Is dat normaal?

Goedenavond, dames senatoren, heren senatoren,

Dank u dat ik hier, op deze verheven plaats van onze democratie, het woord mag nemen. Een stukje medische informatie om mijn rol in het debat van vanavond in te leiden. Er zijn op aarde meer dan 10 tot de macht 31 virussen. We zullen flink moeten gaan krachttrainen om deltaspieren te krijgen die breed genoeg zijn voor alle prikken die sommigen voor ons in petto hebben. We zijn hier vanavond samen enerzijds om dat koste wat het kost te vermijden en anderzijds, en vooral, om te praten over gezondheid, over onze gezondheid.

De definitie van gezondheid volgens de WHO is een toestand van volledig lichamelijk, geestelijk en sociaal welzijn, en niet alleen de afwezigheid van ziekte of gebrek. Ze werd in 1946 afgekondigd en ondertekend door 61 staten, waaronder Frankrijk. Deze definitie omvat het individuele en het collectieve; het is dus wel degelijk een onderwerp dat ons allen aangaat als burgers, verkozenen, zorgverleners en patiënten, om samen een samenleving te vormen. Onze gezondheid is een gemeenschappelijk goed, en niemand mag zich het recht toe-eigenen om op dat vlak wat dan ook op te leggen, en zeker niet eenzijdig.

Mijn naam is Vincent Bonaldi. 45 jaar geleden, bijna op de dag af, betrad ik voor het eerst de faculteit geneeskunde. Ik heb 15 jaar gestudeerd om specialist te worden, 3 jaar postdoctoraal onderzoek gedaan in Canada om doctor in de wetenschappen te worden en daarna nog 3 jaar universitair werk verricht om een habilitatie voor het leiden van onderzoek te behalen. Ik pronk niet met mijn cv, ik zeg gewoon dat ik de historische, bijna dinosaurischediepgang heb om samen met u de evolutie van de geneeskunde en de gezondheid sinds bijna een halve eeuw te bevragen. Met mijn 21 jaar studie heb ik de academische diepgang en legitimiteit om met u een onderbouwde, gezonde en eerlijke bevraging van de covidperiode aan te gaan. Het is hoog tijd.

Ik hou van mijn beroep, dat erin bestaat al mijn patiënten, wie ze ook zijn, te ontvangen en te verzorgen. Ik hou ook van de waarden van mijn beroep als arts. Mijn legitimiteit komt ook voort uit het feit dat ik een ethisch en moreel contract naleef om dit beroep uit te oefenen. Een contract dat geregeld wordt door mijn deontologische code en dat ik voor mijn raad van de Orde heb ondertekend. Deze deontologische code heeft de regels van de medische praktijk vastgelegd, en het heilige kader van de consultatie tussen de patiënt en zijn arts, een kader waarin wederzijds respect en vertrouwen de boventoon voerden, minstens tot vóór 2020. Ik breng hulde aan al mijn collega-artsen en aan alle zorgverleners, wat hun praktijk ook is, die net als ik hebben getuigd hoezeer ze gehecht waren aan de waarden van hun beroep.

Mijn eerbiedwaardige vader van 93 heeft 3 weken geleden een van de laatste subvarianten van Omicron opgelopen. Hij had drie injecties met vaccinproducten ondergaan, de laatste meer dan een jaar geleden, en had categoriek geweigerd – dat is zijn recht – er nog meer te krijgen. Zijn verkoudheidje duurde 5 dagen, hij maakt het uitstekend, en we hebben samen plechtig zijn natuurlijke immuniteit gevierd, gratis vernieuwd, zonder prik en ongetwijfeld de meest doeltreffende, aangezien die werd geactualiseerd op een van de laatst geregistreerde subvarianten van Omicron. Wat de vaccins niet doen, zoals u weet, want ze lopen altijd minstens vier mutaties achter op de antigene actualiteit, aangezien SARS‑CoV‑2 ongeveer om de 2,5 à 3 maanden muteert. Mijn bejaarde vader moest echter een zoveelste uitschraping van de neus met een wattenstaafje ondergaan, waardoor men kon zeggen: „Het is COVID!”... Ja, en dan? En wat hem de straf opleverde een week lang in zijn kamer te worden geïsoleerd. Neustest en isolatie zijn nu nutteloos, het is pure mishandeling, totaal niet aangepast aan de realiteit, aangezien SARS‑CoV‑2 door zijn eigen pathogeniteit niemand meer doet sterven. Dat men met die maatregelen doorgaat. Is dat normaal?

Op 16 maart 2020 – Louis‑Marie heeft het goed gezegd – verklaarde de president van de Republiek in een plechtige toespraak: „We zijn in oorlog”. Hij heeft er daarna nog vele andere gehouden. De vijand, een onbekend SARS‑CoV 2, was toen gevaarlijk. In de bijna 3 jaar die sindsdien zijn verstreken, is dit virus talloze keren gemuteerd en is het iets heel anders geworden dan „de COVID”, namelijk een banaal rhinovirus. Een recent artikel in nummer 214 van Antiviral Research van juni 2023 telt minstens 23 sub-sub-subvarianten van Omicron, en geen enkele van die mutanten wordt nog als zorgwekkend beschouwd. Dat is de realiteit van vandaag die ik u als arts breng: de vijand is dus verdwenen. Covid‑19 is voorbij, we zijn in 2023; ik herhaal, covid is voorbij. De worteltjes van het merk Puizzer zijn gaar, het pleit is beslecht. Dat de president nog nooit over vrede heeft gesproken, noch begonnen is aan de immense werf van het herstel van de schade aan onze morele, psychische en sociale gezondheid, aan ons samenleven, die zijn koppige beleid, doof en blind voor de evidenties, had veroorzaakt. Is dat normaal?

Mijn eerbiedwaardige moeder van 91 wilde zich niet laten vaccineren. Ze heeft het onder dwang gedaan om haar man, die in een instelling verblijft, te kunnen blijven zien, net zoals miljoenen mensen in Frankrijk zich hebben moeten dwingen injecties te ondergaan die ze in hun binnenste niet goedkeurden, om talloze redenen die hun toebehoren. Ons lichaam behoort ons toe, dat moet herhaald worden. De artikelen 35 en 36 van de deontologische code eisen duidelijke en eerlijke informatie en de vrije en geïnformeerde toestemming van de patiënt voor elke therapeutische toediening.

Toch werd aan de personen die aan de verplichte injectie werden onderworpen, nooit een bijsluiter van de geïnjecteerde producten gegeven met de risico’s en de manier om ze te melden. Deze afpersing onder dwang van een valse toestemming voor producten waarvan men niets wist, noch over hun werkelijke doeltreffendheid, noch over hun risico’s, waarvoor men vandaag nog altijd het recht heeft de werkelijke baten-risicoverhouding in vraag te stellen. Is dat normaal?

De wet van 5 augustus 2021 legde de vaccinatieplicht voor zorgverleners op, met uitsluiting van zorgverleners die zich terecht vragen stelden bij de aard van de toegediende producten en de relevantie van deze verplichting. Vervolgens werden nog twee nieuwe vaccinatieplichten opgelegd. Ik herhaal: zonder de vrije en geïnformeerde toestemming van patiënten en zorgverleners. Is dat normaal?

Vanaf het einde van de Deltavariant, de 4e die werd geregistreerd, erkende men dat de zogenaamde vaccinatie noch zichzelf noch anderen beschermde, noch tegen besmetting noch tegen verspreiding van de ziekte, en hoe kon men dan de bescherming van kwetsbare personen verzekeren? Dat onze regering koppig bleef aankopen, en nog steeds aankoopt, en miljoenen doses heeft laten injecteren, ondanks die evidente ondoeltreffendheid ten opzichte van wat men van een echt vaccin mag verwachten: Is dat normaal?

En tegelijk worden, men vraagt zich nog steeds af waarom, alle klassieke geneesmiddelen verboden die gewoonlijk bij virale infecties worden toegediend. Eén enkel, volledig nieuw type behandeling, van bovenaf en met geweld door de Staat opgelegd, met uitsluiting van alle andere: nooit eerder gezien in Frankrijk. Is dat normaal?

Elk farmaceutisch product (?), a fortiori als het nog in de experimentele fase is, houdt risico’s in op korte, middellange en lange termijn. De bijwerkingen op middellange en lange termijn zijn ons vandaag nog steeds volledig onbekend. We vrezen ze en we hebben gelijk. Wat de korte termijn betreft, is bewezen dat cerebrale tromboflebitis, vooral bij jonge vrouwen, en myocarditis, vooral bij zeer jonge mannen, op de injecties zijn gevolgd, waarvan sommige de dood tot gevolg hadden. Dat het andere landen waren, met name de Scandinavische, die alarm sloegen over de ernstige bijwerkingen, terwijl Frankrijk bleef zeggen dat alles goed ging, iedereen gevaccineerd, iedereen beschermd, „laat u inspuiten, laat u inspuiten”. Is dat normaal?

Tijdens deze hele gezondheidscrisis heeft de helft van de wereldbevolking nochtans conventionele vaccinproducten met zogenaamd geïnactiveerd virus gebruikt, een type vaccin dat bestaat sinds het begin van de geschiedenis van de vaccinatie, ongeveer 50 jaar, en waarvan men weet dat bijwerkingen zeldzaam zijn. Deze producten werden gevalideerd door de WHO en op 2 juni 2020 door de Conseil d’Orientation de la stratégie vaccinale in Frankrijk; de keuze voor deze producten werd ons nooit voorgesteld. De regering bleef één enkel type product opleggen, bovendien een genetisch product en nog in de experimentele fase, dat kan niet genoeg herhaald worden. Is dat normaal?

Artikel 14 van de code van medische deontologie eist dat artsen in medische kringen geen nieuwe, onvoldoende beproefde behandeling verspreiden – en dat was hier wel degelijk het geval – zonder hun communicatie te voorzien van het nodige voorbehoud. Dat geen enkel medium ooit deze toepassing van het elementaire voorzorgsbeginsel heeft doorgegeven, waaraan we onszelf voortdurend herinnerden. Maar dat sommige van die „grote media” integendeel het lef hadden diegenen onder ons, zorgverleners, die precies zulk voorbehoud maakten overeenkomstig de deontologie, met alle obscene kwalificaties te bestempelen? Is dat normaal?

Dat diezelfde media zich bovendien in alle straffeloosheid hebben opgeworpen als rechter over wie juist en wie fout sprak, met minachting voor de meest elementaire journalistieke deontologie. Bestaat ze trouwens nog, de journalistieke deontologie in de grote media? Is dat normaal?

Dat een president van een vreemde Republiek, ik herhaal het, zich op 4 januari 2022, bij wijze van nieuwjaarswensen, heeft veroorloofd op zijn beurt die zorgverleners te beledigen door te zeggen, ik citeer opnieuw: „De niet-gevaccineerden, die wil ik echt het leven zuur maken.. dat gaan we tot het einde doen.. dat is de strategie”. Is dat niet bijzonder vulgair en verontrustend, en is dat normaal?

Een potsierlijke minister, van wie een van de hoofdbezigheden erin bestond onzin uit te kramen zoals „het vaccin beschermt 100% tegen lockdown”. Of nog het ergste fake news van de afgelopen 20 jaar: „Iedereen gevaccineerd, iedereen beschermd!”. Dus. Deze grappenmaker, die helaas tot verantwoordelijke voor onze gezondheid was verheven, beweerde zonder enige verifieerbare cijferbasis dat de geschorste zorgverleners niet meer dan 400 personen telden. De voorzitter van de Senaat meldde onlangs dat het in feite om 3000 tot 5000 personen ging. Wij, een netwerk van zorgverleners die in het veld staan, tellen in totaal tussen 60 000 en 80 000 zorgverleners die hun activiteit tijdens deze covidperiode hebben stopgezet. Die cijfers zijn kolossaal in een democratisch land: dat duizenden zorgverleners als vuilnis buiten werden gezet, zonder werk of recht op werkloosheidsuitkering, Meester Guyon zal er ons misschien over vertellen, terwijl ze bewonderenswaardig zijn in hun verzet tegen vergeldingsmaatregelen die sinds de jaren 40 ongezien zijn, en vooral trouw aan hun waarden. Is dat normaal?

In een land waar burgers en lokale verkozenen voortdurend vaststellen en waarschuwen dat de medische woestijnen zich uitbreiden, dat er een diep tekort aan zorgverleners is in alle zorgdomeinen, waar een groeiend aantal patiënten geen behandelende arts meer heeft, waar elke week spoeddiensten sluiten wegens personeelsgebrek? Dat men de geschorste zorgverleners niet hoogdringend volledig en helemaal rehabiliteert, zodat ze nog kunnen overwegen terug te keren: Is dat normaal?

Van de zorgverleners die de deur hebben dichtgeslagen, zullen sommigen nooit terugkeren. Te zeer walgend van het feit dat ze zo zijn mishandeld, vernederd en geminacht. Hoort u het, pseudojournalisten van de grote media en zielloze uitvoerders van de administratieve regel: mishandelen, vernederen en minachten. We stellen ook vast dat heel veel geschorsten jong zijn, sommigen al bezig met een opleiding die leidt tot alle zorgdiploma’s. Dat deze komende secundaire ontploffing van het tekort aan zorgverleners nooit door onze regeerders in overweging werd genomen, terwijl ze uiterst zorgwekkend is voor de nabije toekomst van ons gezondheidssysteem. Is dat normaal?

Meer dan driekwart van mijn patiënten, die ik uitnodig om te praten en die nu hun woorden durven vrij te laten, spreken zich uit over deze gezondheidsperiode en zeggen: we zijn flink beetgenomen. Dat men een dergelijk niveau van wantrouwen bereikt tegenover een regering die ons nochtans hoort te beschermen, terwijl ze ons verontrust met haar keuzes, ons bang maakt met haar beslissingen, ons mishandelt met volstrekt ongeziene en vaak onaangepaste maatregelen. Is dat normaal?

Vertrouwen zou de belangrijkste parameter moeten zijn van elke beslissing inzake volksgezondheid, opdat de burgers achter de maatregelen staan die in geval van reëel gevaar moeten worden genomen. Dat was de conclusie van de aidsjaren. Dat deze regering daaraan voorbij is gegaan en onverschillig staat tegenover de diepe wonde van het vertrouwen, wat uiterst ernstig is voor de toekomst van ons gezondheidssysteem en evengoed van de democratie: Is dat normaal?

Gelukkig heeft de Assemblée Nationale op 4 mei 2023, zoals al gezegd, in een ongezien partijoverschrijdend elan minister Brown uitgejouwd, die het instrument van de verplichting kwam verdedigen. Ik was aanwezig en heb mijn rol geëerd. De Assemblée heeft haar rol geëerd, die erin bestaat neen te zeggen tegen de uitvoerende macht wanneer die haar macht misbruikt; door voor de afschaffing van deze wet op de vaccinatieplicht te stemmen, heeft ze mensen zoals ik een immense hoop in de democratie teruggegeven, in afwachting dat u, senatoren, op uw beurt en in dezelfde bewoordingen voor deze afschaffing stemt. Laat het intussen heel duidelijk zijn: op 14 mei 2023 heeft de regering op uiterst perverse wijze een decreet uitgevaardigd dat de vaccinatieplicht voor zorgverleners opschort, waardoor de informatie, die altijd goed door de grote media wordt doorgegeven, werd vertroebeld, en waarmee ze probeerde te doen geloven dat de schorsing van de zorgverleners definitief was opgelost, terwijl daar niets van aan is. Een schorsing opschorten betekent wel degelijk dat ze op elk moment opnieuw kan worden geactiveerd, naar goed- of kwaaddunken van de regering. Dat ondanks alles, en ook vandaag nog, dit zwaard van Damocles van een nieuwe uitsluiting altijd dreigend boven onze hoofden blijft hangen. Is dat normaal?

Ik had 45 pagina’s „Is dat normaal?” en een uiteenzetting van 1 uur voorzien; wees gerust, ik heb ingekort. Bij het begin van deze tussenkomst heb ik hulde gebracht aan de geschorste zorgverleners en aan mijn patiënten. Nu wil ik ook hulde brengen aan al wie – zorgverleners aan mijn kant en verantwoordelijken aan uw kant – geloofde wat men hun in het begin had verteld, het zo goed ingehamerde officiële discours, en die zich nu vragen durven te stellen en vragen durven te stellen. Hulde aan al wie nu ook vrijuit wil spreken om eindelijk een vreedzame samenleving terug te vinden. Het is uiterst moeilijk om anders te kijken naar wat men ons zo lang en zo doeltreffend heeft doen geloven. Maar als we met steeds meer zijn die deze vragen durven te stellen, dan betekent dat dat onze samenleving de mooie zin van Mark Twain ter harte neemt: „Telkens als u zichzelf betrapt op denken zoals iedereen, neem dan een pauze en denk na”.

Het gezond verstand is op mars; het individuele gezond verstand zal ongetwijfeld het collectieve gezond verstand voeden, en het collectieve gezond verstand zal zich opdringen aan alle passieve meelopers en vooral aan alle leugenaars. Dat is mooie en goede volksgezondheid. Ik woon in de Haute-Savoie (hulde aan mijn senator, mevrouw Sylviane Noël). Ik word elke ochtend wakker met zicht op het plateau des Glières. Dat inspireert me en verplicht me tegelijk om, koste wat het kost, dit vertrouwen te bewaren. Als u op mijn lijst met vragen „Is dat normaal?” overwegend neen hebt geantwoord (het is een beetje zoals bij psychologische tests), dan nodig ik u uit, beste senatoren, ook zelf tot het einde te gaan met die vragen over onze gezondheid die u zich hebt gesteld zonder ze ooit te durven uitspreken. Te beginnen, alstublieft, met het verspreiden van onze gesprekken van deze avond in extenso aan al uw collega’s van de Senaat die niet aanwezig konden zijn voor deze gedachtewisseling. Vervolgens met het voorstellen van en het stemmen voor de afschaffing van de wet van 5 augustus 2021, die vandaag nog steeds de vaccinatieplicht inhoudt, en dat in dezelfde bewoordingen als die van de Assemblée nationale. Hoezeer zou u zo het vertrouwen herstellen van alle burgers en vooral van alle geschorste zorgverleners, van wie sommigen al meer dan 2 jaar geschorst zijn. Leve de democratie van Frankrijk, ik dank u voor uw aandacht.

Bekijk de tussenkomst van Dr. Vincent Bonaldi in de Senaat:
Dr Vincent Bonaldi au Sénat sur les effets secondaires du Covid19. Paris/France - 7 Novembre  2023

De meningen in deze hoorzitting vallen uitsluitend onder de verantwoordelijkheid van de auteur ervan en weerspiegelen niet noodzakelijk die van BAM!

Inleiding en illustratie door BAM!