Een religieus klimaat

Het is niemand ontgaan dat het weerbericht sinds enkele maanden een instrument van terreur, een apocalyptische bezwering, dagelijks gepsalmodieerd is geworden.
Via die kleine weerberichten, en hun verlengstuk in de openingskoppen van de televisie- en radiojournaals, is een hele semantiek van angst de toegelaten media binnengeslopen om dag na dag het gif van de schuld in het bewustzijn van de Europese burgers te laten doordringen, over wat men aanvankelijk de klimaatopwarming noemde, daarna de klimaatontregeling (voor het geval het klimaat zou beginnen af te koelen...) en nu de klimaatineenstorting, in een opbod van ontzetting!

Het weerbericht is dus ideologischgeworden, ten dienste vaneen eenheidsdenken en een absolutistisch denken, want wie zich ertegen verzet, wordt aan de schandpaal genageld^[1], zo onbetwistbaar is de klimaatwaarheid!

Net als bij de covidcrisis wordtop mondiale schaal (en het is dat fenomeen dat opnieuw vragen oproept, zo sterk voelt men dat de richtlijnen van „boven” komen en worden doorgegeven door steeds dezelfde drie internationale persagentschappen) een religieuze retoriek ingevoerd, die geleidelijk de algemene controle over de samenleving rechtvaardigt in naam van een hogere dreiging, een planetaire, en die ieder oproept tot moreel besef en verantwoordelijkheid.

Ik gebruik de term religie omdat het hier om geloof gaat, en men moet dus opnieuw geloven in de „wetenschap”, de clerus van het IPCC respecteren, anders bent u maar een arme onwetende… en vervolgens alle handelingen van ons bestaan afmeten aan die onbetwistbare wetenschappelijke waarheden.

Zo zal worden bepaald wat goed en wat slecht is, een echte catechismus met een nieuw waardesysteem waarin men zich zal schamen om een warme douche te nemen en waarin het grensoverschrijdend zal zijn om in een auto te stappen...

Iedereen zal zichzelf dus controleren en uiteraard ook de ander, want anders dienen onze inspanningen nergens toe. We zitten in een collectieve onderneming, we zijn het volk van de God Klimaat, God van de Natuur, waarin het heil van de groep volledig voorgaat op dat van het individu.

Er komt een ware kruistocht op gang, waarin de ketters moeten worden overtuigd en het doel de middelen heiligt. En jammer voor de vrijheden… vrijheid van spreken, van handelen, van beweging, van denken...
Maar het gaat niet alleen om kwesties van rechten en moraal; dit nieuwe geloof moet elk aspect van ons bestaan doordringen. Het roept dan ook op tot boetvaardigheid, tot schuldgevoel en tot de evangeliserende missie: de planeet moet koste wat het kost koolstofvrij worden gemaakt, en dit goede woord moet zich overal verspreiden!

Wat dat beruchte koolstofdioxide betreft, maken we hier echter een ongehoorde betekenisomkering mee, waarbij CO2, dat een bron van leven is, een bron van dood wordt. (het is een bijna orwelliaanse omkering van betekenis – 1984)

De clerus van het IPCC, die centraal staat in deze golf van planetair terrorisme, heeft precies dat gas aan de schandpaal genageld, als een zondebok (lees of herlees „Le bouc émissaire” van René Girard). Terwijl het maar een van de vele broeikasgassen is en slechts een zeer klein percentage van dit fysische fenomeen vertegenwoordigt.
Het grote voordeel van deze vijand is dat hij onzichtbaar en alomtegenwoordig is; hij zit in de lucht, in het water, in de bomen, het is een verderfelijke Duivel die men naar believen kan kwantificeren, op oncontroleerbare criteria, waarbij een simpele regel van drie (dixit Jancovici, de paus van de koolstofvrije economie) volstaat om het aantal vliegreizen te bepalen dat elke burger in zijn leven nog zal mogen maken).

Deze clerus spaart geen moeite om het klimaatcatastrofisme geleidelijk in ons dagelijks leven te laten doordringen.

Het bewijs daarvan zijn de vele opmerkingen die ik heb gehoord tijdens de paar dagen mooi weer die we begin september hebben beleefd.

Wat vroeger gewoon een nazomer heette, is vandaag een uitzonderlijk meteorologisch fenomeen, een teken van onheil! 

Want uiteraard veranderen de woorden die de media onophoudelijk verspreiden de perceptie zelf van de werkelijkheid. Wat vroeger werd ervaren als een moment van geluk: de zon... wat warmte in ons gematigde, doorgaans koude en regenachtige land... de blauwe lucht.. de zachte lucht... de aperitiefjes op het terras... dat alles wordt slecht, en als men ervan geniet, is het met een beetje een slecht geweten, want wat er gebeurt, dames en heren, is heel ernstig!

Persoonlijk ben ik een overtuigd ecologist; ik ben eerder voorstander van soberheid en een zekere vorm van ontgroei.

Ik heb de dodelijke logica van een kapitalisme dat onophoudelijk aanzet tot concurrentie, overproductie en overconsumptie, en dat de essentie zelf van het leven en van het menselijk bestaan ontkent door het te herleiden tot het vergaren van rijkdom, altijd absurd gevonden.

Wat echter fascinerend is aan dit nieuwe schuldinducerende en apocalyptische discours, is dathet dit model op geen enkele manier in vraag stelt! Integendeel, het dient het zelfs, aangezien het toelaat winst te maken door het recht te kopen om te vervuilen of op te warmen... en onrechtstreeks zet het mensen er zelfs toe aan zoveel mogelijk geld te verdienen om in de toekomst de voordelen te kunnen genieten die de meerderheid niet meer zal hebben.

In feite dienen die discours, die woorden, alleen om te liegen, om tegen zichzelf te liegen, tegen de samenleving te liegen, om alleen naar het symptoom te kijken zonder ooit de oorzaak aan te pakken.

We zien hier de recuperatie van een ecologisch discours dat aanvankelijk ongetwijfeld oprecht was, en dat ik zelf heb gedeeld, ten dienste van een globale communicatie.

We zitten als het ware in een universele, dodelijke reclamecampagne. (het christendom heeft heel goed gewerkt op basis van dezelfde recepten : angst voor de zonde en voor de Hel…)

Alles wekt de indruk dat het om een campagne gaat die eerst in het Westen wordt getest, maar die daarna ongetwijfeld alle landen van de wereld zal binnendringen, want wij zijn het model dat moet worden nagevolgd.

En het is hier, eens te meer, dat we ons vragen moeten stellen over de betekenis van woorden en de confiscatie ervan, want wanneer woorden nog slechts retoriek zijn, wanneer het er nog alleen om gaat te overtuigen om geld te verdienen

of macht te verwerven... wanneer de woorden (redden, opofferen, recycleren, soberheid, groene economie…) losgesneden zijn van hun werkelijke referent en enkel bedoeld zijn om collectieve instemming te creëren... dan zijn die woorden niet meer waar, dan zijn ze schaamteloos geperverteerd.

Ze dienen een ideologie, ze worden propaganda.

Het probleem vandaag is dat, dankzij de globalisering van de handel en het internet, het doelpubliek wereldwijd is, en dus is deze propaganda totaal en makkelijk toegankelijk voor wie de financiële macht heeft om de nieuwe waarheidsagentschappen te controleren.

Vandaag recupereert het kapitalisme het communisme, de zin voor de gemeenschappelijke waarde en zijn doel van één enkele waarheid waaraan alles moet worden opgeofferd, om de Moloch Baäl van de Markt te voeden.
Ik heb dus de onaangename indruk een burger van Oost-Duitsland onder Sovjetinvloed te worden, met boodschappen die me onophoudelijk worden toegestuurd via de televisiejournaals, de radiojournaals, de kranten… en dus zelfs via de weerberichten, waarin voortdurend natuurrampen, bosbranden, overstromingen en extreme temperaturen in de verf worden gezet... zoals de Pravda vroeger onophoudelijk de resultaten van de vijfjarenplannen en de dreigingen van de westerse wereld herhaalde.
Dezelfde technieken van manipulatie van verlangens (we handelen voor onze kinderen, de toekomstige generaties, en van angsten (verdronken in de zee of verbrand door de vlammen, u hebt de keuze) zijn ingevoerd

De apocalyptische klimaatretoriek waarop nu alle media en alle beleidsmakers ter wereld meesurfen, heeft echter verschillende grote voordelen: ten eerste is het een dreiging die heel lang kan duren... vervolgens betreft ze bijna alle aspecten van het leven van de burgers en de consumenten... en ten slotte  geeft ze zin aan heel wat mensen voor wie de werkelijkheid geen zin meer had.

Plots, net als bij Covid, krijgen ze een missie!

In één klap keert het sacrale terug in de werkelijkheid en krijgt het nemen van een koude douche zin, krijgt het overslaan van vakantie zin, krijgt het niet meer buitenkomen zin... krijgt het neurotisch zijn, slecht in je vel zitten, ongelukkig zijn, zin.

Let dus goed op de woorden, op de discours en op het religieuze dat erin verborgen zit, en wanneer men u een beetje te vaak dezelfde informatie herhaalt, wees dan op uw hoede, stel u vragen en vooral deel uw vragen!

Er is geen grotere dreiging dan zelfcensuur; die is diffuus en makkelijk te verbergen. Ze heeft geleid tot heel wat compromissen en collaboraties met de meest sektarische ideologieën, die meestal geplaveid waren met de beste bedoelingen.

Jon Col

De meningen in dit opiniestuk vallen uitsluitend onder de verantwoordelijkheid van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijk die van BAM!

Inleiding door BAM!

[1] Philippe Verdier, le pestiféré de la météo