Na een rampzalige poging om de „covidcrisis” te beheren en haar falen om de oorsprong ervan aan te wijzen, had men kunnen denken dat de WHO meer bescheidenheid aan de dag zou leggen, maar niets is minder waar. Bij gebrek aan een crisis die haar greep kan legitimeren, heeft de WHO een nieuw voorwendsel gevonden: het Klimaat! BAM! beschrijft voor u wat er op het spel staat bij een poging tot wereldwijde machtsovername.
Sinds de „oproep tot dringende actie om de stijging van de wereldwijde temperatuur te beperken, de biodiversiteit te herstellen en de gezondheid te beschermen”[1], gepubliceerd op 4 september 2021 in de kolommen van The Lancet, en het nieuwe „narratief” dat deze maand werd gepubliceerd met de steun van de Rockefeller Foundation (al bij haar oprichting in 1913 ligt de Rockefeller Foundation[2] rechtstreeks aan de basis van de internationale gezondheidsorde, met de Hygiëneorganisatie van de Volkenbond[3]): „Act on Climate – Our Lives Depend on It. A shared narrative for people and organizations urging joint action on climate and health”[4] worden de geesten erop voorbereid om van het klimaat de waarschijnlijk zevende Noodsituatie op het gebied van de Volksgezondheid van Internationaal Belang (PHEIC) te maken, wat voorheen voorbehouden was aan pandemieën: coronavirus (2020), ebola (2018 en 2014), Zyka (2016), polio (2014) en H1N1 (2009).
Dit zijn de criteria voor een PHEIC: een ernstige, plotse, ongewone of onverwachte situatie, met gezondheidsgevolgen die over de grenzen heen reiken, en die internationale actie vereist, en wel onmiddellijk[5]. De klimaatnoodsituatie vinkt alle vakjes aan voor het Europees Parlement, dat ze in 2019 uitroept[6], of voor de archipel Vanuatu in 2022[7], behalve dat de zee niet snel genoeg stijgt en het noodevacuatieplan[8] dat met Australië werd onderhandeld in het water valt[9].
Wat maakt het uit, de situatie is erger (sic) dan alle vorige noodsituaties[10]! Bovendien hebben de WHO en tal van commentatoren al vanaf april 2020 voortdurend parallellen getrokken tussen de klimaatcrisis en de zogenaamde coronaviruspandemie[11], zoals blijkt uit de naam van het partnerschap dat de Rockefeller Foundation met de WHO heeft gesloten: „Partnerschap tegen wereldwijde pandemieën in het tijdperk van de klimaatverandering”… een heel programma.
En dat komt echt goed uit, want geen enkele ziekte lijkt nog los te kunnen staan van de rechtstreekse gevolgen van onze CO2-uitstoot[12], een beetje alsof alle luchtwegaandoeningen het etiket „COVID” kregen, maar deze keer „klimaat”. De cirkel is rond. De gezondheid van iedereen hangt af van iedereen. Dieren die ziekten overbrengen verplaatsen zich, hittegolven, branden en overstromingen hebben een impact op het water, de veestapel en de gewassen, en dus rechtstreeks op de menselijke gezondheid. Dit refrein wordt in koor overgenomen door de actoren van het wereldbestuur, de WHO[13],[14], de VN[15], het World Economic Forum[16], de lobby’s en de milieu-ngo’s. Die laatste worden ten onrechte beschouwd als de uiting van een volkswil, terwijl het niets meer of minder is dan een afpersing van goede gevoelens die grotendeels gefinancierd wordt door rijke „redders van de mensheid” zoals Rockefeller, Getty, Gates of Soros, om er maar enkele te noemen[17][18], eerder dan door de bijdragen van kleine schenkers.
De strijd tegen de antropogene klimaatopwarming (AKO) is niet langer een bedreiging voor de toekomstige generaties, maar geldt als de werkelijkheid met rechtstreekse gevolgen voor de gezondheid van de ecosystemen (sic). De meest kansarme bevolkingsgroepen zijn er de eerste slachtoffers van en „we mogen niemand achterlaten” (Leave no one behind).[19] Een gift alstublieft, dames en heren, als u het niet voor uzelf doet, doe het dan minstens voor de anderen… Doet dat geen belletje rinkelen? De universele gezondheidsdekking staat trouwens op het programma, met een digitale identiteit als kers op de taart. Het is voor uw veiligheid en als we er allemaal samen aan werken, komt alles goed; trouwens, wij zorgen voor alles, u hebt al genoeg aan uw hoofd met de inflatie, het terrorisme, de terugkeer van de Koude Oorlog, de bedwantsen (als het niet de bijwerkingen[20] van de injecties en hun samenstelling zijn…).
De laatste treden vóór de Top
1. De COP28: Gezondheid eerst[21]
De volgende COP begint op 30 november. Ze is deze keer gewijd aan de vooruitgang van het actieplan en zal de nadruk leggen op de „klimaatgezondheid”. Dat is het moment dat de WHO uitkiest om haar prerogatieven te laten gelden en er een Gezondheids-COP van te maken. Enkele dagen vóór de opening van de 28e Conferentie van de Partijen publiceerde de WHO haar operationeel kader voor de uitbouw van gezondheidssystemen die bestand zijn tegen de klimaatverandering en weinig koolstof uitstoten[22] gelijktijdig met een lijvig rapport van The Lancet ten gunste van een op gezondheid gerichte klimaatrespons[23] bij wijze van wetenschappelijke waarborg.
Klimaatrisico’s voor de gezondheid en de gezondheidssystemen (bron: WHO nov. 2023)
2. Aanbeveling van het Sendai-kader voor de COP28[24]
Het Sendai-proces betreft de vermindering van rampenrisico’s, met vijf prioriteiten:
De rampenrisico’s begrijpen, alles registreren, alles zien, alles modelleren;
Het bestuur van rampenrisico’s versterken om ze beter te beheren;
In realtime ingrijpen op alle operationele parameters;
Investeren in de vermindering van rampenrisico’s met het oog op veerkracht;
De paraatheid voor rampen versterken om doeltreffend te kunnen ingrijpen en om „beter terug te bouwen” (Build Back Better) tijdens de fase van herstel, rehabilitatie en wederopbouw.
De onderhandelingen zouden dit actiekader inzetbaar kunnen maken zelfs zonder ramp, en dus ter voorkoming van een grote catastrofe, zoals men die toevallig zou kunnen aanwrijven aan koolstofdioxide, die vitale meststof en enige bron van zuurstof uit de fotosynthese. Een koolstofbalans die aan alle economische actoren wordt opgelegd, zou een rigoureuze kwantificering en controle van deze uitstoot mogelijk maken.
De besprekingen gaan verder in Dubai tot 12 december.
3. Nieuw „Verdrag en Akkoorden van de WHO” (CA+) gepland op 24 mei 2024. „Gezondheid voor vrede en vrede voor gezondheid”
De eerste Internationale Gezondheidsregeling (IGR) werd in 1951 opgesteld. Na herzieningen in 1969, 1981 en 2005 is het werk aan een nieuwe versie begonnen rond het thema „Gezondheid voor vrede en vrede voor gezondheid”, dat lessen trekt uit de covidperiode.
De onderhandelingen moeten uitmonden in een nieuw „pandemie”-verdrag en een hervorming van de Internationale Gezondheidsregeling (IGR) van 2005. De WHO streeft naar uitgebreide en dwingende bevoegdheden om de opdrachten te vervullen die ze zichzelf heeft gegeven. De vrede en het klimaat redden zijn haar nieuwe uitdagingen.
De ontwerptekst[25] en de amendementen[26] geven de WHO de bevoegdheid om zich op eigen initiatief met een zaak in te laten zodra de volgende onderwerpen in het geding zijn: dierengezondheid, bescherming van de ecosystemen, menselijke gezondheid (het drieluik „One Health”) en het CO2-niveau. En het officiële catastrofistische klimaatdiscours dekt zeer gelegen deze vier onderwerpen.
Daarbij komen een permanente financiering, het recht om eender welke epidemie als pandemie te bestempelen, het recht om lockdowns op te leggen, het vaccinatiepaspoort te activeren, het toezicht op de bevolking te verscherpen, te censureren, behandelingen toe te laten (en andere te discrimineren), eventuele vaccinaties verplicht te maken en te organiseren, de toegelaten fabrikanten te selecteren, een gecentraliseerd beheer op te leggen dat de autonomie van de lidstaten overschaduwt, waarbij de soevereiniteit van de staten ook overschaduwd wordt door de mogelijke ondertekening door een hogere partij (via de ruime definitie van partij in het nieuwe verdrag). Zo zou, in het geval dat de Europese Unie een ondertekenende partij zou zijn, de Europese Commissie, die steeds autoritairder wordt (cf. de verlenging van glyfosaat met 10 jaar), het nieuwe verdrag aan de lidstaten kunnen opleggen.
De oppositie tegen deze ontwikkelingen verenigt de Afrikaanse landen, Iran, Maleisië, Rusland en Brazilië, die de eenzijdige wending van de hoogste instanties van de WHO niet met een goed oog bekijken. Zeer recent heeft de nieuwe Slowaakse premier zich formeel verzet tegen dit nieuwe verdrag, dat hij ervan beschuldigt de belangen van de farmaceutische industrie te dienen[27]. Na de volgende vergadering van het Intergouvernementeel Onderhandelingsorgaan (INB), van 4 tot 6 december, zullen we weten of er een voldoende „wereldwijde consensus” is voor de ratificatie met twee derde, wat nog redelijkerwijs te betwijfelen valt, al moesten er heel wat inspanningen worden geleverd om de raderen van deze onderhandelingen te smeren.
Naast het verzet van bepaalde landen mobiliseren ook burgers en organisaties zich. Gealarmeerd door het verdwijnen uit de laatste versies van het verdrag van de „volle aandacht voor de waardigheid, de mensenrechten en de fundamentele vrijheden van personen”, kon CitizenGO in amper 8 dagen niet minder dan 333.500 handtekeningen verzamelen van tegenstanders van het CA+ van de WHO.[28]
Senta Depuydt (Children’s Health Defense) volgt dit dossier van zeer nabij. Ze roept op tot een uittreding uit de WHO. Een gedetailleerde presentatie die de moeite waard is, staat op haar Substack-site[29].
4. Voorbereiding van de Top van de Toekomst in september 2024[30]
Een ander proces zou eveneens kunnen uitmonden in een gecentraliseerde machtsovername in naam van een planetaire noodsituatie.[31]
Het aanwijzen van wereldwijde systemische bedreigingen ging altijd gepaard met oproepen tot een internationaal antwoord waarbij tegenstellingen en nationale soevereiniteit moeten wijken in naam van het algemeen belang, en ons bijgevolg naar een wereldwijd bestuur moeten leiden: onze gemeenschappelijke agenda!
In 2012, in het zog van Rio+20, ondertekenen tweeëndertig wetenschappers een opiniestuk in Science: De planetaire noodsituatie vraagt om een wereldwijd beheer en een wereldbestuur. Dat vereist een grondige hervorming van de nationale en internationale instellingen[32].
Om deze transformatie te vergemakkelijken en de catastrofe te vermijden, wordt in 2013 de Global Challenges Foundation opgericht. Ze publiceert een rapport[33] dat twaalf fatale bedreigingen voor de mensheid oplijst en oproept tot meer samenwerking. Ze richt een prijs van 5 miljoen dollar op voor de uitwerking van een plan voor een V.N. 2.0.: „The New Shape Prize is the first ever attempt to invite the whole world to come up with the best possible innovative ideas of how we can find a New World Order”, Johan Rockström, Davos 2018.
In 2015 legt Futur Earth[34] de basis voor de architectuur van dit nieuwe wereldwijde bestuur. Datzelfde jaar produceert de Commission on Global Security, Justice & Governance een rapport[35] over de crisis van het wereldbestuur. Haar aanbevelingen om de grote uitdagingen aan te gaan (falende staten, conflictpreventie, klimaatopwarming, veiligheid van de cybereconomie…) verlopen via een wereldwijde dialoog en, o verrassing, een hervorming van de internationale instellingen.
Enkele maanden later stelt de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties (AVVN) de Agenda 2030 en de 17 Duurzame Ontwikkelingsdoelstellingen (SDG) op, waarvan de regenboogkleurige rozet het knoopsgat van de Young Global Leaders siert. Het jaar 2015 wordt bekroond met de Akkoorden van Parijs van de COP21 en het streefdoel van Net Zero tegen 2050 dankzij de koolstofhandelsmarkten, de nieuwe standaard van de consumptie, beperkt door uw Koolstofpas.
In november 2018 zit Emmanuel Macron de oprichting voor van het Vredesforum van Parijs[36]. De laureaten van de New Shape Prize stellen er hun werk voor. De lijst van stichters en partners doet dromen: UNESCO, E.U., IMF, World Bank, Rockefeller Foundation, Bill & Melinda Gates Foundation, Carnegie Foundation, Open Society, Microsoft, Amazon, TikTok… Zijn werkzaamheden zijn gericht op de verbetering van... het wereldbestuur.
In 2019 roept de VN op tot een actieplan over 10 jaar om aan de SDG’s te beantwoorden.
In 2020 roept de WHO de PHEIC COVID uit en meteen daarna publiceert Klaus Schwab, van het World Economic Forum, zijn boek waarin hij oproept tot een Great Reset waarvoor covid „een kans biedt die we niet mogen missen”[37], dus een generale repetitie?
Als antwoord daarop vindt op 16 en 17 september 2020 het Global Governance Forum virtueel plaats, covid oblige, met als motto: „Een routekaart uittekenen voor de toekomst die we willen, voor de Verenigde Naties die we nodig hebben”. Bij die gelegenheid wordt een Commissie voor Klimaatbestuur opgericht, onder meer gesteund door de Rockefeller Foundation[38], en belast met het formuleren van hervormingsvoorstellen voor het mondiale systeem. Deze commissarissen krijgen ook de taak voorstellen te doen om het wereldbestuur concreet vorm te geven op de Top van de Toekomst. Bij een afkondiging van de noodtoestand stellen ze de invoering voor van een speciaal platform om op een gecoördineerde manier te reageren op een wereldwijde schok.
„Zes van de negen planetaire grenzen zijn overschreden”[39].
Tijdens de AVVN van afgelopen september heeft de Commissie een rapport opgesteld om de planetaire noodsituatie te besturen[40] en te verklaren dat 6 van de 9 wetenschappelijk geïdentificeerde planetaire grenzen overschreden zijn (de negen planetaire grenzen zijn de klimaatverandering, de aantasting van de biodiversiteit, de verstoring van de biogeochemische stikstof- en fosforcycli, de veranderingen in landgebruik, de verzuring van de oceanen, het wereldwijde watergebruik, de aantasting van de ozonlaag, de introductie van nieuwe entiteiten in het milieu - chemische vervuiling - en de toename van aerosolen in de atmosfeer)[41]! Ze betreurt zowel het gebrek aan initiatief aan de top als het gebrek aan reactievermogen van het middenveld, dat ze oproept zich te mobiliseren om de nodige veranderingen te eisen. Daarom beveelt ze aan dat de AVVN ter gelegenheid van de Top van de Toekomst een planetaire noodsituatie afkondigt en een noodplatform bijeenroept om een concrete actie te coördineren[42]: De invoering van een algemeen dashboard om de negen planetaire grenzen, haar vitale functies, haar parameters en al ons doen en laten in realtime te monitoren, ter ondersteuning van het beheer van het systeem Aarde. Een tussentijds rapport zal op de COP28 worden voorgesteld.
De U.L.B. organiseert op woensdag 13 december een volledige studiedag en een avondconferentie over het thema planetaire noodsituaties[43].
The Digital World Brain "Neural techniques that invalidate free will", Jacob Nordangård, oktober 2023[44]
Het plan ligt al klaar
A Big Plan for a Small Planet werd uitgewerkt door de Global Commons Alliance gedragen door de Club van Rome, het World Economic Forum, de Rockefeller Philanthropy Advisors, de Global Challenges Foundation en nog 70 andere organisaties die gecontroleerd worden door rijke schenkers. Het komt erop aan de systeemverandering te versnellen om het algemeen belang te vrijwaren (sic)... en al uw vrijheden te stelen. De formule is eenvoudig: een planetaire commissie die op wetenschap gebaseerde doelstellingen vastlegt en de instanties informeert die de passende systemische veranderingen in gang zetten, die op hun beurt in realtime worden geëvalueerd dankzij het internet der dingen en der lichamen, door de fee artificiële intelligentie (sic)[45].
„The warming of the climate is no longer merely, or primarily, an environmental issue. It is an energy issue; a business issue; an investor issue; a moral issue; a security issue; an agricultural issue; a coastal issue; a religious issue; an urban issue; in short, a global issue that touches every conceivable facet of human existence. It is a matter of universal concern that cuts across party lines, religious affiliations, class divisions, and demographic distinctions. Therein lies our current opportunity.”
De aangekondigde Agenda moet ernstig worden genomen. Om de rampen die ons bedreigen te voorkomen, zouden we alles moeten meten, alles controleren, alles sturen. Het narratief voert ons rechtstreeks naar de noodtoestand: planetaire grenzen, pandemieën, klimaat en oorlogen, niets gaat nog. Sinds de mediatieke entree van Greta Thunberg en haar intronisatie[47] op het World Economic Forum van Klaus Schwab overspoelen de klimaatnoodsituatie en haar litanie van rampen de officiële media. De hele samenleving wordt opgeroepen om in transitie te gaan zoals men in het klooster gaat[48]. In feite zou het er alleen om gaan een feitelijke toestand te bekrachtigen.
Men herhaalt ons onvermoeibaar dat de gevolgen van de opwarming erger zullen zijn dan die van covid[49]. Wat men uit deze zin moet begrijpen, is dat de maatregelen die men op het punt staat te nemen erger zullen zijn dan die van de vorige PHEIC COVID. Geleidelijk aan verdwijnen de mensenrechten uit het kader van de onderhandelingen over het risicobestuur.
Het streven naar een wereldbestuur is geen recent fenomeen, maar veeleer het resultaat van decennialange inspanningen, georkestreerd door rijke fanatici die hun controle over de bevolking willen vergroten. Die laatsten oogsten geduldig de vruchten van een groeiende greep op de internationale instellingen, terwijl ze alle geledingen van de samenleving met hun ideologie doordrenken. Hun invloed is groot in de financiering van universiteiten en onderzoeksfondsen. Zo boetseert dat het verhaal dat verspreid wordt door de media onder hun invloed en kunnen ze, met behulp van social engineering, hun visie opleggen van een beangstigende wereld op de rand van de ineenstorting. Deze dorst naar controle zou weleens een beslissend keerpunt kunnen bereiken met de ontwikkelingen van de cybernetica, waarbij de biologie versmelt met de digitale wereld in één groot hypergeconnecteerd geheel. De elektronische identiteit[50], de geolocatie en de koolstofbalans convergeren naar de totstandkoming van een opdringerig en vrijheidsberovend model, alwetend wat al ons doen en laten betreft. Deze totalitaire nachtmerrie zal een biopolitiek opleggen in naam van het algemeen belang. Achter deze altruïstische retoriek tekent zich echter een reële bedreiging voor de mensheid af. Ook al zien we een sterke opmars van het klimaatscepticisme[51] en blijven er nog enkele belangrijke stappen te zetten vóór de goedkeuring van zo’n supranationaal kader, toch mogen we de aanzienlijke middelen en de onverbiddelijke vastberadenheid van de belangen die het steunen niet onderschatten, of dat nu gebeurt in naam van een reële, ingebeelde of gefabriceerde bedreiging.
„Als u politici toestaat uw rechten te schenden in tijden van crisis, zullen ze crises creëren om uw rechten te schenden”Samuel Stemmer.
[46] „De klimaatopwarming is niet langer louter, noch in de eerste plaats, een milieuprobleem. Het is een energiekwestie; een commercieel probleem; een probleem voor investeerders; een morele kwestie; een veiligheidsprobleem; een landbouwkwestie; een kustprobleem; een religieuze kwestie; een stedelijke problematiek; kortom, een mondiaal probleem dat alle denkbare facetten van het menselijk bestaan raakt. Het gaat om een kwestie van universeel belang die de politieke scheidslijnen, de religieuze verbondenheid, de klassenverschillen en de demografische onderscheiden overstijgt. Daarin ligt onze huidige kans” Jaarverslag van de stichting Rockefeller Brothers Fund, 2005: global warming
[49] Maar wat zouden de gevolgen zijn van een daling van de temperatuur van de planeet met één, twee of zelfs drie graden? Wat zouden de gevolgen zijn van een vermindering van de CO2 in de atmosfeer voor de fotosynthese en de voedselketen? Men stelt zich die vragen niet meer. Ze zijn nochtans essentieel.
