1 april 2021: grote politiepolo in het Ter Kamerenbos.

Boven het geheel hangt een helikopter die onophoudelijk cirkels draait op een paar honderd meter hoogte, met het typische geluid van de rotorbladen die de luchtmassa's omwoelen, in een beklemmende sfeer die een mythische scène uit de cultfilm Apocalypse Now waardig is. 

Geleidelijk zullen de in indrukwekkende aantallen ingezette ordediensten de menigte omsingelen met de fuiktactiek. Daar komen ze, oprukkend in rechte cohortes, terwijl ze met hun wapenstok op hun schild slaan om de bevolking te intimideren en bang te maken, zoals de Vikingen en de Romeinse legioenen deden, of de Spartaanse krijgers die de Trojaanse troepen bestormden wanneer zij de strijd aangingen.
Sfeer.
Welkom in het koninkrijk België, hoofdstad en hart van de EU, waarvan het parlement begin juni het gezondheidspaspoort zal goedkeuren.
De gewelddadige taferelen die zich urenlang afspeelden, gingen de wereld rond op het web en reikten ver over de kleine Belgische grenzen heen. Ieder van ons zal getuige zijn geweest van minstens één ervan.
Hoe kun je dan geen walging, woede en een gevoel van opstandigheid voelen bij die beelden met een obscene en pornografische fascistische esthetiek, die doet denken aan enkele verdwenen regimes en aan andere die nog bestaan?
Paarden, laarzen, lange wapenstokken, charges te paard, voetgangers die omvergelopen en vertrappeld worden, jongeren die met de gevaarlijke vouwtechniek tegen de grond gehouden worden (waarbij ze in zittende houding worden gehouden met het hoofd op de knieën), en daarna met tie-wraps geboeid, bestuurlijke en gerechtelijke aanhoudingen, waterkanonnen die gevaarlijk op de menigte afstormen, traangas, pepperspray… die ontplooiing van macht en geweld heb ik meegemaakt, want ik bevond me in het hart van het gebeuren.
Verschillende keren kon je die toenemende spanning voelen, die soms uitmondde in gebrul en kreten als „vrijheid, vrijheid!”. Er waren ook enkele bewegingen in de menigte waarbij je jongeren kon zien rennen en samenkomen op een plek waar een van hen door de politie werd mishandeld. Het scheelde maar weinig of de situatie was gevaarlijk ontaard: stompe voorwerpen die naar politievoertuigen werden gegooid, handgemeen, houtvuren.
Illegaal legitiem geweld tegen illegitiem legaal geweld van de staat.
En dat allemaal waarvoor?
Welke overtredingen, welke misdrijven of welke misdaden hebben deze mensen, jong en minder jong, begaan die zo'n inzet van ordediensten en zulke misbruiken door ongepast en buitensporig gebruik van de openbare macht rechtvaardigen?
In het antwoord schuilt de ernst van de feiten in het Ter Kamerenbos en hun symbolische en politieke draagwijdte: in groten getale samengekomen zijn in een openbare ruimte in open lucht om te feesten of gewoon te ontspannen, zonder de gezondheidsmaatregelen te respecteren, namelijk fysieke afstand tussen personen, anderhalve meter, vier personen per groep en de mondmaskerplicht in open lucht, die in Brussel al maanden geldt, zelfs in groene ruimten, ja zelfs midden in het bos.
Dura Lex sed Lex.
Zeker, maar over welke wet hebben we het?
Over een wet die momenteel niet bestaat - want in voorbereiding - aangezien de staat zich nu verplicht ziet ze binnen de maand te laten stemmen na het recente vonnis van de rechtbank van eerste aanleg in Brussel. Over een wet die tot doel heeft alle gezondheidsmaatregelen die bij besluit werden genomen, en in naam waarvan de walgelijke politiecarrousel volstrekt ongestraft kon plaatsvinden, wettelijk en grondwettig te maken.
Intussen negeert de commandoketen dat wettelijke vacuüm gewoonweg, en handelen de lokale overheden naar eigen goeddunken.  De lokale baron Philippe Close doet wat hem bevalt, en de federale overheid keurt goed en werkt mee door haar uit te voeren bevelen te geven. Na mij de zondvloed: op de grondslagen van de rechtsstaat gaan zitten lijkt in België de norm en een federale sport te worden. Maar opgelet, de burgemeester is jurist en herhaalt op de officiële zenders dat hij zeer gehecht is aan die rechtsstaat en dat hij al een jaar vraagt dat een „pandemiewet” door het parlement wordt goedgekeurd… u weet wel… die Kamer van volksvertegenwoordigers die geacht wordt de uitvoerende macht te controleren, die al een jaar op hol is geslagen.
Met andere woorden: wat er op 1 april gebeurde, is slechts de illegale voorkamer van wat zich legaal zal afspelen wanneer de staat zich in overeenstemming  met de Grondwet zal hebben gebracht, nadat bedreven juristen en eminente grondwetspecialisten hun ontwerp van pandemiewet zullen hebben uitgebroed om het te laten goedkeuren en stemmen door een slaafs parlement aan de leiband van een ongezond geworden macht (zo, goedendag meester Uyttendael en meester Delpérée, verstopt u zich in uw tweede verblijf, bent u met stomheid geslagen?)
En zoals altijd staan twee kampen tegenover elkaar: aan de ene kant „covidisten” die ervan overtuigd zijn dat deze gezondheidsmaatregelen in open lucht nodig zijn, hoewel ze volledig elke wetenschappelijke grond missen (zoals herhaaldelijk aangetoond), een legioen dat de politie steunt en beklaagt, en die onbezonnen, egoïstische jongeren hekelt. Aan de andere kant weerspannige „complotdenkers”, die niets anders vragen dan vrij te ademen tijdens een wandeling of een feestje  –een activiteit die voortaan als gevaarlijk wordt beschouwd omdat ze zogezegd het leven van anderen in gevaar brengt, terwijl de voorbije maanden duidelijk hebben aangetoond dat geen enkele van die feestelijke gebeurtenissen tot ook maar één "cluster" heeft geleid.
De gezondheidsdictatuur heeft haar naam nog nooit zo goed waargemaakt. Wie haar niet ziet, heeft een verminkte blik en een uitgeschakeld oordeel. Angst en propaganda hebben hen vervreemd, ze zijn vreemden voor zichzelf geworden.

In naam van de gezondheid en van een gevaar dat met absolute urgentie wordt behandeld, slaat de biocide virocratie nu om in wit fascisme.  Weldra zal ze zich volkomen wettelijk installeren, in vrijwel algemene onverschilligheid en met de goedkeuring van een grote instemmende meerderheid.
Daarna zullen alleen de ruïnes overblijven van een samenleving waarvan de vrijheid ooit het baken en de hoeksteen was. En de tranen om te wenen, of de opstand en de rebellie, naar keuze.
Wanneer wetten de fundamentele vrijheden niet langer respecteren, worden ze niet gerespecteerd en zijn ze niet respectabel. De wet is geen galg.
Wanneer het Recht niet langer ten dienste staat van de mens maar van de (gezondheids)tirannie, vervliegt de democratie in de dampen van het gezondheidstotalitarisme.

Het is tijd om onze rechten en vrijheden te heroveren, zoals onze Grondwet voorschrijft.

Door Michel Rosenzweig

De standpunten in dit artikel vallen uitsluitend onder de verantwoordelijkheid van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijk die van BAM!

Fotobron:
BAM! © Marc-Henri Wouters