Het bespioneren van journalisten legaliseren: de persvrijheid in het tijdperk van de Volksrepubliek van de Europese Unie

„Wat zeggen de grondrechten over de pers en het recht op informatie? In de Belgische Grondwet bepaalt artikel 25 met name: ‚De drukpers is vrij; de censuur kan nooit worden ingevoerd; …’. Het is moeilijk aan te nemen dat een journalist vrij zou kunnen blijven en niet aan zelfcensuur zou worden onderworpen zodra de Staat de ‚wettelijke’ mogelijkheid zou hebben zich op oneerlijke wijze te mengen in zijn professionele gesprekken met zijn bronnen. Aangezien het begrip bedreiging van de belangen van de Staat enkel steunt op willekeurig gedefinieerde verdenkingen, ziet men moeilijk hoe de censuur nooit zou kunnen worden ingevoerd.”

[...]

„In dat opzicht kan men zich verheugen over de uitstekende formulering van Art. 11 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (EU), dat ter herinnering de waarde van een verdrag heeft en volgens de meeste rechters constitutionele waarde. Dat artikel voegt verschillende begrippen samen die van nature met elkaar verweven zijn, zoals de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van informatie, die samen vanzelf de persvrijheid voortbrengen. Het bepaalt: ‚Eenieder heeft recht op vrijheid van meningsuiting. Dit recht omvat de vrijheid een mening te koesteren en de vrijheid kennis te nemen en te geven van informatie of ideeën, zonder inmenging van enig openbaar gezag en ongeacht grenzen.’ Het cruciale element is precies deafwezigheid van inmenging van het openbaar gezag in de uitwisseling van informatie tussen pers en burgers.

Datzelfde artikel bepaalt ook dat ‚de vrijheid en de pluriformiteit van de media worden geëerbiedigd’. Aangezien het begrip vrijheid diametraal tegenover dat van elektronisch toezicht door de Staat staat, is het moeilijk een rechtvaardiging te vinden voor dit afwijkende politieke gedrag, dat in de zin van het Belgische strafrecht neerkomt op misdrijf, in het bijzonder Art. 151, dat handelt over willekeurige inbreuken op rechten en vrijheden gepleegd door ambtenaren en dragers van het openbaar gezag. De Instellingen, die zichtbaar tekortschieten in hun openbare dienstverlening, lijken zich af te keren van wat de kern van hun mandaat vormt om zich toe te leggen op autoritaire ontsporingen die het algemeen belang schaden en ingaan tegen de wil van de bevolking.”

[...]

„Het is door dit soort onverantwoorde projecten en beslissingen die ingaan tegen onze gemeenschappelijke waarden, en die de jongste jaren steeds frequenter zijn geworden, dat de Europese Instellingen zelf een anti-Europees gevoel teweegbrengen. De instellingen brengen zelf de effecten voort die ze als oorzaken aanklagen. Een duidelijke vorm van ontkenning van de werkelijkheid. Het is niet het populisme dat ex nihilo opduikt, het zijn de instellingen die het draagvlak bij de bevolking verliezen doordat ze niets concreets voor de burger opbouwen, schandalen van wanbestuur en corruptie veroorzaken en zich ten slotte afkeren van het nastreven van het algemeen belang van de bevolking. Dit verlies aan publieke geloofwaardigheid is de gevaarlijke voorbode van het einde van de Europese Instellingen.

In de hoop dat de poging tot politieke zelfmoord tijdig kan worden gestopt. Het is vandaag absoluut noodzakelijk journalisten, mensenrechtenactivisten, politici die nog begaan zijn met de grondbeginselen van de democratie, verenigingen, maar ook de bevolking te mobiliseren om deze ernstige ontsporingen, die onverenigbaar zijn met onze juridische en democratische orde, tegen te houden.”

Frédéric Baldan

Lees het volledige artikel hier:
Légaliser l’espionnage des journalistes : la liberté de la presse à l’ère de la République Populaire de l’Union Européenne - L-Post

De meningen in dit artikel vallen uitsluitend onder de verantwoordelijkheid van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijk die van BAM!
De inleiding is van BAM!
Fotobron:
Adobe Stock katakari