Bijwerkingen: één vermoedelijk ernstig geval per 5.000 injecties

03/08/2022 · Nicolas Mertens

In Duitsland blijkt het uit een officieel, volledig en nauwkeurig rapport van het Paul-Ehrlich-Institut, dat onder het ministerie van Volksgezondheid valt: op meer dan 172 miljoen vaccindoses die tussen december 2020 en april 2022 werden toegediend, was er één vermoedelijke ernstige bijwerking per 5.000 injecties ^[1], in totaal tot nu toe dus meer dan 34.000 gemelde ernstige bijwerkingen.

Ondanks de terughoudendheid waarmee men officiële cijfers moet bekijken – die, zoals iedereen weet, de neiging hebben de gevallen van bijwerkingen tijdens vaccinatiecampagnes te onderschatten ^{^[2]}^{, ^[3], ^[4], ^[5], ^[6], ^[7]} – gaat het toch om een bijzonder betrouwbare en geloofwaardige telling. Zou men die niet moeten afwegen tegen het geringe gevaar dat Covid vormt voor de minst kwetsbare bevolkingsgroepen, zoals kinderen, en de vaccinatieaanbevelingen zo snel mogelijk herzien ^{^[8]}?

Eén vermoedelijke ernstige bijwerking per 5.000 injecties

De cijfers komen van het Paul-Ehrlich-Institut, dat rechtstreeks onder het ministerie van Volksgezondheid in Duitsland valt ^{^[9]}. Deze cijfers zijn volstrekt officieel en werden door het Duitse ministerie van Volksgezondheid zelf via zijn verschillende kanalen verspreid ^{^[10]}.

Er werd wel degelijk bevestigd dat het gaat om één vermoedelijke ernstige bijwerking per 5.000 injecties ^{^[11]}, waarbij het risico vermenigvuldigd wordt met het aantal doses. De „boosters” verhogen het risico eveneens, bij elke bijkomende injectie. Dat wil zeggen dat, op basis van deze statistieken en rekening houdend met het feit dat het risico kan variëren naargelang het profiel van elke persoon, iemand die 2 doses „vaccin” en 2 „boosters” krijgt, globaal een risico van één op 1.250 zou lopen om het slachtoffer te worden van een ernstige bijwerking ^{^[12]}.

We hebben het hier niet over goedaardige bijwerkingen zoals lokale ontstekingen, maar wel degelijk over ernstige bijwerkingen zoals myocarditis, longtrombose en anafylaxie ^{^[13]}, die blijvende letsels kunnen achterlaten en zelfs tot de dood kunnen leiden. Om nog te zwijgen van gehoor- of zichtstoornissen, of van zeldzamere aandoeningen zoals het syndroom van Guillain-Barré, die eveneens werden vastgesteld ^{^[14]}. Het rapport telt daarentegen geen menstruatie- of vruchtbaarheidsproblemen, die nochtans elders al uitvoerig ter sprake zijn gekomen ^{^[15]}^{, ^[16], ^[17]}.

Hoe valt de vaccinatie van de minst kwetsbare bevolkingsgroepen te rechtvaardigen?

We weten dat mensen jonger dan 65 jaar een genezingspercentage van Covid van meer dan 99,99% hebben, dat er op de hele Belgische bevolking slechts één overlijden was per 10.000 inwoners jonger dan 65 jaar ^{^[18]}^{, ^[19], ^[20]}. De opsplitsing per leeftijdsgroep onder 65 jaar is jammer genoeg niet beschikbaar voor België, maar in Frankrijk ligt het aantal overlijdens onder 40 jaar dicht bij 0% ^{^[21]}, en slechts 5% van de overlijdens valt onder 60 jaar. Met andere woorden: 95% van de personen van wie het overlijden aan Covid werd toegeschreven, was ouder dan 60 jaar. Hoe valt vaccinatie voor min-60-jarigen dan nog te rechtvaardigen, nu we de verschrikkelijke prevalentie van ernstige bijwerkingen kennen?

Bovendien heeft iedereen rondom zich kunnen vaststellen dat vaccinatie niet belet dat men ziek wordt. Na de mythe van de „pandemie van niet-gevaccineerden” ^{^[22]} werd al snel duidelijk dat de vaccinatiegraad in een land of regio op geen enkele manier gecorreleerd was met het aantal gemeten gevallen of overlijdens, en dat vaccinatie dus niet belet dat men Covid oploopt ^{^[23]}.

Een vaccinatie die besmetting noch overdracht tegenhoudt

Op een bepaald moment was er sprake van om de niet-risicogroepen te vaccineren om „de zwaksten te beschermen” ^{^[24]}^{, ^[25], ^[26]}. Intussen weten we echter dat gevaccineerd zijn niet belet dat men de ziekte oploopt of overdraagt. Het argument houdt dus geen steek meer, en de enigen die baat zouden kunnen hebben bij vaccinatie, zijn de risicogroepen, dat wil zeggen de 60-plussers, of zelfs de 80-plussers. Hoe valt het immers te rechtvaardigen dat men het absurde risico op een ernstige bijwerking neemt, om een vaccin te krijgen dat strikt niets zal veranderen aan het risico om Covid op te lopen of er enig gevolg van te ondervinden.

Tot slot: als de reden om te vaccineren enkel is om de verzadiging van de ziekenhuizen te verminderen ^{^[27]}^{, ^[28]}, zou het dan niet redelijker zijn geweest om de zieken te behandelen voordat ze in het ziekenhuis belanden, in plaats van de bevolking te onderwerpen aan een product met zo'n niveau van meldingen van ernstige incidenten? Als men ziet hoeveel vaccins er werden aangekocht ^{^[29]} en wat ze kostten ^{^[30]}^{, ^[31], ^[32]} - de vaccindoses hebben alleen België al ongeveer 400 miljoen euro gekost, en dan is de exorbitante kostprijs van de organisatie van de vaccinatiecampagnes nog niet meegerekend -, kan men zich de financiering van andere oplossingen voor vroegtijdige zorg voorstellen, om te vermijden dat patiënten in het ziekenhuis terechtkomen.

Welke verantwoordelijkheid voor de politieke beleidsmakers? Welke oplossingen voor de toekomst?

Zou de echte vraag vandaag niet moeten gaan over het registreren en vergoeden van de slachtoffers van dit onzinnige vaccinatiebeleid? En om nog een stap verder te gaan, zoals sommigen, zoals Reiner Füllmich, al hebben geopperd ^{^[33]}: zouden de politieke verantwoordelijken die het spel van de farmaceutische industrie hebben meegespeeld en hebben toegelaten dat dit vaccinatiebeleid werd opgelegd of sterk „aangemoedigd” , bijvoorbeeld via „de verdoken vaccinatieplicht” ^{^[34]} die het CST met zich meebracht, geen verantwoordelijkheid moeten dragen?

Hoe kan men tot slot in de toekomst nog vertrouwen hebben in dit gezondheidszorgsysteem, geleid door de WHO en onze politici in dienst van de lobbyisten ^{^[35]}^{, ^[36]}? De repressieve maatregelen die momenteel worden overwogen tegen de zogenaamde „desinformatie” ^{^[37]}^, ^{^[38]} zullen het vertrouwen niet herstellen, integendeel. Een hervorming van het systeem, met minder gezag en macht voor de instellingen die gefaald hebben en meer respect voor de onafhankelijkheid van de artsen, lijkt zich op te dringen. Heeft deze crisis niet aangetoond dat er geen nood is aan meer centralisatie, zoals nochtans wordt overwogen ^{^[39]}, maar integendeel aan minder centralisatie? Heeft het gezondheidszorgsysteem niet aangetoond dat het gevaarlijk kan worden als men het te veel macht geeft?