Slachtoffers van de covid-"vaccins" – PAPA, VANG MIJN HART

Marilou en Philippe hadden altijd een hechte band, zoals veel vaders en dochters.
Philippe had een rebels karakter. Marilou ook. Ze deelden allebei dezelfde zwarte, bijtende humor. Als ze het oneens waren, nam hun natuurlijke verstandhouding de vorm aan van duels, van steken vol zwarte humor.
Toen in 2021 de vaccinatiepropaganda op gang kwam, herkende Marilou haar vader niet meer. De rebel was een volgzame gevaccineerde geworden, de scepticus een gelovige, de anarchist gehoorzaamde, de man van de bossen wachtte braaf zijn beurt af in het plaatselijke vaccinatiecentrum.
Marilou deed alles om haar vader te waarschuwen. Cijfers, argumenten, gevoelens... Op een dag, om eindelijk een schok teweeg te brengen, om Philippe wakker te schudden vóór een mogelijk fatale dosis, antwoordde Marilou bijtender dan gewoonlijk op deze steek van Philippe:

Philippe: „Nog altijd niet gevaccineerd? Dan geen kusje, besmette!”
Marilou: „De dag dat je je hartaanval krijgt, zul je aan mij denken voor je creveert, gevaccineerde!”

Heeft Philippe aan Marilou gedacht toen de hartaanval, zijn eerste, de enige, de plotse, de fatale, zijn gespikete hart stillegde?
Niemand weet het, want Philippe is helemaal alleen gecreveerd.

Op de begrafenis van Philippe, Marilou:
„Ik besefte dat ik geen papa had zoals de anderen. Je slaagde erin ons mee te nemen naar je wereld vol heerlijke gekheid. We waren grote avonturiers, schattenzoekers…
Om de steengroeven te verkennen, gingen we vaak inbreken. Ik was bang dat we op het politiebureau zouden belanden, dat mama me zou komen halen, dat jij op je kop zou krijgen. Het zou niet de eerste keer geweest zijn…
Je had altijd goede tips volgens de seizoenen, of het nu om noten, kastanjes, appels of kersen ging, jij kende DE plek, ook al stonden de bomen soms in de tuinen van onbekenden…
Je had een rode Camino op de kop getikt, opgedreven. Daar zat ik dan op mijn 12e op die brommer, zonder helm, zonder rijbewijs, en al zeker niet op de wettelijke leeftijd. Ik was niet bang, want je had me gezegd: ‚als de flikken je ooit proberen tegen te houden, geef je gas en neem je het smalle paadje naar boven, ze zullen geen enkele kans hebben om je in te halen.’”

25 jaar later is het Philippe die werd ingehaald.
Waarom heeft hij, die zijn kinderen voorbij grenzen, gewoonten en verboden stuwde, gehoorzaamd?
Waarom heeft hij zich onderworpen?
Waarom hebben zovelen van ons, intelligent of intuïtief, stralend of guitig, origineel of ongehoorzaam, niets zien aankomen, braaf hun plaats in de rij ingenomen en soms zelfs het hoofd gebogen?
Wat is ons collectief overkomen?
De vraag blijft.

Dat is het verhaal van "Papa, vang mijn hart".
Maar het verhaal houdt hier niet op.
Vandaag versterkt Marilou het team van BAM!. Voortaan ziet u hier regelmatig de tekeningen die ze bij de actualiteit maakt, in haar rubriek "De tekening van Marilou". Hieronder een bloemlezing van de tekeningen die ze ons heeft getoond.

Marilou is dus niet alleen een slachtoffer dat haar vader heeft verloren. Haar rouw verandert in actie. Samen met ons zal ze strijden opdat de waarheid aan het licht komt en recht wordt gedaan, voor haar vader en voor alle slachtoffers, overleden of zwaar gewond door deze valse vaccins, echte vergiften. Strijden opdat steeds meer slachtoffers de ogen openen voor de oorzaak van hun lijden sinds 2021-22.
Samen, slachtoffers, wetenschappers, klokkenluiders, burgers, bewuste zorgverleners, boeren aan het einde van hun Latijn, onafhankelijke en strijdbare media, tekenaarsters... onze aantallen groeien, de golf rijst.

De verscheidenheid aan stijlen in de tekeningen van Marilou, die verscheidenheid die ons zo verbaasde, heeft haar volgens wat ze me toevertrouwde altijd verwijten opgeleverd van haar tekenleraren. Voor hen moet een kunstenaar één unieke, duidelijk herkenbare stijl hebben. Marilou trekt zich daar niets van aan, en ik evenmin, ik die haar herinnerde aan de zin van de dichter: „Wat men je verwijt, cultiveer het: dat ben jij.”
En bovendien is een verscheidenheid aan stijlen in deze tijden kostbaar! Evenveel geslepen wapens om met de punt van het potlood, zoals met de punt van het zwaard, de al te grote verscheidenheid aan hedendaagse monstruositeiten te lijf te gaan: leugens, manipulaties, oorlogen, genociden, omkeringen, perversies...

Marilou en wij, en u die ons leest, en u die zich bij ons zult aansluiten, weten dat niets ons zal tegenhouden.
Wij willen de waarheid.
Wij willen dat nooit meer een vader, of enig geliefd wezen, het hart doorboord krijgt door een ingespoten gif.
Wij willen dat nooit meer een dochter, of enig liefhebbend wezen, een hart vol rouw heeft dat ze het zich zou willen uitrukken.
Onze harten kloppen en zullen strijden tot het einde. Welkom, Marilou.

Michel Caulea voor BAM!