Covid 19, une autre vision de l’épidémie, van Laurent Toubiana

Laurent Toubiana is doctor in de fysica, epidemioloog en onderzoeker bij het INSERM, gespecialiseerd in het verzamelen en analyseren van gezondheidsgegevens. Hij is ook oprichter van het IRSAN, een instituut dat de Franse overheid adviseert en met artsen in het veld samenwerkt om epidemieën te evalueren en hun verloop te voorspellen.

Begin 2020 wordt deze expert in epidemieën logischerwijs uitgenodigd in televisiestudio’s om de opkomst van covid te becommentariëren en zijn mening te geven over de waarschijnlijke evolutie ervan. Hij wordt er zelfs geconfronteerd met collega’s in aanzetten tot debat, voordat hij van de schermen verdwijnt en zich enkel nog kan uiten in „dissidente” media zoals France Soir, Sud Radio of het platform Bas les Masques. Dat laatste, opgericht door kleine onafhankelijke uitgevers, is overigens mede-uitgever van zijn boek, omdat het Laurent Toubiana koppig het woord bleef geven terwijl de mainstreampers „vergat” hem uit te nodigen.

Een griep als een andere 
 


Al in februari 2020 deed hij zeer radicale uitspraken, in die zin dat ze radicaal ingingen tegen het officiële alarmisme en het mediatieke doemdenken. Volgens hem was er geen enkele reden om in paniek te raken en de mensen bang te maken, want de berichten en informatie uit China waren geruststellend. Dit is bijvoorbeeld wat hij op 18 februari 2020 schreef en wat als uittreksel in zijn boek is opgenomen: „COVID-19 heeft een besmettingswijze (projectie van virus via ‚aerosol’) en een klinisch beeld die vergelijkbaar zijn met die van virale aandoeningen in de winterperiode (…). In de huidige stand van onze kennis, ondanks wat er geschreven wordt door bekende wetenschappers, is het niet ongepast de bekende dynamiek van deze winterepidemieën te vergelijken met die van COVID-19 in China, die we nu kennen”. Nog voor het eerste geval in Frankrijk werd gemeld, vond Toubiana dus dat covid een vrij banaal griepsyndroom was en dat men best kalm bleef.

De eerste golf verliep precies zoals hij had voorspeld: hij bereikte zijn piek vóór eind maart en eindigde rond eind april. Geen enkele andere goed geïnformeerde waarnemer had een even optimistische en even precieze prognose geformuleerd. Vervolgens leidde de pseudo-ramp niet tot de slachting die de Cassandra’s hadden voorspeld, met tot 500 000 doden in Frankrijk, terwijl de oversterfte door alle oorzaken 20 keer lager lag. Door de epidemie al op 11 maart 2020 vrijmoedig als „klein” te bestempelen, zat Toubiana ontegensprekelijk juist. In een hoofdstuk van het boek hekelt hij de „valse golftheorie” en onthult hij dat ook de latere epidemische fasen niet van de seizoensnormen zijn afgeweken. Zoals hij meermaals schrijft, was de echte ramp niet de epidemie, maar het rampzalige beheer ervan!
 
Lood om oud ijzer
 
Zonder zijn lezers met gegevens te overstelpen, staat het boek uiteraard vol cijfers en is het geïllustreerd met grafieken. Deze onbetwistbare feitelijke elementen tonen aan dat de incidentie van de ziekte werd overdreven door massale tests met een methode die daarvoor ongeschikt was, dat de ziekenhuizen nooit verzadigd waren, behalve op enkele zeldzame plaatsen die alle media-aandacht opeisten, dat deze tijdelijke en plaatselijke overbelasting niets ongewoons had gezien de erbarmelijke staat van het ziekenhuis, dat de opnames op kritieke zorg en de bezetting van de bedden op intensieve zorg evenmin afweken van de gebruikelijke statistieken, en uiteraard dat de aan het virus toegeschreven sterfte sterk werd overschat, met name door de „kwalificatiebias”, waardoor alle overledenen met een positieve test als covidoden werden aangegeven. Rekening houdend met het „oogsteffect” (de griep was in 2019 uitzonderlijk mild geweest) en het „papyboomeffect” (de versnelde vergrijzing van de bevolking), valt er uiteindelijk niets bijzonders te melden over 2020, behalve een stijging van de sterfte met 3,72% bij 65-plussers ten opzichte van wat werd verwacht.

Zonder de verwaarlozing van de ouderen of het gebruik van Rivotril aan te klagen, merkt Laurent Toubiana op dat deze lichte stijging evenmin erg uitzonderlijk is: „Epidemieën hebben vrijwel geen invloed op de sterfte in de leeftijdsgroep jonger dan 65 jaar. 65-plussers worden daarentegen rechtstreeks getroffen door de terugkerende griepepidemieën. De covidepidemie had precies hetzelfde effect op dezelfde leeftijdsgroepen als de andere gezondheidsgebeurtenissen (griep of hittegolven).” Kortom, er was en er is nog altijd geen reden om de covidgriep als een ernstiger bedreiging te beschouwen dan de seizoensgebonden virale infecties die we kennen. Veel geblaat, weinig wol!

Hysteriepandemie
 

Hoe valt de waanzinnige en verbijsterende reactie van de overheden te verklaren? Ook al spreekt hij niet van een complot en citeert hij liever Michel Rocard („Ga altijd eerder uit van domheid dan van een complot. Domheid is courant, een complot vereist een zeldzame geest”), toch hekelt Laurent Toubiana de „conditionering van de massa’s” en de manipulatie waarvan ze het slachtoffer werden vanwege de regeringen, de wetenschappelijke adviseurs en het mediaapparaat. Volgens hem heeft „men” de bevolking in een staat van verbijstering gedompeld en haar geterroriseerd om haar „het onaanvaardbare te doen aanvaarden”.

Toch zijn deze schandelijke manoeuvres in zijn ogen niet noodzakelijk vooraf beraamd en vloeien ze misschien voort uit wat hij „de onverbiddelijke wet van het doemdenken” noemt: „Zeer slecht nieuws aankondigen is veel comfortabeler dan geruststellen door objectievere informatie te geven. Het gebeurt zeer zelden dat men iemand verwijt de ergste situaties te hebben voorspeld. Als die niet uitkomen, is het zelfs gebruikelijk hem te feliciteren omdat hij ons ervoor heeft behoed door ons te waarschuwen”.

Toubiana oppert ook de hypothese van een mimetische ontsporing: alle spelers in de maskerade hebben elkaar nagebootst in de dramatisering en hebben uiteindelijk een echte crisis „zelf waargemaakt”, die kunstmatig werd uitgelokt door de verbijsterende maatregelen die werden genomen. „Alarmistisch gedrag”, schrijft hij, „is aanvankelijk lovenswaardig en komt vaak voor, met name op het vlak van gezondheid en epidemieën. Het volstaat te verwijzen naar de vele epidemische ‚drama’s’ die de voorbije jaren werden aangekondigd (Chikungunia, Zika, H1N1, enz.) zonder ander gevolg dan mediaophef en de invoering van ondoeltreffende maatregelen”. 
 
Haro over het nepvaccin

Toch maakt Toubiana zich niet de advocaat van de beleidsmakers die ons in hun waanzin hebben meegesleurd. Integendeel, hij wijst hen met een beschuldigende vinger aan en profileert zich als potentiële aanklager in de processen die nog komen. „Ils ne pourront pas dire qu’ils ne savaient pas !” is overigens de ondertitel van zijn boek-aanklacht. En daarin levert hij de bewijzen dat „de gezondheidsautoriteiten de beperkte impact van de epidemie niet kunnen negeren op het moment zelf dat ze besluiten onevenredige maatregelen in te voeren om ze te bestrijden.”

Onder deze maatregelen staat het vaccin uiteraard centraal, en het hoofdstuk waarin hij dat thema aansnijdt, is nog bijtender dan de vorige. De auteur stelt bijvoorbeeld dat „de vaccinatiedrift op geen enkel wetenschappelijk argument gebaseerd is” en dat „het geen gezondheidsstrategie meer is, maar een dogma”. De vermeende verzadiging van de ziekenhuizen door niet-gevaccineerden? „Dat is een bijkomend reclameargument, want er is nooit verzadiging van de ziekenhuizen geweest, noch vóór noch na de epidemische episode. Het feit daarentegen dat er nog altijd mensen gehospitaliseerd worden ondanks een kolossale vaccinatiegraad, en dat het vaccin dus duidelijk nergens toe dient, wordt volledig onder de mat geveegd”.

Vlucht vooruit

De aanval is hard en wordt ronduit brutaal op bladzijde 207 van het boek: „De regering heeft een zondebok gevonden (de niet-gevaccineerden) en heeft de bevolking doen geloven dat er, om de problemen van het ziekenhuis aan te pakken, miljarden euro’s aan laboratoria moesten worden gegeven, zodat die ons regelmatig injecties zouden geven. Dezelfde labo’s die zeer nauwe financiële banden hebben met onze politici. De vlucht vooruit die we vaststellen, leidt enkel tot deze vraag: hoe lang kunnen ze de mensen voor idioten houden voordat die wakker worden?”. Die vraag is uitstekend en men kan Laurent Toubiana feliciteren omdat hij ze durft te stellen, hij wiens IRSAN al zijn samenwerkingen met de overheid heeft verloren sinds hij in verzet is gegaan tegen het afstompen van de massa’s.

Zijn boek, dat iedereen zou moeten lezen, is volgens mij zeer nuttig, want het verpulvert het narratief van een verwoestende pandemie volledig en brengt het terug tot zijn ware proporties, die van een lege huls, gevuld met alle jaarlijkse griepsyndromen, die Toubiana overigens weigert onder de noemer „griep” samen te brengen, aangezien een hele reeks verschillende virussen er vermoedelijk verantwoordelijk voor zijn. De papieren bom van deze uiterst competente expert, die eerlijkheid uitstraalt, zou de circustent van het Corona-Circus definitief kunnen doen instorten en het tijdperk van de gerechtelijke overwinningen kunnen inluiden, zozeer legt ze de officiële leugens bloot en blaast ze ze op in het licht van de feiten.

BIO: Yves Rasir is oprichter van Néosanté, een onafhankelijk maandblad over globale gezondheid, gemaakt door professionele journalisten in samenwerking met gespecialiseerde beoefenaars (artsen en therapeuten) en hoofdzakelijk gericht op het decoderen van ziekten (neosante.eu)