#metoo 2.0
Het verbaast me dat er bij de bevolking geen belletje is gaan rinkelen, dat het kwartje niet gevallen is of dat ze de puntjes niet met elkaar heeft verbonden. Dus ga ik de situatie opnieuw schetsen, zodat het voor iedereen duidelijker wordt. Opgelet, het is een raadsel!
Stel je iemand voor die gezag over je heeft, zoals een baas, een overste, kortom iemand die beschikt over leven en dood van je job en je dagelijkse activiteiten. En die persoon wil je dwingen iets te doen waar je geen goed gevoel bij hebt, omdat het je fysieke integriteit raakt.
En men gaat je dat elke dag duidelijk maken, zonder te aarzelen je te chanteren, je voor dom te laten doorgaan, je te vernederen, je uit te sluiten, je het leven onmogelijk te maken. Uiteindelijk ga je aan jezelf twijfelen, verlies je de toegang tot wat je identiteit uitmaakt, twijfel je aan de juistheid van je keuzes, aan je coherentie. Men brengt je waardensysteem en je identiteit aan het wankelen. Je wordt er gek van.
Ik hoef het je niet uit te tekenen, je weet heel goed hoe dat heet: het is BELAGING. En dat is strafbaar volgens de wet (artikel 442bis van het Belgische Strafwetboek): „Hij die een persoon heeft belaagd terwijl hij wist of had moeten weten dat hij door zijn gedrag de rust van de betrokken persoon ernstig zou verstoren, wordt gestraft met gevangenisstraf van vijftien dagen tot twee jaar en met geldboete van vijftig [euro] tot driehonderd [euro], of met een van die straffen alleen.”
En stel dat je uiteindelijk toegeeft, omdat je het niet meer aankunt en je denkt dat je daarna normaal zult kunnen leven, en dat men je niet meer lastig zal vallen omdat je hebt gegeven wat men van je wilde. Maar je bent niet meer dezelfde persoon, je weet niet meer wie je bent. Misschien voel je je zelfs schuldig over wat je hebt gedaan. Het is te laat, je hebt je onderworpen aan iets wat je tegenstond, waar je bang voor was, je hebt het gevoel jezelf verraden te hebben en je voelt je heel slecht. Het is een trauma, omdat je identiteit werd gebroken, er is iets in je kapotgegaan. Je hebt onder dwang iets gedaan wat je absoluut niet wilde doen, ook al ben jij het die de beslissing heeft genomen het te doen: je kunt jezelf beschouwen als slachtoffer van een VERKRACHTING.
En nu we toch bezig zijn: wat denk je van iemand die kinderen aan de schoolpoort lokt en hen manipuleert om daden te stellen waarover ze te jong zijn om te beslissen, achter de rug van hun ouders, die men zelfs belet hen te beschermen? Vind je dat ethisch, correct, normaal?
Doet dat alles je niet aan iets denken? Toch wel: is de chantage die al maanden op de bevolking wordt uitgeoefend om zich te laten vaccineren, met name op de zorgverleners, geen belaging? Is de chantage opdat kinderen toegang zouden krijgen tot een normaal leven geen belaging vanwege iemand die de macht heeft om je naar believen het leven zuur te maken? De invoering van de coronapas met als doel de vaccinatiecijfers op te krikken is duidelijk vaccinatiechantage; de regering verbergt het niet eens.
Wat doet dat met je? Hoe beleven we dat, allemaal samen?
Je mag het zeggen, weet je.
Zelf heb ik veel medeleven met al wie zich onder dwang heeft laten vaccineren, een echte verkrachting met penetratie van een naald in hun lichaam. Ze staan nu alleen met die barst, die breuk in de ziel, dat trauma dat hen in het gareel heeft doen lopen. Ik heb het niet over wie het vaccin wilde „om terug te keren naar het normale leven” (het officiële discours van toen, weet je nog?). Nee, ik heb het over de twijfelaars, zoals jij misschien.
De twijfelaars: zij wier levenssituatie of opvattingen niet in de richting gaan van het aanvaarden van vaccinatie. Omdat sommigen medische redenen hebben om zich niet te laten vaccineren, omdat sommigen zwanger zijn of op het punt staan het te worden, omdat de vaccins in recordtijd werden ontwikkeld waarbij alle onmisbare stappen om hun veiligheid en doeltreffendheid te garanderen werden overgeslagen, omdat er nooit zoveel bijwerkingen werden gemeld voor vaccins (en we zitten ver onder de realiteit), omdat men wie erover wil debatteren censureert, omdat men de langetermijneffecten niet kent, omdat ze nog in de testfase zitten en men ons niet zegt dat we in feite proefkonijnen zijn, omdat het gentherapieën zijn (men heeft er zelfs de definitie van vaccin voor veranderd) die nooit eerder op mensen zijn uitgeprobeerd…
Kortom, het is je vrijheid, gewaarborgd door de wet, om dit twijfelachtige product, dat je je gezondheid of zelfs je leven zou kunnen kosten, niet onomkeerbaar in je lichaam te willen laten spuiten. Je dwingen terwijl de baten (en de risico's) van de anticovidvaccinatie verre van onweerlegbaar wetenschappelijk zijn aangetoond, kan dan ook als belaging worden beschouwd, en als verkrachting als je je er onder dwang aan onderwerpt.
Wat moet men dan denken van een regering die zich ostentatief overgeeft aan belaging en verkrachting van haar eigen bevolking, met een parlement dat in het beste geval omzeild wordt en in het slechtste geval instemt? Dat heet geen democratie meer, dat heet een populicide, een oorlog tegen het eigen volk.
Het is tijd om onze coherentie te bevestigen door vrij te blijven in onze keuzes. We zouden bijvoorbeeld een nieuwe hashtag #metoo 2.0 kunnen lanceren om iets aan te klagen wat niet klopt wanneer de Staat zelf praktijken gebruikt die door de samenleving streng worden afgekeurd om zijn zogenaamde gezondheidsbeleid op te leggen.
Het is tijd om het beestje bij zijn naam te noemen: de coronapas is apartheid, vaccinatiechantage is belaging en gedwongen vaccinatie is verkrachting.
Door Philippe Baron
www.belgium.be/fr/emploi/sante_et_bien-etre/harcelement
https://bam.news/nl/onderzoek/aflevering-4-4-al-het-leed-van-de-wereld
www.francesoir.fr/opinions-tribunes/populicide-numerique
De in dit artikel geuite meningen zijn uitsluitend de verantwoordelijkheid van de auteur en vertegenwoordigen niet noodzakelijk die van BAM!
Fotobron:
Schermafbeelding BAM!
Categorieën: Philippe Baron
Philippe Baron
Verbijsterd zoals iedereen vanaf de eerste crisismaatregelen in maart 2020, merkte hij al snel welke waanzinnige wending de zaken namen toen de politieke beslissers zich snel losmaakten van de wetenschappelijke realiteit en van de sociale gevolgen van hun beslissingen. Hij stelde toen zijn pen en zijn tijd ten dienste van niet-officiële informatie over deze crisis, om zijn steentje bij te dragen aan de nieuwe wereld die hij graag zou zien ontstaan.
