De mondmaskerplicht heeft niets uitgehaald. Zullen we er lessen uit trekken?
Eind januari publiceerde de Cochrane Library „Interventions physiques pour interrompre ou réduire la propagation des virus respiratoires”[1], een analyse die de mondmaskerplicht volledig onderuithaalt. Bret Stephens, journalist en columnist bij The New York Times, vraagt zich af of iedereen zijn fouten zal toegeven en of wie met minachting werd behandeld, de excuses zal krijgen die hij verdient.
„De meest rigoureuze en volledige analyse van de wetenschappelijke studies naar de doeltreffendheid van mondmaskers om de verspreiding van luchtwegaandoeningen – waaronder Covid-19 – tegen te gaan, werd eind vorige maand gepubliceerd. De conclusies ervan waren volgens Tom Jefferson, de epidemioloog uit Oxford die de hoofdauteur is, ondubbelzinnig.
‚Er is gewoon geen enkel bewijs dat ze’ – de mondmaskers – ‚enig verschil maken’, zei hij tegen journaliste Maryanne Demasi. ‚Punt uit.’
Maar wacht even. Hoe zit het met N-95-maskers, in tegenstelling tot chirurgische maskers of stoffen maskers van mindere kwaliteit?
‚Dat maakt geen enkel verschil – niets daarvan’, zei Jefferson.
En de studies die beleidsmakers aanvankelijk overtuigden om mondmaskers verplicht te maken?
‚Ze werden overtuigd door niet-gerandomiseerde studies, door gebrekkige observationele studies.’
En het nut van mondmaskers in combinatie met andere preventieve maatregelen, zoals handhygiëne, fysieke afstand of luchtfiltratie?
‚Er is geen enkel bewijs dat veel van die dingen enig verschil maken.’
Deze vaststellingen komen niet uit het niets. Jefferson en 11 collega’s voerden de studie uit voor Cochrane, een Britse non-profitorganisatie die algemeen wordt beschouwd als de referentie bij de beoordeling van gegevens over gezondheidszorg. De conclusies waren gebaseerd op 78 gerandomiseerde gecontroleerde studies, waarvan zes tijdens de covidpandemie, met in totaal 610 872 deelnemers in verschillende landen. En ze sluiten aan bij wat in de Verenigde Staten op grote schaal werd vastgesteld: staten met een mondmaskerplicht deden het tegen Covid niet beter dan staten zonder.”
[...]
„Maar wat de voordelen van mondmaskers op bevolkingsniveau betreft, is het oordeel geveld: de mondmaskerplicht was een mislukking. De sceptici die fel werden bespot als zonderlingen en soms gecensureerd als ‚desinformatieverspreiders’ [...] hadden gelijk. De experts en commentatoren uit de mainstream die de verplichting steunden, hadden ongelijk. In een betere wereld zou het aan die laatste groep zijn om hun fout toe te geven, en ook de aanzienlijke fysieke, psychologische, onderwijskundige en politieke kosten ervan.
Reken er niet op. In een getuigenis voor het Congres deze maand zette Rochelle Walensky, directrice van de Centers for Disease Control and Prevention, vraagtekens bij het feit dat de Cochrane-analyse steunt op een klein aantal specifiek op Covid gerichte gerandomiseerde gecontroleerde studies, en hield ze vol dat de richtlijnen van haar agentschap over mondmaskers op school niet zouden worden gewijzigd. Mocht ze zich ooit afvragen waarom het respect voor de CDC blijft dalen, dan zou ze naar zichzelf kunnen kijken, ontslag nemen en de reorganisatie van haar agentschap aan iemand anders overlaten.
Ook dat zal waarschijnlijk niet gebeuren: we leven niet langer in een cultuur waarin ontslag nemen wordt gezien als de eervolle weg voor ambtenaren die in hun taak falen.
Maar de prijs is hoger. Wanneer mensen zeggen dat ze ‚de wetenschap vertrouwen’, bedoelen ze ongetwijfeld dat de wetenschap rationeel, empirisch en rigoureus is, openstaat voor nieuwe informatie en oog heeft voor tegenstrijdige bekommernissen en risico’s. En ook: bescheiden, transparant, open voor kritiek, eerlijk over wat ze niet weet, bereid haar fouten toe te geven.
De steeds blindere vasthoudendheid van de CDC aan zijn mondmaskerrichtlijnen is niets van dat alles. Het gaat niet alleen om het ondermijnen van het vertrouwen dat het nodig heeft om als doeltreffende openbare instelling te functioneren. Het wordt een onvrijwillige handlanger van de echte vijanden van rede en wetenschap – complotdenkers en kwakzalvers – door de waarden en praktijken die de wetenschap hoort te belichamen zo slecht te vertegenwoordigen.
Het verraadt ook de technocratische ingesteldheid die de onaangename gewoonte heeft aan te nemen dat er nooit iets mis is met de goed doordachte plannen van de bureaucratie – op voorwaarde dat niemand haar in de weg loopt, dat niemand er een afwijkende mening op nahoudt, dat iedereen precies doet wat ze vraagt, en zolang de overheid dat eist. Het is de mentaliteit die ooit geloofde dat China een zeer geslaagd model van pandemiebestrijding bood.”
[...]
„Maar wat de reden ook was, de mondmaskerplicht was van bij het begin een dwaze onderneming. Misschien heeft ze een vals gevoel van veiligheid gecreëerd – en dus de toestemming om een half normaal leven te hervatten. Voor de veiligheid zelf heeft ze bijna niets uitgehaald. Het Cochrane-rapport zou de laatste nagel aan deze specifieke doodskist moeten zijn.
Er is nog een laatste les. De laatste rechtvaardiging voor mondmaskers is dat ze, ook al bleken ze ondoeltreffend, in de eerste dagen van de pandemie een relatief goedkoop en intuïtief doeltreffend middel leken om iets tegen het virus te doen. Maar ‚iets doen’ is geen wetenschap, en het had geen overheidsbeleid mogen zijn. En de mensen die de moed hadden dat te zeggen, verdienden het gehoord te worden, niet met minachting behandeld. Misschien krijgen ze nooit de excuses die ze verdienen, maar erkenning zou moeten volstaan.”
Lees het volledige artikel hier:
Opinion | The Mask Mandates Did Nothing. Will Any Lessons Be Learned?
De meningen in dit artikel vallen uitsluitend onder de verantwoordelijkheid van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijk die van BAM!
De inleiding is van BAM!
Fotobron:
schermafbeelding van The New York Times
[1] Physical interventions to interrupt or reduce the spread of respiratory viruses - Jefferson, T - 2023 | Cochrane Library