Seizoensgebonden beschouwingen
Hippolyte Wouters, advocaat en auteur, observeert met een vleugje ironie het gedrag van politici tegenover de raadsels van hun tegenstrijdigheden.
Hebben we intelligente en bekwame politici? Dat staat vast!
Wie het geluk heeft er een te kennen of te ontmoeten, is vaak onder de indruk van de wijsheid van zijn woorden, de vastberadenheid van zijn voornemens, de doordringende kracht van zijn inzichten en de openheid van zijn geest.
Maar zodra hij ons verlaat om zich weer bij zijn collega’s in de politiek te voegen, lijkt die intelligentie – ongeschonden – zich plots volledig te wijden aan een groot gezelschapsspel waarvan de regels en rituelen zowel aan onze controle als aan ons begrip ontsnappen.
En de zogenaamde verkiezingsperiodes versterken dat verschijnsel nog.
Ze discussiëren en we begrijpen niet waarover, ze zijn op hun hoede en we weten niet waarvoor, ze houden van elkaar, niet meer en dan weer wel, en we weten niet waarom.
Ze muggenziften, konkelen, paraderen, foefelen, caucussen, bocussen, laveren, verwolven, redetwisten, stigmatiseren, strelen, prebenderen, gaan binnen, gaan buiten en spreken zelfs de waarheid, al was het maar om hun gesprekspartner beter te misleiden.
En vaak putten ze de belangrijkste bron van hun activiteit uit het zoeken naar een oplossing voor problemen die ze zelf van a tot z hadden weten te creëren.
Het lijkt wel alsof ze een spel hebben uitgevonden waarvan ze de regels angstvallig voor zich houden, maar dat lijkt op een merkwaardige mengeling van Stratego, blindemannetje en bluffpoker.
In elk geval doet het eerder denken aan een schaakpartij dan aan een spelletje patience!
De burger heeft uiteraard het recht om via de media te weten dat deze steekspelen plaatsvinden, maar omdat alles zich achter gesloten deuren afspeelt, praten de commentatoren er meer over dan dat ze ons er iets over vertellen.
Met de stem die we regelmatig mogen uitbrengen, kunnen we noch de spelers noch de spelregels veranderen.
Deze abulie in een gesloten circuit is niet alleen steriel: ze is verderfelijk! En ze sluipt verraderlijk binnen in de verschillende staatsorganen, die traditioneel stabiel zijn en geruststellend voor de veiligheid van personen en goederen.
Neem als voorbeeld de rechterlijke macht, die ondanks de kwaliteit van haar leden in volledige ontbinding verkeert.
Overladen met lasten, maar vaak verstoken van de tegenprestaties die ze ons zouden moeten opleveren, omringd door comités en „raden” waarvan we de bestaansreden en het nut nauwelijks kunnen raden, aangespoord om burgerzin te tonen maar de facto beroofd van vaderlandsliefde (behalve wanneer een Belg een koers of een wedstrijd wint), zijn we des te banger omdat we niet weten tegen wie we het moeten uitschreeuwen. En we sluiten ons op in een bekrompen egoïsme, verstoken van elk collectief ideaal.
De politici waarschuwen het volk voor de extremisten; wat hebben ze gelijk! En ze beseffen niet dat het hun eigen gedrag is dat het volk in de armen van die laatsten drijft.
Is het echt dromen om je politici voor te stellen die gezond verstand en nauwgezetheid combineren en die hun kwaliteiten evenzeer ten dienste stellen van hun land als van hun regio?
En vooral, vooral, hun niet te moeten antwoorden wanneer ze je de weg vragen: „U zult het niet vinden, het is rechtdoor.”
Hippolyte Wouters
De meningen in dit artikel zijn uitsluitend de verantwoordelijkheid van de auteur en vertegenwoordigen niet noodzakelijk die van BAM!
