Alarm: op weg naar een wereldwijd gecoördineerd pandemiebeheer

26/04/2022 · Nicolas Mertens

Terwijl alle ogen gericht zijn op het conflict in Oekraïne, werkt de WHO momenteel aan een wereldwijd verdrag om toekomstige pandemieën „beter te beheren” ^[1]. Een verdrag dat de ondertekenende staten bindt? Dat bijvoorbeeld vaccinatie zou verplichten? Wat weten we over het toekomstige verdrag? Wie de voorbereidende teksten leest, krijgt koude rillingen.

Na een bericht van professor Christian Perronne op 9 maart op sociale media, waarin hij alarm sloeg over de situatie, werd de informatie zoals het hoort door het AFP gefactcheckt ^[2] en uiteraard „vals” verklaard. Toch wordt er wel degelijk een toekomstig verdrag voorbereid dat de WHO een supranationale bevoegdheid geeft om pandemieën wereldwijd te beheren.

Bindend internationaal verdrag

Het eerste wat men moet weten, is dat het verdrag nog niet is opgesteld; de tekst ervan is dus nog niet bekend. Er zijn echter al talrijke voorbereidende werkzaamheden beschikbaar ^[3] en men hoeft ze maar te lezen om te zien welke richting de beleidsmakers uitgaan.

De doelstellingen van dit verdrag zijn openlijk ambitieus. Artikel 19 van de WHO-grondwet geeft haar immers de mogelijkheid om bindende verdragen^[4] naar internationaal recht op te stellen^[5][6]. En ook al heeft volgens de factcheckers van het AFP die het nieuws moesten ontmijnen, „de WHO geen politiebevoegdheid”, toch moet men vaststellen dat het enige eerdere verdrag van dit type, dat ging over de strijd tegen het roken^[7][8], door alle ondertekenende staten werd toegepast ten koste van aanzienlijke dwanginspanningen.

De WHO in het hart van het volksgezondheidsbeleid

Zonder terug te moeten gaan tot de antitabakswetten om overtuigd te raken van de dwingende macht van de WHO, zagen we in 2020 en 2021 nog hoezeer haar richtlijnen dienen als uitgangspunt en rechtvaardiging voor het volksgezondheidsbeleid^[9][10], met name in België^[11] en in Frankrijk.

De factcheck van het AFP verduidelijkt dat de inhoud van het toekomstige verdrag nog niet bekend is en dat de staten het hoe dan ook al dan niet kunnen bekrachtigen. Een reden om er niet wakker van te liggen? Integendeel! Want als men het niet eens is met de plannen van de WHO, kan men zich vóór de stemming laten horen bij zijn verkozenen, om te voorkomen dat een verdrag dat men afkeurt in naam van iedereen wordt goedgekeurd en kracht van wet krijgt! Als het verdrag door een land wordt bekrachtigd, worden de richtlijnen ervan immers omgezet in de nationale wetgeving, daarover bestaat geen twijfel.

Autoritaire aanpak

De cruciale vraag is dus die van de inhoud van dit toekomstige verdrag. De definitieve tekst is nog niet opgesteld, maar de voorbereidende teksten zijn glashelder, en het nieuws is niet goed voor de voorstanders van meningspluralisme! In naam van het zogenaamde principe van „collectieve solidariteit” is het zeer duidelijk aangekondigde doel immers de beslissingsmacht van de WHO te vergroten om onder haar rechtstreekse leiding een „gecoördineerd” wereldwijd gezondheidsbeleid in te voeren^[12].

Deze autoritaire aanpak wordt, zo preciseren de teksten, aanbevolen voor „de ontdekking, de ontwikkeling en de implementatie van medische oplossingen die veilig zijn”, zoals „vaccins, geneesmiddelen, goede diagnostiek en goede beschermingsmiddelen”^[13].. Dat wil zeggen nog meer experimentele mRNA-„vaccins” ^{[14][15][16][17]}? Pcr-tests ^[18]? En mondmaskers voor kinderen vanaf 6 jaar^[19]? Een herziening van deze maatregelen staat dus niet op de agenda, integendeel: er wordt nog een schepje bovenop gedaan.

Want in tegenstelling tot wat de aard zelf van de wetenschappelijke aanpak vereist^[20], vermelden de voorbereidende teksten van het WHO-verdrag nergens de noodzaak van een echt debat als middel om de waarheid aan het licht te brengen. Deze teksten voorzien er evenmin in de gezondheidswerkers te laten werken op basis van hun ervaring op het terrein, zoals zij vragen ^[21], en hen vrij te laten zoeken naar de meest geschikte behandelingen om een nieuwe ziekte te bestrijden. Het antwoord zal in de toekomst altijd „gecoördineerd” moeten zijn en dus uitsluitend van bovenaf komen.

De modelleringen aan de macht

Terwijl steeds meer stemmen de juistheid van de modelleringen in twijfel trekken ^[22], lijkt de WHO niets te hebben geleerd uit de fouten van het covidcrisisbeheer en blijft ze „risicomodelleringen” ^[23] – die de voorbije twee jaar nochtans zeer vaak tekortschoten – beschouwen als het geprefereerde instrument om vermeende dringende en ernstige bedreigingen voor de volksgezondheid vast te stellen. Bedreigingen die, uiteraard, alleen de WHO zal mogen afkondigen… op basis van die befaamde modelleringen.

Geen enkele herziening

Volgens de WHO „verlengt de ongelijkheid van de aangeboden behandelingen de pandemieën alleen maar” en de instelling durft te schrijven dat het die alternatieve behandelingen zouden zijn die „een zware prijs doen betalen in termen van mensenlevens, maar ook van sociale en economische relaties” ^[24].

Nergens in alle voorbereidende teksten van het verdrag is er sprake van het evalueren van de enorme en hartverscheurende nevenschade^[25][26] die op alle niveaus werd veroorzaakt door de maatregelen die in naam van de WHO-richtlijnen voor het beheer van de covidcrisis werden genomen.

Om nog te zwijgen over de gezondheidsschade door de twijfelachtige farmaceutische producten die met haar zegen op grote schaal werden toegediend, vindt men er geen woord over de verantwoordelijkheid van de WHO voor de schade aan de ontwikkeling van kinderen^[27][28], aan het leven van jongeren^{[29][30][31][32]}, aan het voortbestaan van bedrijven^{[33][34][35][36][37][38][39]}, aan de ontplooiing van menselijke relaties. Geen woord over de vreselijke maatschappelijke polarisatie^{[40][41][42][43]} die haar aanpak heeft veroorzaakt.

Is het een verantwoorde manier om te evalueren wat er is gebeurd, door de schuld voor deze schade in de schoenen van de alternatieve behandelingen te schuiven? Wie had gehoopt op een terugblikkende herziening van de genomen maatregelen, komt bedrogen uit.

Censuur en propaganda op het programma

In de voorbereidende werkzaamheden voor het verdrag lezen we dat beperkende maatregelen wel degelijk worden gezien als de te volgen weg voor het crisisbeheer. Voor de WHO gaat het er niet om de gegrondheid van deze dwangmaatregelen te bespreken, maar om „de legitimiteit ervan te verbeteren”^[44].

Zonder de oorzaken te analyseren, stelt de WHO vast dat het vertrouwen van het publiek in de gezondheidsautoriteiten beschadigd is. Een van de doelstellingen van dit nieuwe verdrag is dus „het vertrouwen te herstellen”^[45]^.

De WHO gaat echter nergens in op de fouten in haar werking die het betreffende verlies aan geloofwaardigheid kunnen hebben veroorzaakt. Integendeel, volgens de diagnose van de instelling is het gewoonweg „de desinformatie” die de oorzaak is van het wantrouwen van het publiek^[46]!

Om het volle vertrouwen te herstellen, bereidt de WHO zich dus voor op „een wereldwijde strijd tegen desinformatie”, met „concrete maatregelen” om de stroom van informatie te verbeteren die als „correct”^[47] wordt beschouwd. Vertaling: we moeten ons verwachten aan nog meer censuur en propaganda om één enkele mening op te leggen, en aan steeds minder vrijheid van debat in de eerlijke zoektocht naar de waarheid.

Wat kunnen we doen?

In november 2020 op de agenda gezet^[48],, volgt het Internationaal Pandemieverdrag 2024 sindsdien rustig zijn gang, zonder veel ophef. De onvermijdelijke stemmingen in de verschillende supranationale parlementen^[49][50][51], geregeld als een klok, moeten het proces een democratische legitimiteit geven, terwijl het publiek in werkelijkheid het belangrijkste niet weet van wat er in zijn naam wordt beslist.

Op de 77e Wereldgezondheidsvergadering^[52], midden 2024, is de goedkeuring van het verdrag nu al gepland. Hoe kunnen we het tot dan alle aandacht geven die het verdient? Hoe vermijden we dat politieke beleidsmakers en zogenaamde experts beslissingen over de volksgezondheid nemen zonder de instemming van de bevolking? Mobilisatie van de burgers lijkt het enige antwoord. En, om te beginnen, de bevolking informeren over wat er achter haar rug wordt voorbereid, en het bekendmaken.

Door Nicolas Mertens, burgerjournalist voor BAM!

^{[1] https://www.consilium.europa.eu/en/press/press-releases/2021/03/30/pandemic-treaty-op-ed/}

^{[2] https://factuel.afp.com/doc.afp.com.326A6DR}

^{[3] https://www.consilium.europa.eu/en/policies/coronavirus/pandemic-treaty/}

^{[4] https://apps.who.int/gb/bd/PDF/bd47/FR/constitution-fr.pdf?ua=1}

^{[5] https://www.consilium.europa.eu/en/policies/coronavirus/pandemic-treaty/}

^{[6] https://www.cambridge.org/core/journals/journal-of-law-medicine-and-ethics/article/abs/world-health-organization-in-global-health-law/C431FFA32A8ED8CE531923CCE23E30FB}

^{[7] https://www.who.int/fctc/text_download/fr/}

^{[8] https://apps.who.int/gb/archive/pdf_files/WHA56/ea56id2.pdf}

^{[9] https://apps.who.int/iris/bitstream/handle/10665/339920/WHO-2019-nCoV-clinical-2021.1-fre.pdf}

^{[10] https://www.info-coronavirus.be/fr/faq/}

^{[11] https://www.belgium.be/fr/search?keywords=covid}