„Het is de staat die in lockdown moet!”
"In „La route de la servitude”, verschenen in 1944, betoogde de econoom en filosoof Friedrich Hayek dat staatsinterventionisme een onomkeerbare neiging heeft om toe te nemen, tot het geleidelijk uitmondt in totalitarisme. Sommigen zien in de reactie van de regeringen op de covidcrisis het teken dat we weldra het einde van die weg bereiken."
"De argumenten die in de discussies over de gezondheidsmaatregelen worden aangevoerd, zijn doorgaans utilitaristisch van aard. Aan de ene kant wijzen de voorstanders van dwingende maatregelen op de overbelasting van de ziekenhuizen en de bescherming van kwetsbare personen, ook al zijn er weinig gegevens waarmee de doeltreffendheid van bepaalde maatregelen voor het afremmen van de verspreiding van het virus kan worden gekwantificeerd, laat staan aangetoond. Aan de andere kant worden de talloze nevenwerkingen genoemd, die perfect voorspelbaar en rechtstreeks waarneembaar zijn: psychologische letsels, economische achteruitgang, gevolgen voor de behandeling van andere aandoeningen, schooluitval, …"
"Afgezien van de zogenaamd pragmatische benadering die erin bestaat de kosten-batenbalans van de dwingende maatregelen af te wegen, wordt de legitimiteit van de beslissingen van de politieke verantwoordelijken zelden in vraag gesteld. Mettertijd en geleidelijk zijn de bepalingen die de grondrechten aantasten de norm geworden. Het gevolg is een bedroevend gebrek aan protest bij het grootste deel van de bevolking. Nochtans zijn de sluiting van zaken, de verboden om te reizen, samen te komen of naasten te zien en de avondklokken maatregelen die er nooit hadden mogen komen."
"Het gemak waarmee ze werden ingevoerd, is slechts de weerspiegeling van onze conditionering tot onderdanigheid. Op geen enkel moment sinds het begin van de crisis werd overwogen dat individuen hun gedrag vrijwillig zouden kunnen aanpassen na de opkomst van een potentieel dodelijk virus. Toch had de betere kennis van de ziekte naarmate de weken verstreken het grootste deel van de bevolking in staat moeten stellen snel weer een normaal leven te leiden en tegelijk de risicopersonen te beschermen."
"Zonder verrassing ontsnapt de geplande aanpak van de vaccinatie niet aan de pavlovreflex van politici om ze via de invoering van een gezondheidspas aan de hele bevolking op te leggen, terwijl die beslissing in een beschaafde samenleving waar ieders rechten worden gerespecteerd, aan de individuen zou moeten worden overgelaten. Het is bedroevend vast te stellen dat een groot deel van de bevolking de vaccinatie aanvaardt, niet om gezondheidsredenen, maar om vrijheden terug te krijgen die ze nooit had mogen verliezen."
"Al heeft de gezondheidscrisis de autoritaire neigingen van de politieke klasse scherp blootgelegd, het instrumentaliseren van een actueel thema is geen erg origineel fenomeen. Welk probleem we ook moeten aanpakken (terrorisme, de milieukwestie, een economische crisis, …), de dynamiek die tot ontstellende reacties van de overheid leidt, is altijd dezelfde. Na een fase van dramatisering leggen de intern aangewezen experts de verstijfde bevolking uit hoe ze uit het slop moet geraken. Zonder verrassing gaan de remedies steevast in de richting van een uitbreiding van het staatsinterventionisme, met minachting voor de individuele verantwoordelijkheid en zonder de minste aandacht voor de nevenwerkingen van zulke maatregelen. Het simplisme van de politici, gecombineerd met de gewaagde voorspellingen van de experts, laat weinig ruimte voor de vrije wil. Elke daad van ongehoorzaamheid zal systematisch worden onderdrukt met behulp van het monopolie op legaal geweld dat de staat bezit."
"„Het welzijn van de mensheid is altijd het alibi van tirannen” (Albert Camus)"
"Ondanks de uitbreiding van het interventionisme in de genoemde omstandigheden wil het volksgeloof dat we in een periode leven die wordt gedomineerd door een vorm van ontketend liberalisme en een terugtredende overheid. Een verzinsel dat duizend keer wordt herhaald, wordt echter geen waarheid, ook al wordt het eindeloos herkauwd in de gesubsidieerde media. Het zou om te lachen zijn als de gevolgen van die verkeerde visie niet tragisch waren. Om de bewering te toetsen, kan de aandachtige waarnemer een blik werpen op de evolutie van de overheidsuitgaven in Frankrijk, die geleidelijk stegen van 35% in 1960 tot 57% van het bbp vóór de coronacrisis, dat wil zeggen vóór het „koste wat het kost” dat de Franse president aan het begin van de crisis uitsprak."
"De toekomst zal ongetwijfeld streng oordelen over de autoritaire manier waarop de crisis werd aangepakt. In afwachting zijn er voor een vrijheidslievende geest weinig alternatieven om niet in die op hol geslagen trein te stappen. Ballingschap, ongehoorzaamheid of zelfs afscheiding zijn moeilijk uitvoerbare oplossingen. De beleidsmakers zien niet graag schapen van de kudde afdwalen. Dan blijft het protest over. Al is dat vandaag nog schuchter, de gebeurtenissen in het Ter Kamerenbos en andere samenkomsten in andere steden zijn bemoedigende signalen die aantonen dat een groeiend deel van de bevolking zal weigeren zich bij de minste epidemische opflakkering opnieuw te laten dwingen."
"Gilles GAUTHIER"
Lees het volledige artikel hier:
https://lpost.be
De standpunten in dit artikel vallen uitsluitend onder de verantwoordelijkheid van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijk die van BAM!
Fotobron:
https://www.qwant.com
