Van de gevaccineerden was 87 % 60 jaar of ouder.” Science citeert een adviseur van de Israëlische regering die verklaart: „Een van de grote lessen van Israël [is]: ‚De vaccins werken, maar niet goed genoeg’.”
Bovendien is het nu duidelijk dat gevaccineerden een even hoge virale lading van de deltavariant hebben (en verspreiden) als niet-gevaccineerden.
Wat zijn de gevolgen van deze gegevens in Duitsland? – Een lockdown vooral voor niet-gevaccineerden, of eufemistisch gezegd: de "2G-regel" [Genesen = genezen, Geimpft = gevaccineerd, N.v.d.r.]. De samenleving wordt de facto in twee klassen verdeeld. De gevaccineerden krijgen hun vrijheden terug (omdat ze geen potentieel risico voor anderen vormen), de niet-gevaccineerden (omdat ze een potentieel risico voor anderen vormen) moeten zich laten testen, wat ze zelf zouden moeten betalen, en bij quarantaine krijgen ze geen loon meer. Beroepsverboden en ontslagen op grond van de vaccinatiestatus zijn niet langer uitgesloten en de ziekteverzekeraars zouden in de toekomst minder gunstige tarieven kunnen opleggen aan niet-gevaccineerden. Waarom die druk op de niet-gevaccineerden? Wetenschappelijk valt dat niet te rechtvaardigen en het is uiterst schadelijk voor de samenleving.
De antistoffen die door vaccinaties worden aangemaakt, nemen significant af na enkele maanden. Een blik op Israël leert dat er na de tweede vaccinatie nu de derde dosis voor de hele bevolking is en dat de vierde al is aangekondigd. Wie na zes maanden zijn boosterprik niet haalt, wordt niet langer als immuun beschouwd en verliest zijn „Green Pass” (het digitale vaccinatiebewijs dat Israël heeft ingevoerd). In de Verenigde Staten spreekt Joe Biden nu van boosters die om de 5 maanden moeten worden herhaald. Marion Pepper, immunologe aan de University of Washington, stelt die strategie in vraag. Tegenover de New York Times verklaardeze: „Herhaalde stimulering van de afweer van het lichaam kan ook leiden tot een fenomeen dat bekendstaat als ‚immuunuitputting’”.
Er wordt weinig gediscussieerd over het feit dat via natuurlijke infectie een veel robuustere immuniteit kan worden verworven. „Ultrakrachtige antistoffen” of een „superimmuniteit” werden het voorbije jaar gevonden bij mensen die met SARS-CoV-2 besmet waren. Die antistoffen reageren op meer dan 20 verschillende virusmutaties en blijven langer aanwezig dan de antistoffen die door het vaccin worden aangemaakt.
Uiteindelijk heeft de [Duitse, N.v.d.r.] minister van Volksgezondheid Jens Spahn nu aangekondigd dat ook het bewijs van de aanwezigheid van antistoffen zou moeten worden aanvaard. Om officieel immuun te zijn, moet er echter nog een vaccinatie volgen. Wie begrijpt die logica? Een interview van CNN met Dr. Anthony Fauci, voorzitter van het National Health Institute (het Amerikaanse equivalent van het RKI [Robert Koch Institut, het Duitse equivalent van Sciensano, N.v.d.r.]) legt de absurditeit bloot. Tot nu toe werd in het beleid geen rekening gehouden met mensen met een natuurlijke immuniteit!
Ik ken een arts die wanhopig probeert van de gezondheidsautoriteiten en het RKI een antwoord te krijgen op deze vraag: een van haar patiënten heeft een IgG-antistoftiter van 400 AU/ml - veel meer dan veel gevaccineerden. Zijn coronabesmetting dateert van meer dan zes maanden geleden, hij wordt dus niet langer als immuun beschouwd. Het antwoord dat ze kreeg, luidt: "Vaccineer hem!", wat de arts gezien de titer weigert.
Gebrek aan begrip voor de journalistieke basisprincipes
De uitweg uit de pandemie die door politiek en media wordt verspreid, blijkt een permanent vaccinatieabonnement te zijn. Wetenschappers die een andere aanpak van corona eisen, krijgen nog altijd niet de gepaste ruimte in de media van de openbare omroep, zoals opnieuw blijkt uit de soms lasterlijke berichtgeving over de actie #allesaufdentisch. In plaats van de inhoud van de video's met de betrokkenen te bespreken, ging men experts zoeken die de campagne in diskrediet brengen. Daarmee begaat de openbare omroep precies dezelfde fout die hij #allesaufdentisch verwijt.
Journalist Anton Rainer van Der Spiegel verklaarde in een interview met de SWR over de videocampagne dat het hier niet om interviews in de klassieke zin ging: „In principe zie je twee mensen die het met elkaar eens zijn.” Ik had buikpijn na het bekijken van de reportage van mijn zender en was volkomen geërgerd door het gebrek aan begrip voor het journalistieke basisprincipe om ook de andere kant aan het woord te laten.[ix] Ik heb mijn bezorgdheden per e-mail meegedeeld aan de betrokkenen en aan de hoofdredactie.
Een klassiek gezegde in de vergaderingen is dat een onderwerp „al gedaan” zou zijn. Bijvoorbeeld toen ik de zeer waarschijnlijke onderrapportage van vaccinatiecomplicatiesaankaartte. Ja, dat klopt, het onderwerp werd besproken met de interne expert, die – o verrassing – tot de conclusie kwam dat er geen onderrapportage is. „De andere kant” wordt weliswaar hier en daar vermeld, maar slechts zeer zelden in een vorm waarin men echt praat met mensen die kritische standpunten hebben.
Critici onder druk
De felste critici moeten rekenen op huiszoekingen, strafvervolging, de inbeslagname van hun bankrekening, een overplaatsing of ontslag, of zelfs eenopname in de psychiatrie. Ook al gaat het om meningen waarvan de standpunten niet worden gedeeld - in een rechtsstaat zou dat niet mogen bestaan.
In de Verenigde Staten wordt al gediscussieerd over de vraag of wetenschappelijke kritiek als „hate crime” („haatmisdrijf”) moet worden bestempeld. De Rockefeller Foundation heeft 13,5 miljoen dollar toegekend voor de censuur van desinformatie in de gezondheidssector.
De directeur van de televisie van de WDR, Jörg Schönenborn, verklaarde: „Feiten zijn feiten die vastliggen”. Als dat zo was, hoe is het dan mogelijk dat wetenschappers achter gesloten deuren voortdurend ruziën en het over sommige zeer fundamentele vragen zelfs grondig oneens zijn? Zolang men dat niet beseft, leidt elke veronderstelling van een zogenaamde objectiviteit naar een doodlopende weg. We kunnen de „werkelijkheid” alleen benaderen – en dat is alleen mogelijk in een open discours van meningen en wetenschappelijke resultaten.
Wat er momenteel gebeurt, is geen eerlijke strijd tegen „fake news”. Integendeel, men heeft de indruk dat alle informatie, bewijzen of discussies die het officiële verhaal tegenspreken, worden onderdrukt.
Een actueel voorbeeld is de feitelijke en wetenschappelijk transparante video van informaticus Marcel Barz. In een analyse van ruwe gegevens stelt Barz tot zijn verbazing vast dat noch de oversterftecijfers, noch de bezettingsgraad van de bedden, noch de besmettingscijfers overeenkomen met wat we al anderhalf jaar in de media en van de politiek lezen of horen. Hij toont ook hoe men met die gegevens een pandemie kan voorstellen en legt uit waarom dat volgens hem oneerlijk is. De video werd na drie dagen en 145 000 kliks van You Tube verwijderd (en werd pas weer toegankelijk nadat Barz bezwaar had gemaakt en geprotesteerd). De aangevoerde reden: „medische desinformatie”. Ook hier de vraag: wie heeft de beslissing genomen en op welke basis?
De factcheckers van Volksverpetzer [letterlijk „verklikker van het volk”, N.v.d.r.] zetten Marcel Barz weg als nep. Het oordeel van Correctiv is iets gematigder (Barz heeft daar publiekelijk en uitvoerig op geantwoord ). Het rapport dat voor het federale ministerie van Volksgezondheid werd opgesteld, en waaruit men kan afleiden dat de bezettingsgraad van de ziekenhuizen in 2020 door covid-19-patiënten slechts 2% bedroeg, geeft hem gelijk. Barz heeft de pers gecontacteerd met zijn analyse, maar kreeg geen enkele aandacht. In een functionerend discours zouden onze media hem uitnodigen voor het debat.
Intussen werd inhoud rond het thema corona miljoenen keren verwijderd, zoals de journaliste Laurie Clarke aantoont in het British Medical Journal. Facebook en co. zijn privébedrijven en kunnen dus beslissen wat er op hun platformen wordt gepubliceerd. Maar hebben ze ook het recht het debat te sturen?
De openbare omroep zou een belangrijk tegenwicht kunnen vormen door te zorgen voor een open uitwisseling van perspectieven. Maar helaas, niets!
Gezondheidspas en digitale surveillance
De stichtingen van Gates en Rockefeller hebben de richtlijnen van de WHO voor de digitale vaccinatiepaspoorten ontworpen en gefinancierd . Die worden nu wereldwijd ingevoerd. Alleen daarmee zou het openbare leven nog mogelijk zijn – of het nu gaat om de tram nemen, een koffie drinken of zich laten verzorgen. Een voorbeeld uit Frankrijk toont dat deze digitale identificatie zelfs na het einde van de pandemie zou blijven bestaan. Het Europarlementslid Emanuelle Ménard eiste de volgende toevoeging in de wettekst: het digitale vaccinatiecertificaat „eindigt wanneer de verspreiding van het virus geen voldoende bedreiging meer vormt om het gebruik ervan te rechtvaardigen.” Haar amendement werd verworpen. Dat betekent dat de stap naar de controle van de wereldbevolking of zelfs naar een surveillancestaat via projecten als ID2020 heel klein is.
Australië test momenteel een gezichtsherkenningsapp om ervoor te zorgen dat mensen in quarantaine thuisblijven. Israël gebruikt daarvoor elektronische enkelbanden. In een Italiaanse stad worden drones getest om de temperatuur van strandbezoekers te meten, en in Frankrijk wordt de wet momenteel gewijzigd om grootschalige surveillance met drones mogelijk te maken.
Al deze onderwerpen vereisen een intensieve en kritische uitwisseling binnen de samenleving. Maar dat komt onvoldoende aan bod in de berichtgeving van onze omroepen en was geen thema in de verkiezingscampagne.
Vernauwde invalshoek
De manier waarop het perspectief van het debat wordt ingeperkt, is kenmerkend voor de „gatekeeper van de informatie”. Jan Böhmermann is daar een actueel voorbeeld van, met zijn eis dat viroloog Hendrik Streeck en professor Alexander S. Kekulé niet meer in tv-studio's zouden worden toegelaten, omdat ze niet bekwaam zouden zijn.
Afgezien van het feit dat beide artsen een uiterst indrukwekkend cv hebben, heeft Böhmermann daarmee de oogkleppen opnieuw bijgesteld. Mag men nu zelfs niet meer luisteren naar mensen die hun kritiek op de koers van de regering met de grootste omzichtigheid formuleren?
De inperking van het debat gaat nu zo ver dat de Bayerischer Rundfunk [de Beierse openbare omroep, N.v.d.r.] bij de uitzending van de debatten in het Beierse deelstaatparlement herhaaldelijk heeft nagelaten de toespraken uit te zenden van de parlementsleden die kritiek hebben op de maatregelen.
Is dat hoe de nieuwe democratieopvatting van de openbare omroep eruitziet? Alternatieve mediaplatformen bloeien vooral omdat de gevestigde media hun functie van democratisch correctief niet meer vervullen.
Er is iets misgelopen
Lange tijd kon ik met trots en vreugde zeggen dat ik voor de openbare omroep werk. Veel uitzonderlijk onderzoek, formats en inhoud komen vanARD, ZDF en Deutschlandradio. De kwaliteitsnormen zijn uiterst hoog en duizenden medewerkers leveren uitstekend werk, zelfs onder de toegenomen druk van kosten en besparingsdoelstellingen. Maar in de context van corona is er iets misgelopen. Plots neem ik een eenzijdige aanpak en oogkleppen waar, evenals een veronderstelde consensus die niet langer in vraag wordt gesteld.[x]
De Oostenrijkse zender Servus TV toont dat het anders kan. In de programma's „Corona Quartet” / „Talk im Hangar 7” komen zowel voorstanders als critici aan het woord. Waarom zou dat op de Duitse televisie niet mogelijk zijn?[xi] „Men kan niet elke zonderling een podium geven”, is het onmiddellijke antwoord. Dit valse evenwicht, het feit dat ernstige en twijfelachtige meningen evenveel gehoor krijgen, zou moeten worden vermeden. – Een dooddoener die bovendien niet wetenschappelijk is. Het basisprincipe van de wetenschap is twijfel, bevraging, verificatie. Wanneer dat niet meer bestaat, wordt wetenschap religie.
Ja, er is in feite een vals evenwicht. Het is de blinde vlek die in onze hoofden is binnengedrongen en die geen echte discussie meer toelaat. We gooien elkaar zogenaamde feiten naar het hoofd, maar we kunnen niet meer naar elkaar luisteren. Minachting vervangt begrip, de strijd tegen de andere mening vervangt verdraagzaamheid. Fundamentele waarden van onze samenleving worden van de ene dag op de andere overboord gegooid. Aan de ene kant zegt men: mensen die zich niet willen laten vaccineren zijn gestoord; aan de andere kant: „Schande over de meelopers”.
Terwijl we ruziën, merken we niet dat de wereld duizelingwekkend snel verandert. Bijna alle domeinen van ons leven zijn in transformatie. Hoe dat verloopt, hangt grotendeels af van ons vermogen om samen te werken, empathie te tonen en bewust te zijn van onszelf, van onze woorden en van onze daden. Voor onze geestelijke gezondheid zouden we er goed aan doen de ruimte voor debat te openen - met veel aandacht, respect en begrip voor verschillende perspectieven.[xii]
Terwijl ik deze regels schrijf, voel ik me een ketter; iemand die hoogverraad pleegt en een straf riskeert. Misschien is het helemaal niet zo. Misschien riskeer ik hiermee mijn baan niet, en zijn de vrijheid van meningsuiting en het pluralisme niet in gevaar. Ik hoop het van harte en kijk uit naar een constructieve uitwisseling met mijn collega's.
Ole Skambraks, monteur
[1] N.v.d.r.: De zin zou moeten luiden: „Stap voor stap toont hij [Thacker] aan hoe de operatoren van een Amerikaanse laboratoriumgroep bewust een complot opzetten om hun laboratoriumongeval in Wuhan te vermommen als complottheorie.” De oorspronkelijke auteur vergiste zich in de zinsbouw, maar de betekenis van haar betoog wordt verderop rechtgezet.
[i] De berichtgeving in het kader van het referendum vormde een uitzondering: daarbij was de Zwitserse televisie verplicht beide partijen evenveel zendtijd te geven (video hier)
[ii] Andere noodsimulaties voor een pandemie waren „Clade X” (2018), „Atlantic Storm” (2005), „Global Mercury” (2003) en „Dark Winter” (2001). Deze oefeningen draaiden altijd om informatiebeheer.
[iii] Panorama berichtte over de betalingen, maar legde de rol van Kyriakides met betrekking tot de contracten voor coronavaccins niet duidelijk uit. Afgezien daarvan kreeg het onderwerp weinig aandacht in de media.
[iv] De Britse muzikant Eric Clapton bijvoorbeeld, die na de vaccinatie hevige reacties ontwikkelde en daar vandaag spijt van heeft, werd zelden vermeld op de openbare radio.
[v] Volgens het RKI is er sprake van vaccinatiefalen wanneer een gevaccineerde persoon zowel een positieve test als symptomen vertoont - voor wie niet gevaccineerd is, volstaat een positieve test. Op die manier wegen de niet-gevaccineerden statistisch zwaarder door.
[vi] Telkens onder de rubriek „Lijst van goedgekeurde vaccins”; eerdere versies van de website van het PEI zijn toegankelijk via het webarchief Wayback Machine (hier, hier en hier).
[vii] De WHO heeft de Indiase staat Uttar Pradesh zelfs gefeliciteerd met zijn gezondheidsbeleid, maar zonder ivermectine te vermelden. De vaccinatiegraad in Uttar Pradesh ligt onder 10 %.
[viii] Zie ook de vergadering van de FDA van 17 september 2021 op 05:47:25
[ix] De meest correcte berichtgeving kwam van de BR, al werd ook hier over en niet met de verantwoordelijken gesproken. De MDR biedt op zijn mediaportaal een volledige en genuanceerde analyse .
[x] Ik wil niet spreken van een echte „eenheidsmening” van de openbare omroep. Er zijn altijd kritische bijdragen en koerswijzigingen in de berichtgeving geweest. Maar het is altijd een kwestie van context, zendtijd en de mate waarin een onderwerp wordt behandeld. Andere collega's hebben mijn waarnemingen ook opgemerkt .
[xi] Nieuwe formats zoals „Auf der Couch” van ZDF geven hoop, ook al denk ik niet dat een Karina Reiss of een Wolfgang Wodarg daar binnenkort een plaats zullen krijgen.
[xii] Het initiatief „Dialog Kultur” opent nuttige pistes die ook voor mediaformats interessant kunnen zijn.
Bijkomende informatie van de auteur
P.S.: Voor de factcheckers, en voor wie geïnteresseerd is in een multidimensionaal perspectief, volgen hier de tegenargumenten bij de in de tekst behandelde punten.
Studie ARD-ZDF
Prof. John Ioannidis
https://sciencebasedmedicine.org/what-the-heck-happened-to-john-ioannidis/
Imperial College Modelling
https://blogs.bmj.com/bmj/2020/10/07/covid-19-modelling-the-pandemic/
Gain of function research
https://www.gavi.org/vaccineswork/next-pandemic/nipah-virus
Hydroxychloroquine / Ivermectine
https://www.who.int/publications/i/item/WHO-2019-nCoV-therapeutics-2021.2
Immuniteit van gevaccineerden
https://www.biorxiv.org/content/10.1101/2021.08.23.457229v1
Immuniteit van genezen personen
https://science.orf.at/stories/3208411/?utm_source=pocket-newtab-global-de-DE
Vaccinatiefalen / pandemie van de niet-gevaccineerden
https://www.mdr.de/wissen/covid-corona-impfdurchbrueche-sind-selten-100.html
Pseudo-experts / wetenschapsontkenners / het PLURV-principe
We danken Multipolar voor de rechten om deze open brief van Ole Skambraks te vertalen en over te nemen.
De oorspronkelijke Duitse versie staat op de website van het magazine Multipolar.
Rechtstreekse link naar de oorspronkelijke site:
https://multipolar-magazin.de/artikel/ich-kann-nicht-mehr
De standpunten in dit artikel vallen uitsluitend onder de verantwoordelijkheid van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijk die van BAM!
Vertaling: Colin Meier
Fotobron:
Bijgesneden afbeelding op basis van de originele afbeelding vanIhor op AdobeStock
Categories: Ole Skambraks (in het Frans)
Ole Skambraks
Ole Skambraks, geboren in 1979, studeerde politieke wetenschappen en Frans aan deQueen Mary University in Londen en mediamanagement aan deESCP Business School in Parijs. Hij was presentator, reporter en auteur bij Radio France Internationale, onlineredacteur en community manager bij cafebabel.com, programmaverantwoordelijke voor het ochtendprogramma bij MDR Sputnik en redacteur bij WDR Funkhaus Europa/Cosmo. Momenteel werkt hij als monteur programmabeheer/klankontwerp bij SWR2. ole.skambraks@protonmail.com
